#fredericgros

https://golgegezgin.blogspot.com/2020/12/travel-ankara-109-ayas.html

Bu mektuba bir yanıt adresi ekleyemiyorum, zira bir sonraki durakta kendimi hangi yollardan, nereye, niçin ve nasıl sürüklenmiş bulacağımı ben de bilmiyorum!  ( Arthur Rimbaud, Aden' den Mektup, 5 Mayıs 1884 )

( Frédéric Gros, Yürümenin Felsefesi )

.

.

.

.

.

https://golgegezgin.blogspot.com/2015/03/golge-gezgin.html

Yürümenin tarihi incelenirken Wordsworth mutlaka karşınıza çıkar; bu tarihçiyle uğraşan pek çok kişi onu uzun gezintileri fikir babası sayar. Yürümenin hala sadece yoksulların, berduşların, haydutların ve seyyar satıcıların işi olduğu bir dönemde ( 18. Yüzyıl sonu ), yürümenin doğayla birlik kurmayı, bedeni tatmin etmeyi, manzara karşısında tefekküre dalmayı sağlayan şiirsel bir eylem olduğunu idrak eden ilk kişi Wordsworth’ tür. Bacaklarını felsefenin hizmetini sunan ilk kişilerdendir. Fransa’ yı baştanbaşa yaya katetmiş, Alpleri aşmış, İngiltere’ deki göller yöresinde gezmiş ve şiirlerini yazarken gezilerinden beslenmiştir. Ömrünün büyük bölümünü adadığı ve ölümünden sonra yayımlanan otobiyografik şiiri Prelüd üç yürüyüşün birleşmesinden ortaya çıkmıştır sanki: çocukluğundan yetişkinliğine kadar çıktığı yürüyüş, Fransa ve İtalya yollarındaki yürüyüş, son olarak da o dengeli ve tınılı mısraların yürüyüşü: “ İşte böyle süzüldüm o sessiz yoldan Bedenim yudumluyordu sükuneti Öyle bir iyileşme ki uyku gibi dingin Ama daha da tatlısı. Tepen, arkam, önüm,  Her yanım huzur ve bir başınalıkla çevriliydi.”

( Frédéric Gros, Yürümenin Felsefesi )

.

.

.

.

.

https://golgegezgin.blogspot.com/2015/03/golge-gezgin.html

Öfke gerekir terk eylemek ve yürümek için. Dışarıdan gelen bir şey değildir bu. Enginliğin çağrısına kapılarak, bir gerçeklik vaadini ya da kışkırtan bir hazineye doğru yürümek değildir mevzubahis olan. Daha ziyade içeriden gelen bir öfkedir. Burada olmanın acısı, bir yerde durmadan, yaşarken gömülmeleri, kalmanın imkansızlığı hissedilir karın boşluğunda. " sizin oralarda hava kötü," diye yazar Rimbaud, Harrar' ın dağlarından. " sizin oralarda kışlar çok uzun, yağmurlar çok soğuk. Ama bizim buralarda, Habeşistan'da bu sefillik ve can sıkıntısı dayanılacak gibi değil, bu hareketsizlik usandırıyor insanı: okuyacak hiçbir şey yok, konuşacak kimse yok, kazanacak bir şey yok." 

( Frédéric Gros, Yürümenin Felsefesi )

 .

.

.

.

.

https://golgegezgin.blogspot.com/2020/08/hiking-ankara-096-altndag-altnpark.html

Birçok spor faaliyetinde, yerçekimine meydan okumaktan; hız, yükseklik, cesaret, daha da iyisini yapma hırsıyla yerçekimine karşı zafer kazanmaktan sevinç duyulur. Yürümek ise her adımda yerçekimini, dünyanın kaçınılmaz kütle çekim kuvvetini tecrübe etmektir. Koşudan dinlenme aşamasına geçmenin etkileri şiddetlidir. Yanlarınızı tutarsınız, kan ter içindesinizdir, yüzünüz kıpkırmızıdır. Bedeniniz tükendiği, nefesimiz kesildi için durursunuz. Yürürken durmak ise doğal bir tamlamadır: Yeni bir görüntüyü bağrımıza basmak, manzarayı içinize çekmek için durursunuz. Sonra yeniden yürümeye başladığınızda sanki hiç durmamışsınızdır. Yürümekle soluklanmak arasında bir devamlılık vardır, çünkü mesele yerçekimine karşı gelmek değil, onu tamamlamaktır.

