#hersenletsel

Overprikkeling is als een storm die in je hoofd woedt. Geluiden komen te hard binnen, als een tsunami van decibellen die je overspoelt en je doet verdrinken in een zee van ruis. Licht is teveel, als een zon die te fel schijnt en je verblindt, waardoor je je ogen moet sluiten en je jezelf moet terugtrekken in de schaduw.

Gesprekken volg je niet meer, als een radiosignaal dat verstoord wordt door interferentie, waardoor de woorden in je hoofd verdwijnen en je verloren loopt in een doolhof van gedachten. Hersenmist, als een dikke nevel die je hersenen bedekt en je verward maakt, waardoor je niet meer weet waar je bent en wat er om je heen gebeurt.

Overprikkeling kan je heel ziek maken, als een virus dat zich in je lichaam nestelt en je helemaal overneemt. Het kan je alleen laten voelen, als een verlaten eiland waar niemand je kan bereiken en je vastzit in je eigen gedachten. Maar vooral kan overprikkeling je onbegrepen laten voelen, als een vreemdeling in een wereld die te snel, te luid en te fel voor je is. Het is als een schreeuw om hulp die niet gehoord wordt, als een stil verdriet dat verborgen blijft.

In een wereld waar tijd lijkt te versnellen, waar menselijke verbindingen vervagen en waar technologie onze ware essentie verdoezelt, bevinden we ons op een kruispunt van verloren liefde. Het is een wereld waarin ogen afdwalen, niet langer de magie van zielsverwantschap weerspiegelen, en waar monden zelden de woorden van het hart uitspreken. In deze wereld raakt aanraking steeds meer verwijderd, als een vage herinnering aan de warmte van menselijk contact.

Ouderen die niet langer kunnen meedraaien worden over het hoofd gezien, vergeten door een samenleving die de wijsheid van hun ervaringen verwaarloost. Mensen met beperkingen worden voortdurend geconfronteerd met obstakels, terwijl de wereld om hen heen hen niet de compassie biedt die ze verdienen. Jongeren worden gekweld door een groeiend gevoel van depressie, omdat ze zich steeds minder bewust zijn van de echte betekenis van oprecht contact maken.

De mens raakt steeds verder verwijderd van zijn medemens. We geven alles op voor de verlokkingen van de digitale tijd, maar worden we daar werkelijk gelukkig van? Misschien heel even, in die momenten van virtuele vervulling, maar er komt onvermijdelijk een moment waarop de dwalende massa beseft dat ze de kunst van liefhebben verloren heeft.

In een wereld die steeds meer verdwaalt in de ban van technologie, is het aan ons om een nieuwe weg te banen.

Laten we beginnen met de ouderen, de schatkisten van wijsheid en ervaring. Laten we de tijd nemen om naar hen te luisteren, om hun verhalen te koesteren en te leren van hun lessen. Laten we hun een gevoel van erkenning en respect geven, en de waarde van hun aanwezigheid in ons leven herontdekken.

Laten we de obstakels wegnemen voor mensen met beperkingen, hen omarmen met open armen en een wereld creëren waarin inclusie en acceptatie de norm zijn. Laten we begrip kweken en empathie tonen, zodat zij volledig kunnen deelnemen aan het leven en de liefde die het te bieden heeft.

En laten we onze jongeren begeleiden, hen de waarde van echt contact tonen. Laten we hen leren dat schermen geen vervanging zijn voor oogcontact, dat virtuele likes en reacties niet kunnen tippen aan een oprechte omhelzing. Laten we ruimte maken voor kwetsbaarheid, voor het delen van emoties en het ontwikkelen van diepgaande relaties.

We kunnen een keerpunt bereiken, een verschuiving in het collectieve bewustzijn. Laten we de technologie niet afwijzen, maar inzetten als een middel om verbinding te vergemakkelijken in plaats van te vervangen. Laten we leren balanceren tussen de virtuele wereld en de tastbare realiteit. Laten we opnieuw leren hoe we elkaars ogen kunnen aankijken, elkaars stemmen kunnen horen en elkaars aanrakingen kunnen voelen.

We zijn sociale wezens, geboren uit liefde en bestemd om lief te hebben. In de afwezigheid van echte verbinding verliezen we stukje bij beetje onze menselijkheid.

Het raakt me diep om te zien hoeveel mensen, zichzelf in krampachtige houdingen wringen om anderen tevreden te houden. Ze gaan over hun eigen grenzen heen en laten anderen over hen heen walsen. Maar ik wil dat je weet dat je het recht hebt om achter je grenzen te staan en jezelf te beschermen.

