“Ey imanlı muhataplar, (evinizi, yurdunuzu ) sabah namazıyla nurlandırınız. Çünkü sabah namazının ecri çok büyüktür.”

İçimde çağlayan bir hamd var..

Di kantor, kita diajarkan untuk profesional.

Ada KPI. Ada OKR. Ada dashboard. Ada weekly review. Ada one-on-one. Ada performance appraisal.

Kalau performa turun sedikit saja, kita langsung mencari akar masalahnya. Data dibuka. Penyebab dicari. Rencana perbaikan dibuat. Minggu depan dievaluasi lagi.

Kita begitu serius.

Lalu saya bertanya pada diri sendiri.

Mengapa keseriusan seperti ini jarang saya bawa ke dalam urusan akhirat?

Bukan berarti saya mendikotomikan dunia dan akhirat. Justru sebaliknya. Saya ingin profesionalisme yang sama hadir dalam perjalanan menuju Allah.

Selama ini, saya sering merasa cukup hanya dengan, "Alhamdulillah masih shalat."

Padahal mungkin saya perlu bertanya lebih jauh.

Apakah kekhusyukan saya minggu ini meningkat atau justru menurun?

Apakah hubungan saya dengan Al-Qur'an semakin dekat atau semakin jauh?

Apakah dosa yang sama masih terus saya ulang?

Apakah saya semakin mudah memaafkan?

Apakah saya semakin takut berbuat zalim?

Apakah pekerjaan saya hari ini benar-benar diniatkan sebagai ibadah, atau hanya sekadar mengejar target dan pengakuan manusia?

Lucunya, untuk pekerjaan kita hafal semua metrik.

Revenue.

Conversion rate.

Customer satisfaction.

Response time.

Deadline.

Tetapi untuk hati, sering kali kita tidak memiliki indikator apa pun.

Padahal hati itulah yang akan kita bawa menghadap Allah.

Saya kemudian membayangkan shalat lima waktu sebagai momen evaluasi.

Bukan sekadar berhenti bekerja karena adzan telah berkumandang.

Tetapi berhenti sejenak untuk membuka "dashboard keimanan".

Seperti seorang manajer yang sedang meninjau performa.

Bagaimana kondisi hati saya sejak shalat sebelumnya?

Apa yang saya pikirkan sepanjang pagi?

Bagaimana saya memperlakukan orang lain?

Apakah pekerjaan tadi membuat saya semakin bersyukur atau justru semakin sombong?

Apakah saya masih mengingat Allah di sela-sela aktivitas, atau benar-benar tenggelam dalam urusan dunia?

Menariknya, Allah memberikan kesempatan itu lima kali setiap hari.

Kalau perusahaan memiliki weekly review, Allah menghadiahkan lima kali momentum muhasabah setiap hari.

Profesionalisme dunia tetap penting.

Deadline tetap harus dipenuhi.

Amanah tetap harus ditunaikan.

Pekerjaan tetap harus dilakukan dengan ihsan.

Namun mengapa keseriusan itu sering berhenti di ruang rapat?

Mengapa ia tidak ikut masuk ke dalam sajadah?

Saya membayangkan, seandainya kita memperlakukan pertumbuhan iman dengan disiplin yang sama seperti kita memperlakukan pertumbuhan karier.

Bukan untuk mengubah ibadah menjadi angka.

Bukan pula untuk merasa bisa mengukur kedekatan dengan Allah.

Rahmat Allah tidak pernah bisa dimasukkan ke dalam spreadsheet.

Tetapi disiplin dalam bermuhasabah adalah sesuatu yang bisa kita latih.

Mungkin itulah "KPI Keimanan".

Bukan Key Performance Indicator dalam arti korporasi.

Melainkan sebuah pengingat agar kita memiliki keseriusan yang sama dalam mengejar ridha Allah sebagaimana kita mengejar target dunia.

Karena pada akhirnya, perusahaan hanya akan menilai performa kita sampai kontrak berakhir.

Sedangkan Allah menilai perjalanan kita sampai akhir kehidupan.

Mungkin sudah waktunya kita memiliki satu dashboard lagi.

Bukan dashboard pekerjaan.

Tetapi dashboard hati.

Yang setiap selesai shalat kita buka.

Kita evaluasi.

