#forteca

Wir beschliessen auch hier noch einen Tag zu verlängern. Am Nachmittag fahren wir in die Stadt (35‘000 E) und machen noch verschiedene Einkäufe. Unterwegs sieht man viele verlassene Höfe, „Schlösser“ und sehr viele alte Backsteinbauten (sehr wahrscheinlich noch aus der deutschen Zeit. Wir sind hier im Gebiet Schlesien. Unterwegs sehen wir riesige Getreidefelder. Die Landschaft ist recht hügelig, so dass wir unsere E-Bike super gebrauchen können. Auch hier hat der Velofahrer (in der Stadt) Vortritt. Ausserorts sieht es dagegen sehr schlecht aus. Die polnischen Autofahrer sind alles kleine F1 Fahrer (glauben sie jedenfalls). Hier ist es besser auszuweichen. Habe heute noch eine SIM Karte für den Router gekauft. 200GB für 24.00 SFR! Vodafone ist in Polen sehr schlecht vertreten, daher der Wechsel auf PLAY. Heute Abend wollen wir das Restaurant auf dem Platz testen.

Palmanova – niesamowita forteca i miasto idealne

Pod koniec XVI wieku w północno-wschodnich Włoszech Wenecjanie rozpoczęli budowę olbrzymiej twierdzy i miasta Palmanova, które miało ochraniać te rejony przed najazdem wojsk Osmańskich. Prace nad twierdzą prowadzono aż do początku XIX wieku.

(more…)

W 1804 roku mieszkańcy Haiti wywalczyli niepodległość, pokonując po trwającej 14 lat wojnie, wojska francuskie. Mimo zwycięstwa, przywódcy młodego cesarstwa (później republiki) szukali sposobu na zabezpieczenie kraju przed ponowną inwazją francuzów, którzy nie mogli pogodzić się z utratą strategicznej kolonii na Karaibach.

Citadelle Laferrière

W 1805 roku Henri Christophe, jeden z przywódców zwycięskiej rewolucji rozpoczął budowę olbrzymiej twierdzy w północnej części kraju. Jako idealne miejsce do budowy wybrano wzgórze Bonnet a L’Evaque o wysokości 910 m, znajdujące się 8 km od miasteczka Milot. Forteca miała być najważniejszym punktem obronnym w tej części kraju, pozwalającym na prowadzenie działań zaczepnych przez wiele miesięcy. Zamek otrzymał nazwę Citadelle Laferrière.

Według planów jego twórcy, w razie inwazji okoliczne pola i wioski miały zostać spalone, a mieszkańcy i żołnierze mieli ukryć się w twierdzy, z której prowadziliby działania partyzanckie. Oprócz Citadelle Laferrière zbudowano jeszcze kilka mniejszych fortów w innych częściach kraju, które razem miały tworzyć linię obronną.

Citadelle Laferrière

W latach 1805-1812 u podnóża góry zbudowano jeszcze pałac królewski Sans-Souci, przeznaczony dla Henriego Christophe, który w międzyczasie ogłosił się królem północnej części Haiti. W 1842 roku pałac został jednak zniszczony przez trzęsienie ziemi. Nigdy go nie odbudowano.

Prace nad samą twierdzą trwały do 1820 roku i zaowocowały powstaniem olbrzymiej fortecy o powierzchni około 10 000 m². Mury miały aż 4 m grubości i wznosiły na ponad 40 metrów nad wierzchołek góry, a uzbrojenie twierdzy składało się z 365 armat różnego kalibru. Liczne magazyny zaopatrzenia miały pozwolić na utrzymanie liczącego 5000 żołnierzy garnizonu przez cały rok.

Dzięki położeniu na szczycie 910-metrowej góry, Citadelle Laferrière było idealnym punktem obserwacyjnym i obronnym, którego zdobycie było praktycznie niemożliwe. Niestety w tym samym roku, w którym zakończono budowę, Henri Christophe zmarł z powodu zawału (niektórzy sugerują jednak, że popełnił samobójstwo). Jego ciało pochowano wewnątrz twierdzy.

Citadelle Laferrière

Zmiany polityczne na świecie w latach 20-tych XIX wieku sprawiły, że zagrożenie francuską inwazją przestało istnieć. W związku z tym olbrzymia forteca straciła znaczenie militarne. Z czasem obiekt przestał pełnić zadania obronne, ale mieszkańcy Haiti nigdy nie zapomnieli o jego znaczeniu.

Citadelle Laferrière stała się symbolem Haiti i wywalczonej przez mieszkańców wyspy niepodległości. W 1982 roku twierdza została wpisana do rejestru UNESCO. W kolejnych latach twierdzę wyremontowano. Dzisiaj jest to jedna z największych atrakcji turystycznych na Haiti, przyciągająca olbrzymie ilości turystów, mimo swojego położenia.

Citadelle Laferrière

Dostanie się do fortecy jest trudne, ponieważ trzeba pokonać aż 11-kilometrową drogę na szczyt góry. Część trasy można przejechać samochodem, ale większość trzeba przejść pieszo, albo skorzystać z transportu konnego. Mimo to miejsce to jest warte odwiedzenia, głównie ze względu na niesamowity widok, rozciągający się z szczytu twierdzy.

Nieistniejąca już dzisiaj Brama Berlińska znajdowała niedaleko miejsca, w którym obecnie stoi Zamek Cesarski zbudowany w 1910 roku. Prace nad bramą ruszyły w 1843 roku w ramach prac nad drugim etapem budowy Twierdzy Poznań i zakończyły się po 6 latach. Ufortyfikowany obiekt był też jednym z najważniejszych węzłów komunikacyjnych w mieście.

Brama Berlińska w Poznaniu

Oficjalne otwarcie bramy miało miejsce 26 sierpnia 1850 roku. Początkowo miała ona 3 przeloty, z których środkowy przeznaczony był dla pojazdów, a boczne dla pieszych. Szybko okazało się jednak, że taka konstrukcja ma za małą przepustowość.

W związku z tym w latach 1867-1869 przeprowadzono przebudowę, dzięki której brama zyskała dodatkowy, czwarty przelot. Niestety dalej nie pozwalało to na sprawne obsługiwanie setek pojazdów, które przekracząły bramę każdego dnia.

Brama Berlińska w Poznaniu

W 1880 roku przez dwa najszersze środkowe przeloty (o wymiarach 5,18 m wys. i 5,56 m szer.) poprowadzono linię tramwaju elektrycznego. Ostatecznie na początku XX wieku podjęto decyzję o likwidacji Bramy Berlińskiej oraz lewobrzeżnego rdzenia poligonalnego.

Prace rozpoczęły się w 1901 roku i zakończyły się w 1905 roku. Równocześnie rozpoczęto budowę Zamku Cesarskiego. Obecnie po Bramie Berlińskiej nie pozostał żaden ślad.