#ikke

I'm 31 and I don't have stable, respectable job and relationship, nor a home of my own. My family and friends are supportive, but I live in a society that looks down on all of those things. And I know not to care about that, but to truly believe that is another matter, especially when it seems that so many of my peers do have their shit together.

In some ways it's worse when you're an artist because not only do you believe you should have your shit together, you feel like you should have made it at some point. In art school I was stressed out that I was older than my fellow students - because I followed a very different path at first - and I was stressed out that some of them had exhibitions and got regular commission work before they even graduated.

But in the last six months I've been finding myself surrounded by people (mainly artists and art lovers) in their forties, fifties and sixties, and they all look at me as I would at people in their early twenties: at the start of my life.

Without even being explicit about my self-doubt, I'm being told on a regular basis how young I am, and how much time I have to figure out my way in the world. And that message is starting to really sink in, the more I hear it. These are real people with much more life experience than me, and they're telling me that it's fine that I don't have what I thought I should have yet.

Guess who is back.. Back again!

Het is veel te lang geleden dat ik hier iets persoonlijks op schreef. Vanaf de laatste post tot nu zijn er zoveel dingen veranderd. Ten eerste: mijn haar! Er is een gigantisch stuk af. Niet geheel mijn keuze (de kapper zei dat het tot m'n borst zou komen, maar het is tot mijn schouder geknipt. Hoe dan?!) maar ik vind het wel mooi. Ik zit op mijn bed alleen, en dit zou de perfecte avond zijn voor vrienden en goede gespreken over het leven. Dit heb ik altijd in de winter. Nu sneeuwt het buiten, ik heb fijne lichtjes in mijn kamer, en heb biertjes. En geen vrienden om me heen. Klinkt wel een beetje sip, de mensen die ik om me heen wil zijn druk of in het buitenland, maar ik vind het ergens ook wel prima zo. December is altijd zo'n tijd waarin ik ga nadenken over het hele jaar en wat ik allemaal heb gedaan en mee heb gemaakt. Over het algemeen was het wel een fijn jaar, maar daarover in een andere post meer. Wisten jullie dat ik over 4 dagen naar Maria Mena ga? Ze is mijn lievelingszangeres en ben nu al de hele avond liedjes van haar aan het luisteren en word er zo gelukkig van. Dit wordt denk ik de 6e of 7e keer dat ik haar ga zien live, en het maakt me iedere keer heel gelukkig en melancholisch en een tikkeltje verdrietig. Het is het soort verdrietig dat het me doet denken aan dingen die geweest (of aan de hand) zijn, maar het voelt heel troostend dat iemand anders dit ook mee heeft gemaakt, en ik niet de enige ben die dit voelt. En dat dan omschreven in hele fijne mooie liedjes die ook nog eens prachtig gezongen worden. Zin in. Zondag heb ik mijn personeelsfeest. Ik vind het verschikkelijk eng, maar heb er tegelijkertijd heel veel zin in. Het gaat namelijk fantastisch leuk worden als ik eenmaal de spanning heb achtergelaten. Ik kan zo trots op mezelf zijn als ik dat heb gedaan. Nu al zin in dat gevoel. Het is tevens de perfecte afsluiter, want je favoriete pastakoningin heeft een nieuwe baan! Een echte grotemensen baan op een echt kantoor. Fucking eng, maar ook goed. Goed om nieuwe dingen te doen, nieuwe stappen te zetten en mezelf uit te dagen. Ik zal echt terrified zijn de eerste weken, maar ik heb er zowaar vertrouwen in dat het goedkomt? What the fuck gebeurt er met mij?

I don't want to say I went to Okayama especially for this drawing on the wall of an Italian restaurant by Ono Natsume herself, but it was definitely the first thing on my list.

She drew Matsu, looook. I just left the restaurant and I high-key didn't want to.