#infaz

" II. Nikolay ailesinin 16-17 Temmuz 1918 gecesi Yekaterinburg'da evlerinin bodrum katında infaz edildiler.Bu infaz Başhekim Botkin, oda uşağı Trupp, aşçı Kharitonov ve hizmetçi Demidova. Muhafızlar tarafından serbest bırakılan aşçı yardımcısı Sednev ve daha önce hastalanan uşak Chemodurov idamdan kurtuldu.

Söylentilerin aksine, infazdan sonra kalan kraliyet ailesine ait mücevherler çalınmamıştı . İpatiev Hanedanı Komutanı Yakov Yurovsky, bunları 1920'de Moskova Kremlin Komutanı Pavel Malkov'a teslim etti., Bolşeviklerin üst düzey yönetimi tarafından onaylanmadı . Tarihçilerin böyle bir karara dair kanıt bulma çabalarına rağmen, hiçbir kanıt bulunamadı. İnfaz, Bolşeviklerin yanı sıra diğer siyasi partilerin temsilcilerinin de yer aldığı Ural Bölge İşçi, Köylü ve Asker Temsilcileri Konseyi Yürütme Kurulu'nun kararı uyarınca gerçekleştirildi."

Yavaşça oturdum yatağın kenarına. Korkuyordum. Sabahları sıkıntı yoktu. Maskelerim vardı çünkü. İnsanları görmezden geliyormuş gibi görünebiliyordum.

Elimi yavaşça ince yorgan götürdüm. Yatağa kıvrılıp kapadım gözlerimi. O an her gece olduğu gibi karanlıkla beraber Araf'ta geldi. Her ne kadar istemesem , direnip karşı koymaya çalışsam da çekti beni koynuna...

Yine aynısını yapıyor. Her şeyi , kaybettiklerimi , hayal kırıklıklarımı tüm çıplaklığıyla fısıldıyor kulağıma. Gözümden akan yaşlara aldırmıyor. Acımasızlığı yine üzerinde bu gece.

Özgür'ün her ne kadar bana iyi geleceğini düşünsem de öyle olmadığını biliyordum. "Özgür seni tutsak edecek , ediyorda." Diyordu Araf.

"Umut yoğun bakımda." Yine Araftı bunu söyleyen. Her ne kadar duymazdan gelmeye çalışsam da olmuyordu. Duyuyordum her bir kelimesini.

"Sevgi öldü." Diyordu. İnanmak istemiyordum. Nereden biliyordu ki? O ölmemişti. Kayıplardaydı sadece. Ya da ben kendimi avutuyordum.

"Güven'i infaz ettiler. Tek bir kurşunla. Acımadan... Hayal zindandan beter bir yere kapatıldı bileklerindeki kelepçeyle."

Gözyaşlarım biraz daha hızlanırken anne karnındaki bir bebek gibi biraz daha sokuldum kendime. Acıtıyordu ama devam etti.

"Ağlıyorsun. Tüm gün boyunca insanlara sahte gülücükler dağıtıyorsun. Ama şimdi? Her gece olduğu gibi hıçkırıklara boğularak ağlıyorsun. Sevmiyorsun beni. Korkuyorsun benden. Gitmemi istiyorsun ama gitmeyeceğim. Sesler kesilince , karanlık seni misafir ettiği sürece her gece geleceğim yanına. Hep aynı yerde olacağım. Varlığımı hissettiğinde biraz daha nefret edeceksin benden. Ben sana her gece fısıldayacağım. Sen her gece ağlayacaksın."

"Sesler kesilince burada olacaksın. Ağlatacaksın.."

büyüyüp de on yedine geldiğinde baban sana

idamlar alacak...🥀

İntihar notuna ;

Dua ederek olmadı