Lalu kita bertanya kepada diri sendiri,

Dijital dünyanın içine doğan kaçıncı nesiliz, saydın mı hiç? Uyanır uyanmaz bildirimleri, fırsat bulduğumuz her an gönderileri kontrol etmek, artık günlük rutinimiz haline geldi. Sosyal medya, haber almanın ötesinde kendimizi ifade etmek, hatta varlığımızı kanıtlamak için kullandığımız bir alan haline geldi. Her gün bir şeyler paylaşıyoruz. Eli telefona en az gidenimiz bile birkaç beğeniyle orada, o dünyada yerini alıyor. Peki, tüm bunlar ne için?

Arzudan Huzura

Bir fotoğraf paylaşınca içimizin bir anlığına aydınlanması, "story"lerimiz fazla izlenince içimizden geçen o küçük sevinç...

Fark edilmek, anlaşılmak, varlığının bir karşılığı olduğunu hissetmek, insanın yaratılışından gelen bir ihtiyaç. Fakat an geliyor, ne kadar çabalasa da yeterince görülmediğine dair his, insanın içini karıştırmaya yetiyor.

Sahi insanı huzurla buluşturan, kalbini tatmin eden şey, birilerinin görmesi mi? Yoksa Rabbinin görüp bildiğini bilmek mi, ne dersin? Soruları sevelim derim sevgili arkadaşım ki bazı sorular, bazı cevaplardan çok daha iyi gelir.

Başkalarının onayını aramak, gerçekten kendin olmanın huzurunu verebilir mi? Allah Teala'nın nazarında görülmek, bizim için ne anlama geliyor? Birinde "'beni fark etsinler" gerginliği, ötekinde "kimse bilmese de O celle celaluhu beni biliyor, görüyor" güveni; işte bu fark, iç huzuruyla gürültü arasındaki ince çizgi.

Yüreğinle Görülmek

Ekranlar geçicidir. Trendler biter, algılar değişir. Ama amel defterine kayıtlı bir niyet bakidir.

Bir tebessümde, bir selamda, bir hayırda, bir iyilikte... Rabbimizin bizi nasıl "beğendiğini" bizzat keşfettiğimiz anlar çoğaldıkça, içimizde gerçek bir huzur doğar. Yaratanın nazarında; bir niyetle, derin bir teslimiyetle, samimi bir varoluşla yol aldıkça...

Gerçek "beğeni" işte o an gelir. Hangi mecrada olursa olsun, niyetimizle tartılırız, butonlarla değil.

-Deniz Fatma Saraç - Aile Danışmanı-

Neyi feda edersen sana o ihsan edilir,

ah where do i even begin XD

at the very forefront the word ihsan comes to mind; its defined (in arabic) as 'to worship God as if you see Him, for if you cant see Him, He sees you.' the concept is that you approach life with a mindset of constant improvement and learning and bettering oneself etc! in other words, to strive for excellence in every facet of living

for example i can do the bare minimum in a task that gets the job done, but i can also put my heart in it for the further and longer lasting benefit of others (and good deeds for me too), thats ihsan :>

kaizen (a japanese word introduced from classical chinese) is the closest equivalent i know, but the term in arabic encompasses a bit more than a tool used for business XD

ihsan is also defined as the highest tier (a final form if u will lol) one can attain. going upwards u have

islam - the core of being muslim and the foundation. u can say its like the verbal and physical aspect

iman - faith; the actual believeing in the theology etc. this is the religious part

ihsan - righteousness and doing the best u can to be the best version of urself that u can be

to be a muslim is as simple as to profess ur faith (and inshallah act on it), to be a mu'min is to believe in it whats behind ur words and deeds, and to be a muhsin is to be a truly good person who lives and embodies what it means to be your best self

ihsan also means to me personally. the very last conversation i had with my grandfather الله يرحمه i wasnt even aware his question was directed at me. it was just me and mama and i was staring off into the distance, he mentioned how (abridged and taken from arabic lol) parents when naming their children they would give it lots of thought bc it becomes part of their name as well (this is called a kunya and is part of the arabic naming convention/ system. more in the tags) and with this thought he asked me what name id choose.

i said salam (peace) bc it was both the first thing to cross my mind but also a name i really liked at the time. he said it was a good choice, but give me something...more. so i said ihsan, and he smiled and sat back with a satisfaction i still feel warm remembering.