#hikate

Sf. 9

" sevgi acımasız kıskançtır. "

Sf. 12

" yüzünde hüznün en somut yansımasını gördüm."

Sf. 15

" Konuştukça şaşırtıyordu Rıfat Bey. Ruhum karşısında çırılçıplaktı. Kelimelerim ruhundan sızan kandı, onun sözcükleri ise yaralarıma sürülen merhem... "

Sf. 33

"Yüzün ve gülüşün kabul edilmiş peygamber duası kadar güzeldi. "

Sf. 34

" Ben; bir fotoğraf karesine gizlenmiş meçhulün gölgesinde köklerimi arıyorum, yarım asra dayanmış kimsesizleğimle, her nefeste daralan zamanın çeperlerine direnerek. "

Sf. 49

" İnsan sevdiğine söver mi? "

" Evet, Josef. İnsan sevdiğine söver, sevmediğini yok sayar!. "

Sf. 53

" İlk kez böyle sesleniyordum Betty'e.

İlk kez o kelime dökülüyordu dudaklarımdan.

Sonsuza dek seslenmek istiyordum, sonsuza dek haykırmak:

"Anne! Annee! Anneee! "

Sf. 68

" Acılar öğreticidir Josef " demişti. "Acı; usta bir öğretmendir. "

Sf. 74

" Kendi içinde bile büyük uzaklıkları olan çok uzak bir ülkeden gelmiş, kendi içinde büyük uzaklıkları olan bir adamdım nihayet ve her şey bana yaban, herkes yabancıydı. "

Sf. 85

" Güneş, anne umudu demekti. Güneş, anneydi. "

Sf. 122

" Ne kadar seviyorsun? "

Çok severdi Bahe. Sevdi mi; Mardin kadar, Savur Kapı kadar, Eski Kale kadar, Amerika kadar, Viranşehir kadar, Diyarbakır, Ankara, Şam kadar severdi. Sevdi mi anne kadar severdi Bahe. Herkes ve her şey anneydi çünkü. Herkes ve her şeyi severdi. "

Sf. 130

" Anlayamayacağı, dile gelmez bazı cilveler vardı iste. Abbaralar gibi. Birbirine bağlıydı her şey. İnsan farkına varırsa bunun, sadece dışarda, şehirde, Mardin'de değil, kendi içinde de sayısız abbara olduğunu görecek, kendinden kendine yol bulacaktı. Aramaktı insana düşen. Bulmak ise yüreğindeki aşka bağlıydı. Aşka; yani teslim oluşa, kendinden geçişe bağlıydı. "

Sf. 158

" Kendi içinden geçmeden, kendine ulaşmak mümkün değildi. "

Sf. 158

"Kardeşi olmayan kişi, sağı olmayan sol gibidir' diyor İmam Ali. "

Sf. 170

" Oğlan güvercin uçurdu, "gelecekler" dedi. Kız güvercin uçurdu, "gelsinler" dedi. "

Sf. 195

" Ve onu hatırladığımda hep çocuk oluyordum hâlâ... "

Sf. 234

" Hiç bir insan yalnız ölemez! "demişti Dr. Numan, Sultan Şehmus türbesinde. "Yanında kimse olmasa bile görünmez varlıklar vardır. İnsan sadece bir tek yerde yapayalnızdır; karar anı! Bir tek orda yalnızdır, çırılçıplak, bir başına... Tanrı bile yoktur orada! "

Sf. 238

" Her insan bir masal kahramanıdır! O masal içinde bir özgün adı vardır. " diyordu. "Sen de kendi masalını bulmalısın! Ve adını... Bulana dek aramalısın! "

Sf. 239

" Mardin ruhumdu çünkü.

Geleceğe dair bit umut gibiydi...

Geçmiş düşlerin gelecekte aranmadığı, bugünün gerçeğinde yaşandığı, zamanın bütününü kuşatan bir şehirdi Mardin.

Sf. 247