We dragen allemaal een rugzak vol levenservaringen met ons mee. Of het nu gaat om een chronische ziekte, een trauma of andere uitdagingen, alles heeft gevolgen die we de rest van ons leven met ons meedragen. Daarom is het zo ontzettend belangrijk dat we goed naar onze voelsprieten luisteren en evalueren wat iets met ons doet.

Als iets niet goed voelt, moet je jezelf beschermen en niet over je grenzen gaan. Het kan gaan om een afspraak met iemand die je energie negatief beïnvloedt, een vriendschap die niet meer fijn aanvoelt of zelfs familieleden die je alleen maar stress bezorgen en waarbij contact hebben moeilijk is omdat het te veel losmaakt. Jij bent degene die je gevoel moet bewaken en ervoor moet zorgen dat je je prettig voelt en erachter staat. En als dat niet het geval is, laat het dan los. Hoe moeilijk en beangstigend de weg ook kan zijn, soms is het beter om mensen op een afstand te houden dan ze dichtbij te laten.

Het kan zijn dat je denkt: "Makkelijker gezegd dan gedaan!" En daar kan ik je begrijpen. Maar ik wil je verzekeren dat uiteindelijk, na verloop van tijd, het echt zo kan gaan voelen. Je kunt mensen ook liefhebben vanaf een afstand. Je hoeft ze niet toe te laten in je innerlijke cirkel. Je zult merken dat dit ook goed kan zijn en goed kan voelen.

Het is niet altijd gemakkelijk om afstand te nemen van mensen die dicht bij je staan. Er kunnen gevoelens van schuld en angst naar boven komen. Maar onthoud dat het beschermen van je grenzen en je eigen welzijn prioriteit geven een daad van zelfliefde is. Het betekent niet dat je hen haat of geen genegenheid voor hen voelt. Integendeel, je erkent juist dat jouw welzijn en gemoedsrust belangrijk zijn.

Met de tijd zul je merken dat je jouw cirkel kunt vormgeven op een manier die goed voelt voor jou. Je zult mensen leren liefhebben en accepteren vanaf een afstand, wetende dat dit de beste manier is om jezelf te beschermen en te groeien. Soms is het simpelweg beter om op een afstand te blijven, in plaats van jezelf in situaties te plaatsen die je alleen maar pijn doen.

Durf achter je grenzen te staan en geloof in de kracht van zelfliefde en zelfzorg. Omring jezelf met mensen die je ondersteunen, begrijpen en respecteren. Jouw cirkel moet goed voelen voor jou, want het is jouw pad naar geluk en innerlijke rust.

Morgen is het een bijzondere dag, Wereld MS Dag, waarop we samen stilstaan bij de uitdagingen die we dagelijks het hoofd bieden. Een dag waarop we erkennen dat ongeveer 2,8 miljoen mensen wereldwijd deze ziekte dragen en waarop we de moed en veerkracht vieren die het vergt om elke dag opnieuw de schoonheid in het leven te vinden, te midden van de grilligheid van MS.

Ik schrijf deze brief om mijn bewondering, respect en toewijding voor jullie uit te drukken.

Aan degenen onder jullie die net de diagnose hebben gekregen, wil ik zeggen dat ik me kan voorstellen hoe verward en verloren je je nu voelt. Het nieuws van de diagnose heeft je wereld op zijn kop gezet en een wirwar van emoties veroorzaakt. Je staat voor een nieuwe realiteit en ik begrijp hoe overweldigend dat kan zijn. Maar weet dat je niet alleen bent. We staan zij aan zij als lotgenoten om je te steunen en te laten zien dat er altijd licht te vinden is, zelfs in de donkerste tijden.

Neem alsjeblieft de tijd om te wennen aan deze nieuwe werkelijkheid. De weg die voor je ligt, kan angstaanjagend lijken, vol onzekerheden en obstakels. Maar met de tijd zul je manieren ontdekken om met deze ziekte om te gaan. Het is een proces van vallen en opstaan, van leren en groeien. Wees niet te hard voor jezelf. Rouw, huil, doe wat je voelt dat je moet doen, en laat niemand je vertellen hoe je je zou moeten voelen. Jouw emoties zijn waardevol, jouw ervaring is uniek en alleen jij kent de weg die je moet bewandelen.

Aan degenen onder ons die al langer leven met MS, wil ik zeggen dat je niet altijd sterk hoeft te zijn. Het dragen van deze ziekte is als topsport, en zelfs de meest getrainde atleten hebben rustmomenten nodig. Het is oké om je gevoelens te uiten, of om jezelf even terug te trekken om uit te rusten. Balans is essentieel, en soms betekent dat ook toegeven aan je kwetsbaarheid.

We weten allemaal dat leven met multiple sclerose uitdagend is, maar we laten ons er niet door tegenhouden. We hebben krachtige geesten, ongekende veerkracht en een onuitputtelijk doorzettingsvermogen.

