#iamashtrid

Tamad ako sa halos lahat ng bagay. Lalo na sa pakikialam ng buhay ng iba unless mas malalim pa sa kantang Ocean Deep yung pinagsamahan natin. O kung hindi man, maaaring nagbigay ako ng opinyon dahil hiningi mo o sampung taon ko ng binuburo yung "Pakyu ka" sa budhi ko. Pero mas madalas talaga na sinusumpong yung "Wala Akong Pake Syndrome" ko. Sa pananaw ko kase, ang pakikialam at pagbibigay opinyon ay almost parehong the same. Parang yung kakasabi ko lang. Mas edukado/matalino lang pakinggan kapag sinabi mong opinionated ka. Kumbaga mas malakas makapampalubag loob. Kumpara kapag sinabing "Pakialamero/a" ka. Lakas maka-degrade ng pagkatao. Kahit nagtapos ka ng kolehiyo, sasabihan kang walang pinag-aralan, samantalang sobrang sipag mong mag-aral, tatlong beses mong inulit yung Grade 6. Basta ang point ko lang, pareho lang yun. At the end of the day, ituturing pa ring "VERB" yung pagbibigay mo ng opinyon dahil nagsalita ka. At extension ng at the end of the day, either nakialam o nagbigay opinyon ka, by action or words man yan, nanghimasok ka pa rin. Lalo na't hindi naman hinihingi opinyon mo. Ayokong umoopinyon sa mga bagay bagay kung walang kinalaman ang pagkatao ko sa usapan. If it doesn't concern me or the people I love, don't expect me to give a fuck. (Tissue please.) Ako rin kasi yung tipo ng tao na ayokong pinakikialaman. Kung hindi papabor sakin ang opinyon mo, itikom mo na lang yung bibig mo o baka istapler ko yan pag napundi ako.

Naranasan mo na bang i-schedule yung feelings mo? Tipong ngayon dapat malungkot ako, bukas galit ako, sa susunod na araw dapat masaya ako, the day after susunod na araw, dapat baliw ako pero para convincing dapat nasa mental ako sa araw na yon. Mga ganon. Natawa kasi yung dati kong supervisor sa isang post ko. Tapos sabi niya. "Hahahahaha! Napasaya mo na naman ang malungkot kong araw." At dahil isa akong dakilang usisera at bulgar, tinanong ko siya mismo sa comment section kung bakit siya malungkot. Medyo napatanga lang ako sa sagot niya. "Eh kasi December na." Pakiramdam ko nabawasan ng 3 days and half younger yung mukha ko dahil nag-register agad yung mga wrinkles ko sa noo. "So pag December kailangan malungkot? Pag January dapat masaya? Tapos pag February dapat galit? Eh paano pag March? Dahil mainit, dapat malibog? So mga 1 month kang magfifinger ganon? Tengene. Ano to? Naka-schedule every month ang emosyon mo?" (Pero yung totoo, hindi ko sinabi yung March. Nirerespeto ko pa rin naman yung former supervisor ko kahit nag-away na kami dati. 😁) Bilang ayoko lang talaga ng mga sagot na walang sense. Mas matatanggap ko pa siguro kung ang isinagot sakin eh "Basta." O kaya "Wala lang", mga tipong papilit, pakipot. Pero kalaunan, sinabi din naman niya saken. At infairness naman, justifiable naman yung reason ni madam. Yumao nga pala last year mom niya, month of December, birthday niya pa. Sadyang uma-attitude lang ako ngayong araw. Nakaramdam ako ng konteng guilt, kaya nagpray ako. Pero medyo natakot din talaga ako na baka sugurin ako ng mom niya at sermunan ako in Casper form, kaya pray pa more. Sorry pa more. Attitude ka pa uli ha?

"Ma! Ano to? Crushed o Powdered?"

SRSLY? Gaano kalaki ang naidadagdag sa pagkatao niyo sa tuwing may pinagmumukha kayong tanga? Sa tuwing may tao kayong napapaniwala sa mga promises niyong daig pa ang inuuod na bangkay sa pagkabulok? Kung nakadagdag man yan sa pogi points o ganda points, naiconvert niyo ba yan sa House & Lot o Lamborghini? Tapos sa huli pag sinumbatan kayo na isa kayong dakilang paasa, sasabihan niyo silang assuming? Eh gago ka pala eh! Paanong hindi aasa yan eh daig mo pa ang pinagsama-samang effort ng mga volunteers nung Yolanda kung maka-effort ka! Sasabihan mo ng I love you pero sa huli mo lang lilinawin na bilang kaibigan lang siya kung kelan na-fall na siya? Anong ka-shitan yan? Pwede ba? Sa susunod kung ayaw niyong masabihang paasa, umpisa pa lang, linawin niyo na kung ano kayo. At wag kayong gagawa ng mga bagay na higit pa sa ginagawa ng magkaibigan. Kung gagawin niyo man yun, dapat malinaw sa inyong pareho kung ano kayo! Draw a line between being FRIENDLY and being PAASA. Hindi yung pa-fall kang hayup ka, tapos saka ka maglalaho na parang bula. Iiwasan mo na lang na para siya dinapuan ng ebola virus. Hindi ka pa nakuntento, eeffort ka pang magpahabol na para bang sing-sarap mo si James Reid, animal ka! Eh mas kababaliwan pa yung patay na kuko niya kesa sa mukha mo. Ayusin mo ang pagiging friendly mo. Linawin mo habang maaga. Para naman wala ng dumagdag sa populasyon ng mga taong bitter at hindi naniniwala sa Forever.

Sa susunod na magtagpo ang landas natin, ngingiti pa din ako sayo, pero yun ay dahil nasa piling na ako ng taong pinahalagahan ako at ang pagmamahal ko. Yung taong hindi ko kinailangan baguhin ang sarili ko para lang mahalin ako. Yung taong hindi ko kailangan magmakaawa na bigyan ako ng atensyon. Yung may pakialam sa bawat emosyon ko. Yung kahit sinong babae pa o kahit gaano karami ang dumating at bumalik sa kanya upang landiin siya, ako pa rin ang pipiliin niya. Hindi dahil ako yung pinakamaganda sa paningin nya, pero dahil ako yung mahal niya. Dahil hindi siya nagpakabulag sa iba at nakikita niya yung totoo kong halaga. Isang araw magiging masaya ako effortlessly. Mararamdaman ko uli yung saya na yon na hindi ko kinailangang ibaba yung sarili ko at kalimutan ang halaga ko bilang tao, bilang babae at bilang nagmamahal. Isang araw, makikilala ko yung taong hindi gagamit ng mata, kundi ng puso upang mahalin kung sino at ano ako. At buong puso kong ipinagpapasalamat sayo ang lahat ng sakit na pinaramdam mo, dahil alam ko isang umaga gigising ako, lilingon ako sa tabi ko, ngingiti at mararamdaman ko na worth it lahat ng sakit.. Dahil kapiling ko na yung tamang tao. Yung inilaan talaga para sakin.