#hanemann

I'm going to Gdańsk tomorrow! I just spontaneously bought a train ticket for tomorrow morning.

[…] więc rzuciła się w tę szaloną historię jak umierający, który przyjmuje z ulgą wiadomość, że pali się całe miasto-bo kiedy pali się całe miasto, nasz własny ból maleje.

Przecież zawsze giną ci, którzy są skazani na własną twarz, na własny język, na własne gesty. To właśnie im przykłada się pistolet do głowy.

Czy zauważyłeś, że czasem lubimy udawać umarłych? kiedy mówimy, chcemy, by wystarczyły tylko słowa. Pamiętasz, co powtarzają wszystkie matki: Mów wyraźnie, nie machaj rękami, nie pokazuj palcem! Całe ciało ma milczeć jak zabite, wtedy dopiero dziecko dobrze się spisuje.

Każda cząstka naszego ciała w równej mierze chce żyć, co umrzeć. Każda! I cały czas stoimy na granicy. Jak na mości z jednego włosa. Wystarczy powiew. 

Rzeczy, które kiedyś miały ciężar, porowatość, dotykalną gładkość, chłodną szklistość, zmieniały się w obłoki bez barwy. Miały tylko jedną stronę - jak księżyc. Rzadko bywały w pełni.