( Frédéric Gros, Yürümenin Felsefesi )

.

.

.

.

.

https://golgegezgin.blogspot.com/2015/03/golge-gezgin.html

Yaşamlarını ofiste klavye tıkırdatarak geçiren o dalgın, soyutlanmış insanları düşünüyorum. Dedikleri gibi “ bağlılar “, peki ama nereye? Saniyede bir değişen enformasyona, imaj, sayı, tablo, grafik seline bağlılar. İşten sonraysa doğru metroya veya otobüse giderler, yani hep hıza bağlıdırlar; bu sefer bakışlar telefon ekranına mıhlanır, parmaklar hafifçe de olsa hala hareket halindedir, mesajlar, görüntüler akmaya devam eder. Ve daha günü görmeden akşam olur. Sıra televizyondadır, alın size bir ekran daha. Peki, bu insanlar hiç toz kaldırmadan, birbirleriyle temas etmeden hangi boyutta, hepsi birbirinin aynı hangi mekanda, yağmurmuş güneşmiş hiçbir şeyin fark etmediği hangi zaman diliminde yaşıyorlar? Yollar ve patikalarla bağı kopmuş bu hayatlar, insanlık durumunu unutturuyor onlara, sanki zamanla değişen hava erozyon yaratmazmış gibi.

( Frédéric Gros, Yürümenin Felsefesi )

.

.

.

.

.

https://golgegezgin.blogspot.com/2020/01/travel-pakistan-02-islamabad-milli-abide.html

Günübirlik bir yola çıktığınızda ve bir sonraki aşamaya varmanın kaç saat alacağını bildiğinizde, yürümekten ve yolu takip etmekten başka bir şey yapmazsınız. Yapacak başka bir şey yoktur. Her halükarda bu vakit alacaktır. Bu, her adım saniyelerin üzerinden atlayacak ama saatleri kısaltmayacaktır. Her halükarda akşam gelecek ve bacaklar aşılması imkansız mesafeyi azar azar yiyip bitirmiş olacaktır. Kaçınılmaz etkileri olan bir kaçınılmazlıktır bu. Karar vermeye, düşünmeye, hesaplamaya gerek yoktur. Tek yapılacak şey yürümektir. Belki ileriyi düşünebilirsiniz, ama yürürken her şey yavaşlar; tahminler, beklentiler cesaretimizi kırar. O halde yolculuğun bu ayağını bitirmek için kendi temponuzda yola devam etmeniz gerekir sadece. Huzur yalnızca yolu takip etmekten gelir. Sıkıntı ve trajediler, yaşamlarımız ve bedenlerinizdeki boş tarlaları eşeleyen şeylerdir. Siz uzaklarda yürürken bütün bunlar, durumunuzla alakasız ve müphem oldukları için rafa kalkar, bu yüzden huzur sizi yürürken yakalar. Büyük tutkuları yarattığı yorgunluğun, stres altında ezilen harala gürel ile yaşamların tatsızlığının yerine sadece ama sadece yürüyüşün amansız bitkinliği alır. Huzur artık hiçbir şey beklemiyor olmanın, yalnızca yürümenin, yalnızca ilerlemenin hissettirdiği tazeliktir.

( Frédéric Gros, Yürümenin Felsefesi )

.

.

.

.

.

https://golgegezgin.blogspot.com/2015/03/golge-gezgin.html

Yalnız değilizdir işte, çünkü yürürken çevremizdeki ağaçların, çiçeklerin, canlı her şeyin yakınlığını, sevgisini kazanırız. Bazen bu yüzden, sırf ziyaret etmek için çıkarız yürümeye, o yeşil açıklıkları, o ağaç topluluklarını, o mora çalan vadileri ziyaret etmek için. Birkaç gün, hafta ya da yıl sonra, " epey oldu orayı görmeyeli. Beni bekliyordur, tabana kuvvet gideyim o zaman! " deriz kendimize. Sonra yol, toprağa basma hissi, tepelerin şekli, ağaçların yüksekliği buluşuverir yavaşça: tanıdıklarınızdır bunlar.

( Frédéric Gros, Yürümenin Felsefesi )

.

.

.

.

.