Elke dag zetten jullie stappen die anderen zich niet kunnen voorstellen. Elke glimlach die jullie de wereld schenken, is een overwinning op zich. Laat niemand dat ooit in twijfel trekken. Jullie zijn helden, en jullie moed en doorzettingsvermogen inspireren elke dag opnieuw.

Morgen is jouw dag, een dag waarop je het podium verdient. Ik moedig je aan om je verhaal te delen, om je ervaringen te delen met anderen. Laat de wereld zien wie je bent en waar je doorheen gaat. Laat anderen weten dat ze niet alleen zijn, dat er een sterke en ondersteunende gemeenschap is die er voor hen is. Samen vormen we een onbreekbare band, een band die sterker is dan welke ziekte dan ook. We zullen nooit de strijd opgeven, en we zullen elkaar altijd de hand reiken wanneer een van ons dreigt te vallen.

Lieve lezers,

Vandaag wil ik jullie meenemen op een hilarisch avontuur dat ik onlangs heb beleefd tijdens mijn jaarlijkse MRI-scan. Ja, ja, je leest het goed. Ik was weer eens gezegend met de eer om te mogen genieten van een knus momentje in zo'n krappe tunnel. Maar deze keer besloot ik de boel eens flink op te schudden. Ik bedacht me dat een beetje housemuziek mijn innerlijke raver naar boven zou halen tijdens die saaie, monotone sessie.

Met de koptelefoon in de aanslag en een afspeellijst vol pompende beats stapte ik vol goede moed de MRI in. De verpleegkundige keek me even vreemd aan toen ik mijn muzikale voorkeur aan haar doorgaf, maar ach, een beetje gekkigheid kan nooit kwaad, toch?

Daar lag ik dan, klaar om in de tunnel geschoven te worden. De verpleegkunsige deed mijn koptelefoon op en de muziek begon op volle kracht af te spelen. Het begon met een rustig deuntje, maar al snel ging het tempo omhoog. Dus terwijl ik daar lag, probeerde ik me in te beelden dat de MRI geluiden bij de muziek hoorden. Alsof de radioloog en verpleegkundigen hun beste DJ-skills vertoonden, terwijl ik de enige was die het feestje kon horen. Ik moet toegeven, het was best vermakelijk.

Het duurde niet lang voordat het hele ziekenhuis op de hoogte was van mijn muzikale escapades. Verpleegkundigen kwamen stiekem even kijken, terwijl artsen zich afvroegen of ze de verkeerde patiënt hadden binnengelaten. Maar ik liet me niet ontmoedigen. Ik was vastbesloten om deze scan een memorabele ervaring te maken.

En laten we eerlijk zijn, als je dan toch met je hoofd in een buis ligt, kun je net zo goed plezier hebben, toch? Ik bedoel, wie kan er nou zeggen dat ze deel uitmaken van een MRI-rave?

Na een tijdje was het feestje voorbij en mocht ik de dansvloer - eh, de MRI-machine - verlaten. Ik kreeg een mengeling van verbaasde en bewonderende blikken van het medisch personeel. "Bedankt voor het entertainment," zei ik tegen de verpleegkundige met een grijns. "Ik heb in jaren niet zo'n vrolijke MRI-sessie meegemaakt." Misschien moeten we de volgende keer een dansvloer in de MRI-kamer installeren?" Hij lacht hartelijk en antwoordt: "Ik zal erover nadenken

En zo verliet ik het ziekenhuis, met een glimlach op mijn gezicht en een leuk verhaal om aan mijn vrienden te vertellen. Soms moet je gewoon je eigen feestje bouwen, zelfs in een MRI-tunnel. Wie had gedacht dat een MRI zo swingend kon zijn?

Met muzikale groetjes,

In de diepte van een bewolkte dag, Heb ik de natuur zien wedijveren, Ze danst met de stormen, omarmt de grimmige dagen met een kalme vastberadenheid De gure wind beukt tegen haar tedere levenslucht, De regen klettert neer, verdrinkend in haar tranen.

De natuur accepteert haar lot, met een majestueuze gratie. Ze zwiert door de stromingen onverzettelijk en trots. Als een krijger van het leven, Weet ze wanneer ze haar krachten moet tonen.

Hoge golven rijzen op, wild en bruisend, Als een opstand tegen de duisternis. De windvlagen huilen een trieste melodie, Maar zij weet dat ze kracht put uit hun gezang.

En wanneer de woede is bedaard, Laat ze langzaam los, als een verzachtende zucht. De tranen drogen op, als dauwdruppels in de ochtendzon, En ze begint opnieuw te ademen, te leven, te bloeien.

Op het juiste moment, in al haar pracht, Schittert ze als een fonkelende ster. Haar veren pronken met de kleuren van de regenboog, En haar bloem ontvouwt zich in het warme zonlicht.

