#hayastan

words could never describe how much i love my culture ❤️🇦🇲

It's a portrait of Minas Avetisyan, one of my fav Armenian artists. He's a big inspiration for me.

Hi, lately I've been too busy, so I couldn't make art at all. Besides, I almost lost myself. When I got time for art, there was no feeling of satisfaction with all that I did (process and result).

I started this blog to find myself again and do sincere and meaningful work.

Co to jest lavash?

Lavash to tradycyjny, cienki, płaski chleb, który stanowi integralną część kuchni ormiańskiej. Przygotowanie lavash wymaga dużego wysiłku, koordynacji i specjalnych umiejętności, a proces jego wypieku często angażuje małą grupę kobiet. Ciasto składa się z mąki pszennej, wody i soli, które są wyrabiane, formowane w kulki, a następnie rozwałkowywane na cienkie placki. Te placki są następnie przyklejane do ścianek tradycyjnego pieca w kształcie stożka, zwanego tonirem, gdzie wypiekają się na gorących ściankach pieca.

Lavash to jeden z najstarszych znanych rodzajów chleba płaskiego. Historycy kulinarni i archeolodzy odkryli, że podobne chleby wypiekano na terenach Kaukazu i Bliskiego Wschodu już ponad 4 tysiące lat temu.

Pierwsze zapiski o lavash pochodzą z tradycji ustnej i kronik ormiańskich, w których wspominano o chlebie wypiekanym na ścianach pieca typu tonir(tradycyjny piec gliniany w kształcie stożka).

Lavash w kulturze ormiańskiej

Lavash był i jest symbolem gościnności i rodziny. W dawnych czasach pieczenie lavash było zarezerwowane głównie dla kobiet – często odbywało się w dużych rodzinach lub społecznościach, gdzie kobiety spotykały się przy tonirze, rozmawiając i śpiewając.

Chleb był także elementem rytuałów i ceremonii religijnych. Na przykład w dni świąteczne lub wesela kładziono lavash na ramionach nowożeńców jako znak płodności i dobrobytu.

I am Armenia

I am the land of apricot and oak tree My bones are in the mountains My breath exhales through the stone My blood flows in rivers that do not forget My soul is dance and song.

I am the apricot tree The Golden skin that ripens in the sun, Its seeds  carried across oceans To be planted in soil foreign Yet the taste is always of home.

I am the Oak, My roots cross the highlands And Sing the centuries of our struggle, It’s Branches raised in praye Never yielding through storm or fire.

I am the stone, The breath of the arches of Ani, My thousand churches That whisper  their prayers into the wind. Though silence fills the streets, The hymns endure, Carved in every wall.

I am the Rivers Arax and Akurian, Their waters remember. Carrying the voices of the Fedayi, The grief of exile. Yet still I flow, Bearing memory to the sea.

I am dance As feet strike the earth In circles of sorrow and of joy. I am song, The lament of the Duduk The strum of the Oud Weaving centuries into breath My children scattered, They rise when the music is played.