#gebreken

View On WordPress

Toch zijn er nog een boel #mensen die #absoluut niet weten hoe mijn #gebreken nog dagelijks #aanwezig zijn door mijn #gezondheid. Iedere dag ben ik nog aan het #vechten om steeds maar #vooruit te blijven gaan Even een #schilderij maken is voor mij niet meer #vanzelfsprekend Hoop wel dat jullie mij blijven #motiveren en stimuleren, want ik doe niets liever dan schilderen en jullie #blij maken met mijn werk. Hoop dat mijn schets jullie doen inzien hoe mijn dag start en doorkom. baby don t worry a bout a thing everry little thing is gonna be allright #AJAX #AMSTERDAM #NAH

Toch zijn er nog een boel #mensen die #absoluut niet #weten hoe mijn #gebreken nog #dagelijks #aanwezig zijn door mijn #gezondheid. Iedere #dag ben ik nog aan het #vechten om steeds maar #vooruit te #blijven gaan, maar vooral om wat ik heb #opgebouwd, niet #achteruitgang in te krijgen. Even een #schilderij maken is voor mij niet meer #vanzelfsprekend en kan ook geen #vrijwillige #acties meer doen. Hoop wel dat jullie mij blijven #motiveren en #stimuleren, want ik doe niets liever dan #schilderen en jullie #blij maken met mijn werk. #Hoop dat mijn #schets jullie doen #inzien hoe mijn #dag #start en doorkom. #Uitschilderen? Hoe groot wil jij hem op doek zien en wat #bied je? baby don 't worry a bout a thing every little thing is gonna be allright #AJAX #amsterdam #NAH #brillie #birds

Gebreken

Ik kon er vroeger al niet tegen wanneer mijn ouders samen met hun geest- en leeftijdsverwanten de medische dossiers doornamen van allerhande bekenden en minder bekenden. Met groot fanatisme, soms zelfs geestdrift werd gesproken over de beginnende alzheimer van... de prostaatproblemen van... en de slechte vooruitzichten van... Soms werd er zelfs tegenop geboden om elkaar te overtreffen in ijzige verhalen. Wat is dit toch. Die toenemende aandacht voor alles wat met het menselijk welzijn te maken heeft naarmate we ouder worden.  Is het een onderdeel van deze tijd of is het van alle tijden. Is het gezonde belangstelling, of is het, het wegpraten van je eigen angsten. Oké je moet je kop niet in het zand steken voor alle gebreken die de mens kan overkomen, zeker tijdens het proces van ouder worden. Maar alles kent zijn grenzen. Daarom pleit ik ervoor dat we onze eigen grenzen stellen. Ieder gesprek begint met een vaste 5 minuten, waarin we kort de medische dossiers doornemen van onze vrienden en bekenden. Wekker zetten helpt. Wanneer het alarm afgaat is het basta. En daarna hebben we het weer over de leuke dingen in het leven. En voor wat betreft de patiënten: een een kaartje sturen een bloemetje of een bezoekje helpt veel meer dan het erover hebben. 

We moeten het erover hebben: de prostaat. En wel, zonder schaamte. Dat betekent onvermijdelijk dat vrouwen een keuze hebben: Stoppen met lezen, of leren. Ieder van ons mannen krijgt er onherroepelijk mee te maken. Wees klaar voor de confrontatie. Bij mij begon het met wat een routinecheck leek. “Nou meneer”. “Zo”, kreeg ik te horen. “Het is misschien niet een verkeerd idee, om eens bij uw huisarts langs te gaan, want uw bloedwaarden… ik weet het niet.” Monter, want onwetend, gaf ik gevolg aan het advies en plande een bezoek in bij de huisarts. Vooropgesteld: mijn huisarts, een vrouw van mijn leeftijd, is de beste van de wereld. En dat zeg ik niet zomaar. Zij bekeek de bloedwaarden die bij de check-up waren vastgesteld. En was het eens met de getrokken conclusies. Maar bovenal, zo stelde zij vast “zou een touché, nu even verstandig zijn”. Ik verstond haar verkeerd, ik verstond haar verkeerd en sprak nog steeds onbevangen: “Nou dokter, als u hiervan een dossier wilt aanleggen, dan zal ik u niet tegenhouden!” Glimlachend gaf ze nadere duiding aan het woord “touché!” Waaraan ze toevoegde: “Het kan wel even, verveld zijn”, waarop ik, ook niet mis, antwoordde: “Nou dokter, volgens mij is het voor u vervelender dan voor mij!”. “Valt mee”, sprak ze, nog altijd glimlachend “Het is mijn werk. Luttele seconden later lag ik in een stabiele zijligging en voelde ik de gehandschoende vinger naar binnen draaien”. “Hij is wel wat opgezet. Deed het pijn?” Vroeg ze. “Hmmm” piepte ik, van de langdurig ik gehouden adem. “Ja” zei ze “aangenaam is het natuurlijk nooit.” Ik zei niets. Er was al genoeg gezegd.

Indra Schrage

a.g.