De natuur is een meesteres van transformatie, Ze omarmt de cycli van groei en vergankelijkheid. De kracht van veerkracht en vernieuwing. En ik realiseer me dat wij, als de natuur, Ook de slechte dagen moeten omarmen.

Dus laat ons leren van de haar wijsheid, Accepteer de tegenslagen die ons pad kruisen. Wees veerkrachtig als de stormen komen, En toon je victorie, als de zon weer zal schijnen.

Dansen tussen de Stralen: Het Leven van Scan tot Scan

Een dans van hoop en vrees, Een symfonie van vragen en twijfels, Want telkens weer, bij elke scan, Glijden we door de schaduwen van onzekerheid.

Voor zij die strijden, Is dit een bekend en vaak onzeker ritueel. Jaarlijks, soms vaker, worden ze meegenomen, Naar de steriele ruimte waar de scan wacht.

Daar ligt men dan, op de tafel van weerklanken, Omhuld door de kilte van de machine. Met een bonzend hart, wordt het lichaam gescand.

Elk zoemend geluid, elke echo van de machine, Brengt de geest naar onbetreden terrein. Gedachten dwalen af naar wat komen zal, Zal de uitslag gunstig zijn, of het lot wreed?

In die momenten van intense eenzaamheid, Waar men zich in de greep van de scan bevindt, Ontstaat er een unieke band, een rode draad, Tussen mens en de beeldvormende techniek.

De scan, een raam naar jouw kern, Onthult de geheimen van het lichaam, De afbeeldingen, als een gedicht geschreven in weefsels, Vertellen het verhaal van jouw bestaan.

Soms brengt de scan opluchting, een zucht van verlichting, Als het goede nieuws wordt gebracht. Stabiliteit, een kostbaar geschenk, Een adempauze in de storm van onbekendheid.

Maar soms, soms, is het anders gesteld, Brengt de scan donkere wolken aan het licht. De ziekte woekert voort, de strijd gaat door, En de dans van twijfeling wordt hervat.

Leven tussen scans is als dansen op een koord, Een evenwichtsoefening tussen hoop en vrees. Maar te midden van deze grillige wankelende tango, Groeit onze veerkracht in een compositie van strijdlust en moed.

In het stille domein van afbrokkelende dagen, waar de schaduwen zwieren tussen pijn en hoop, daar huist een onzichtbaar gevecht. Een strijd die geen medelijden vraagt, maar slechts begrip en mededogen. Het is het verhaal van een chronische ziekte, een ongenode gast die het leven binnensluipt en onverbiddelijk stukje bij beetje jouw binnenste aftakelt.

Het begint als een fluistering, een subtiele herinnering aan vergankelijkheid. Het lijf dat langzaamaan in opstand komt, waar vermoeidheid een onlosmakelijk metgezel wordt. En ondanks deze interne omwenteling, blijft de buitenwereld onwetend. Want wat niet te zien is, wordt vaak niet geloofd. Onbegrip en oordelen steken als scherpe pijlen, terwijl jij je innerlijk verliest in een doolhof van pijn en onzekerheid.

Afscheid nemen wordt een constante reisgenoot in dit verhaal. Afscheid van de dagen waarop je zonder belemmering kon dansen, lachen en de wereld omarmen. Afscheid van de energie die eens zo overvloedig aanwezig was, maar nu slechts een vage herinnering vormt. En terwijl je de snaren van verlies en rouw aanraakt, weet je diep van binnen dat dit de weg is die je moet bewandelen.

Maar waarom moet er altijd bewijs geleverd worden? Waarom moeten jouw innerlijke gevechten en angsten zichtbaar zijn om geloofd te worden? Het luisterend oor dat je zoekt, lijkt verstopt te zijn achter de onwil van anderen. En toch, temidden van dit alles, groeit er een kracht in jou. Een kracht die voortkomt uit de moed om door te gaan.

In dit afbrokkelende leven, waar je weet dat de horizon nooit meer dezelfde zal zijn, ontvouwt zich een schoonheid die alleen jij kunt zien. Een schoonheid die schuilt in de kleine momenten van vreugde, in de wilskracht om ondanks alles te blijven dromen. Het is een herinnering dat jouw waarde niet afhangt van de beoordelingen van anderen, maar van de kracht die je in jezelf vindt.

Dus laat de brokstukken vallen, laat ze maar neerdalen als een stille symfonie van doorzettingsvermogen. Jouw verhaal is er een van moed, veerkracht en de kunst van het overleven. En terwijl je meer van jezelf verliest, ontdek je ook dat je nog meer kunt vinden. Vind troost in de wetenschap dat je niet alleen bent, dat er anderen zijn die hun eigen strijd voeren in stilte.