Karanlık odadan cama bakan gizli bir siluet

Sokakların korkusunu yüreğinde taşıyan bir kalp

Çığlıklar çalınır kulaklarıma, iniltiler, acı bir ses...

Gökdelenlerin süslediği manzaram

Sokakların sefilliğiyle açık eder hüznünü

Tiksindirici bir gözle perde arkasından izlerim

Geride kalmış bu yarım hayatları,

Uykuları kaçıran büyük dertlerle yaşayanları

Sokak lambaları tek aydınlık tarafları

Karanlıklara bürünmüş hayat bu sokaklarda

Acı, ekmek gibi tüketilir buralarda

Umut, kalır yalnızca sözlerde

Aşk, sırası henüz gelmeyen bir duygu

Çünkü karınlar aç, gözler buruk

Bedenler yorgun, zihinler öfkeli

Hangi insan, insan kalmaya devam edebilir

Medeniyet, aç karınlara boş bir söz

Dünya bollukta ama sokaklar hep sefil

Aydınların ağzından düşmez Hümanizm

Peki nerde fiil bulur bu insan sevgisi

Bir sömürgecinin ayak sesleri

Bastırır bir çocuğun acılar içindeki iniltisini

Hiç bitmeyen bir serüvendir bu dünyada

En medeni insanlar en çok çalanlar

Ve hiçe sayanlardır...

R.D.