#halimizduman

Can yanıcı bir maddedir

İnsanlar… Sizce de acımasız değil mi? Acımasızlar… Sanki güzel bir günün varmış gibi giderler umursamazlar derler ki “atlatır ya zaten hiç bir şeyi umursamıyor.” Evet, altlattığımı sandım, altlattığızı sandınız dedikleri gibi olduğunu sandınız. Düşündünüz ki… “neleri atlattık bunu da atlatırız takmıyorum ben.” Ben dedim arkadaşlar noldu biliyor musunuz? Daha çok kaybettim gittikçe gittiler ama takmadım takmadım sandım içime attım çığ gibi büyüdü bazen çıkıyor ortaya tam geçti dediğinizde boğazınızda bir acı yumru diyor ki" ben burdayım sen içine attıkça daha çok büyüyorum. “ bunu bile bile atıyoruz daha fazla bir zaman sonra sıkılıyosunuz her şeyden tat vermiyor eskisi gibi. Saçlarını oynıcağınız, elini tutucağınız, sarılıcağınız ve en kötüsü de düştüğünüz de kaldıracak biri kalmıyor ya… İşte arkadaşlar o varya o kalbinizde taşıyamıcağınız bir yük. Kaybettikçe büyüyor. Büyüdükçe öldürüyor. Öldürdükçe parçalanıyorsun. Ağlamam kolay kolay diyorsunuz. Ben sadece içime akıtırım göz yaşlarımı gün geliyor o göz yaşları sel olmuş gözünüzden akıyor ya haykırmak istiyorsunuz ya… Olmuyor dimi sesiniz çıkmıyor? İçinizden bir şeyşer kopuyor olmuyor arkadaşlar… Bir gün karşınıza çıkıyor gülüyor falan sizden başka insana gülüyor ya… Diyorsunuzdur"ulan bu nasıl bir gülüş be.” içinizden bir şeyler kopuyor ya arkadaşlar canınızı söke söke parçalanıyorsunuz yapboz gibi bir sürü parçalara geçmişte o parçaları bir arada tutan insan şimdi bir tek gülüşü, bakışı, sözüyle bile o parçaları binbir parçalara ayırıyor arkadaşlar. Görüyorsun onu haykıramıyosun sahteden bir demet gülüş ekliyorsun yüzüne. Yakınımdasın ama dokunamıyorum içim yanıyor lan benim diyemiyorsunuz. Susuyorsunuz içinizde ki çığ daha çok büyüyor. Yumru daha çok büyüyor gördüğünüzde canlanan o kelebekler ölüyor içinizde o an ölmek istiyorsunuz. Boğazınızda kuruyor gözleriniz doldu dolucak sesinizi çıkaramıyorsunuz. Koşup sarılıcaksınız sarılamıyorsunuz ne kadar yakınızdaysa bile siz o kadar uzak ki arkadaşlar. Ruhumuz kırılmış toparlanamıyoruz. Kalktık dedikçe düşüyoruz ölüm çare oluyor bağzılarımıza sanırım gerçekten ölüm çare zaten her gördüğümüzde, fotoğraflarına baktığımız da ölmüyor muyuz? Ölüyoruz, öldürülüyoruz, kırılıyoruz. Evet arkadaşlar sevin sevilmeseniz bile sevin çünkü aşk ve sevgi şu dünyada ki en kutsal şeydir. En zor seçenek ama en güçlü bağdır. Kaçmayın arkadaşlar haykırın korkmayın saklanmayın o duvarlanırıza açılın bir gemi gibi huzura bazen fırtılanır dalga dalga ama korkmayın ki bu sizi yıktı. Söyleyin kendinize “ben bunu yaparım.” eğer kaçarsanız yaşamış sayılmazsınız. Duvarlarınızın arasına saklanırsanız görünmeyiz sanmayın o duvarlar da bir gün çürür. İçinize attıkça deprem oranı artar ve bir gün aniden yıkılırsınız oturursunuz çaresizce ve sarsılırsınız yıkılır o duvarlar çaresiz olursunuz. Sanki korunmasız çırılçıplak işte bu yüzden saklanmayı bırakın ve aşın artık duvarlanırızı ben aşamıyorum kaldım burada güç bulamıyorum bulsamda o gücü uzaklaştırıyorum. Güç bulsamda olmuyor arkadaşlar siz böyle yapmayın güç buldukça tutunun ona bırakmayın. Çünkü herkes gittiğinde bile o güç sizi ayakta tutucak. Sizler arkadaşlar sarılın, öpün, tutun elini bırakmayın bırakmasınada izin vermeyin biz izin verdik halimiz duman… Dünyanıza sahip çıkın. Çünkü o dünyadan bir tane daha yok aşk tektir kime adadıysan onda biter. Bitmesin… Bu papatyanın yapraklarının dökülmesine izin vermeyin. Verseniz bile mevsimini beklemeyin tutun elini yeniden açtırın tüm papatlayaları. Sevdikçe güçlenir o yapraklar sevdikçe açar o çiçekler ve sevdikçe yalnız değiliz arkadaşlar sevin.