#fic:s

Hamit noticed something was wrong, thought Selçuk, lying on his bed and listening to a quiet murmur of water in the pipes. One of the neighbors must have been taking shower or doing the dishes, for the noise was too long and unvarying to mean just pouring some water to the kettle or pot. Actually, he would like to have a tea. He got up slowly and peeked at Burak, who was sitting in an armchair, cringed, reading. He tried to somehow stop this tide of remorse coming up his throat, when he saw this.

“You want some tea?” he asked quietly. Burak lifted his eyes on him, there were dark circles under them.

“With lemon and no sugar, if you could” he said, clenching his fingers lightly on the edges of the book, well-thumbed anyway.

Selçuk nodded, before he rub away to the kitchen. His heart was beating way too fast, he should calm down. But Burak sat there, almost curled up, trying to disappear in those fucking Les Mis at any cost, and Selçuk just couldn't. Burak knew something was wrong, but he couldn't explain it to himself and it dogged him. It was making him suddenly tiny, fragile and poor, utterly helpless and vulnerable. If Selçuk could, he would tell him – it's about this and that. But what was he supposed to say? Burak did nothing to him. Burak just didn't love him like Selçuk wanted to be loved, and it wasn't a thing you could accuse anyone of. Not directly, at least. But apparently he was doing it somehow unintentionally, indirectly. Apparently he gave Burak to understand that something wasn't right and it was because of him. Although it wasn't Burak's fault, it was because Selçuk couldn't abide the view of Hamit and Didier being so fucking, normally happy together. That's what was it about – Selçuk saw and Selçuk wanted. Selçuk – a damn egoist, who couldn't even suffer alone, he had to engage Burak as well.

When he returned to the room with the tea, his hands were probably shaking. He put the mug in front of Burak who smiled weakly in gratitude, and then flopped onto the bed. Most willingly, he wouldn't move from there till the doomsday. Most willingly, he would curl up, make a cocoon out of the blankets and not stick his nose out of it, until everything would magically be back to normal. But life wasn't that easy.

He lay on his stomach and grabbed his mug. He could read. But he didn't want to. Same with TV. Or the internet. Actually, he wanted to drink his tea and stare at the balcony doors. And nothing more. He knew that Burak is watching him from above the book, slowly sipping his still terribly hot tea. He always did it, drank his tea with little sips, not letting it to cool off. Selçuk bit his lip, wondering whether if he ever got involved with anyone else, would this person be similar to Burak or quite the opposite. And whether he could stop himself from comparing. Probably not, probably every single time...

“Selçuk?”

He shuddered involuntarily, clenching tighter his fingers on a mug. Just don't ask, please, don't ask, he thought.

“Huh?”

“You have any plans for tomorrow?”

Burak's voice was quite and strangely flat, as if his usual confidence evaporated. Selçuk looked at him, watching his jaws clenched tightly and his eyes open wide.

“Didn't think of anything specific” he said slowly. “Why you ask?”

“I thought... Maybe we watch a movie tomorrow night or something?”

Burak almost held his breath and Selçuk just couldn't say no.

“Sure” he said, forcing a smile.

*

Didier was still at the stage of learning. Hamit's reactions sometimes were obvious, but sometimes they were complex and he couldn't figure them out. Like today. Hamit certainly would get at least a four for this test. Plus, he fixed them up with notes for culture and a free Saturday. He should be rather content. And yet, he was sitting on the couch with a gloomy face, casually nibbling a piece of sponge cake.

“What's going on?” asked Didier finally, sitting down next to him. Hamit shrugged lightly.

“Selçuk and Burak seem to have some kind of crisis” he said after a while, looking at him a bit lost.

Honestly, Didier didn't notice such thing. Hamit knew them much better and much longer, so he was probably right. But... Yet, this wasn't a thing Didier could tell him, not after he promised Burak he's gonna keep it zipped. Besides, one didn't necessarily eliminate the other, Burak's satanic plan didn't make the crisis in their relationship impossible, right? Didier had no clue what to think about it all, so he just spread his arms and let Hamit scramble on his lap.

“I hope they won't split up...” muttered Hamit straight into his arm.

Didier firmly wrapped his arms around his waist, pulling him closer.

“It's gonna be fine. Give them some time, maybe they're getting sussed and serious, and it's all because of that” he laughed under his breath.

