#goffertpark

David Bowie performing at Goffertpark, Nijmegen, 17th August 1990

Ik strijk neer op een van mijn favoriete plekjes in het Goffertpark. Bovenop een heuveltje is een soort monument gebouwd, een stenen massa waar een bank in gemaakt is. Door de bomen heen kijkt men hier uit op een pad dat een verdieping lager loopt.

Het is niet druk in het park. Ik ben zo iemand die nooit op buienradar kijkt voordat ze weggaat, maar later zal blijken dat andere mensen dat wel doen, en dat dat waarschijnlijk de reden is voor de rust. Ik vind het prima. Het groen om me heen geeft me tijd om na te denken over kwesties die achter mijn laptop of telefoon ineens heel dichtbij komen. Die kwesties gaan de laatste tijd vooral over gelijkheid.

Op het pad onder mij komen twee mannen langs, joggend. De een is donker, de ander Hollands-blond. Ze hebben beiden een buikje. Er ontstaat een beeld voor mijn ogen, van de donkere jongen die van zijn moeder, een enigszins gezette Surinaamse vrouw, bordenvol met eten krijgt. “Opeten, daar word je sterk van,” zegt ze op een dwingende, maar toch warme manier. De blonde jongen eet thuis na het eten altijd vanillevla met suiker. Daar kan hij geen genoeg van krijgen. ’s Avonds loopt hij wel eens na de koelkast om met zijn vinger langs de randen van het pak te gaan en de restjes ervan af te likken.

De jongens houden allebei van bier en pizza en als ze op een zonnige lentemiddag samen de stad in gaan om dit te nuttigen, besluiten ze dat ze wat aan hun conditie gaan doen. “We zijn nog jong,” zeggen ze. “We kunnen niet nu al zo’n pens hebben als onze vaders.” Dan gaan ze samen op pad.

Ik kan hun ademhaling horen op de plek waar ik zit, meters van hen af. Ze hebben het zwaar en proberen elkaar af te leiden terwijl ze piepend tegen elkaar praten. Ik kan niet verstaan wat ze zeggen, maar het lijkt geheel onbelangrijk. Deze jongens, ze horen bij elkaar. Hoe ze samen lopen, bier drinken en pizza eten, het lijkt zo gewoon. Ze zijn samen – en gelijk.