“Konu hiçbir zaman para olmadı;

Sanki kendileri çok düzgünmüş gibi... Sanki hiç hata yapmamışlar, hiç kirli çorapları olmamış... Sanki herkesin içini görüp yargılama hakkı onlara verilmiş gibi konuşuyorlar. Şerefli bir hayat yaşıyormuşlar da, başkalarının üstüne çıkma hakkını kendilerinde buluyorlar. Bu insanlardan gerçekten nefret ediyorum. Bu kişi babam bile olsa fark etmiyor.:)

Ben elimden geldiğince insanlara yanlışlarını kırmadan, incitmeden anlatmaya çalışıyorum. Derdim yıkmak değil, düzeltmek. Ama onlar öyle mi? Eleştiriyi değil, doğrudan saldırmayı seçiyorlar. Lafları kılıç gibi saplıyorlar karşındakine. Ne bana, ne başka birine karşı en ufak bir merhamet ya da anlayış yok. Ne hissettiğini önemseyen yok. Sanki acıtmaktan keyif alıyorlar gibi.

Ve ben, her geçen gün biraz daha uzaklaşıyorum onlardan. İçimde bir şeyler eksiliyor. Bir zamanlar çok değer verdiğim kişilere karşı artık mesafeli hissediyorum. Çünkü insan, kendisini sürekli aşağı çeken, değersiz hissettiren bir ortamda kalamıyor. Saygı yoksa sevgi de duramıyor zaten.