Hamit leaned back a little to look him in the face. He tried to keep a serious face, but in his eyes lurked the smile and Didier knew he won.

“It's not funny, be serious” said Hamit, resting his hands on Didier's shoulders. Didier bared his teeth.

“I guess you'll have to infect me with this your seriousness” he decided. Hamit raised his eyebrows a bit.

“Like how?” he asked suspiciously.

Didier didn't want to explain, since it was a complicated thing, he guessed it wasn't a droplet infection anymore, yet it was somewhat similar. But much more enjoyable than a sneeze, especially when Hamit began to sigh softly, cuddling up closer to him, as his hands cupped Didier's face gently.

Theoretically, stress bound with the finals should impair the libido, thought Didier. Yet, they barely could break away from each other lately. It seemed like Hamit was really recovering his balance. As Didier thought about the balance, his mind, right as if on cue, gave him memories of the last night – Hamit sitting on his hips in a very similar position, clenching his hands on the bedhead and biting his lips to not wake up Selçuk and Burak with loud moans.

Hamit broke the kiss and looked at him with a mixture of amusement and slight embarrassment. He didn't have to say a thing, Didier perfectly knew what was the point and he was really happy his blush was unnoticeable.

“I just recalled” he explained vaguely.

“What you recalled?” Hamit didn't drop his gaze. Fine, as he wanted.

“You. At night” said Didier, looking him right in the eye.

Hamit smiled slightly and Didier came to conclusion, that a few more smiles like this and it will get really awkward.

“You want some coffee?” he asked. Hamit smiled wider, apparently he figured out this not really ambitious plan of Didier.

“No” he replied.

“A cup of tea?”

“No.”

“Mate?” There might be a slightly imploring tone in Didier's voice.

“No” answered Hamit impassively, his fingers moved gently on Didier's neck.

Then he drew him on the couch, so they suddenly found themselves in a horizontal position. Hamit spread out on him with a firm, though pleasing weight and gave him a peck on the lips. Right, a pass, remembered Didier and he couldn't stop a smile.

“'m not sleepy” he muttered, embracing Hamit's waist tightly.

“Don't sleep then.”

Hamit kissed him once again, before he leaned his head against Didier's shoulder and closed his eyes. Didier considered reaching somehow a book or at least the phone, but he gave up. He might take a nap as well, eventually. Who knew if the night wasn't to be really long again. And even if it wasn't, it felt good like this, with Hamit snuggled to him, breathing deeply and evenly. He might stroke his tousled curls and weave plans for the summer break. Or even for later. He might imagine both of them, old already and serious, in rocking chairs on the terrace, with their legs covered with blankets and with books in their hands. In their home they would have a bookshelf for their own translations, for all those pampered little masterpieces of the art of translation and they would look at it sometimes with pride. And they would have a seafront terrace, because Hamit liked sea. And a garden full of fruit trees and roses, with a grass that would be probably too long according to most gardeners but just right for them, soft, lusciously green, ankle-high. And they would have cats, because Hamit didn't like dogs. They'd let them do anything except for sleeping in their bed and the cats would love them with their purring, fluffy love. This would be nice, that's how his old age should be like. Or anyhow else, just with Hamit.

*

Burak wasn't somehow especially bright. But he wasn't stupid either. Somehow he got into university and somehow he understood all those books he read. He wasn't a book snob, he still read for pleasure, but nevertheless he always chose classics of widely noted value. He started with the premise that he can waste his time watching stupid TV series, not reading worthless novels. He cared more about the quality than the quantity. And if he could change anything in this his reading then only one thing – he would like to be able to memorize all those fragments he highlighted with a pencil, be able to quote things just like that, extemporaneously, like all those characters in old novels.

But he couldn't, so he searched the internet, looking for this passage from Plato, which he suddenly recalled. Selçuk was still lying on the bed, with another cup of tea or maybe coffee already, starring vacantly through the balcony door at a window of the opposite tenement. He agreed to spent the following evening with Burak, but Burak was more and more afraid that it may mean nothing. As long as Selçuk drifted away, or maybe rather cut himself off, definitely cut off, it included more violence, drifting away was a process, cutting off was sudden – semantics, semantics, semantics, what's the matter, A or B, the pain was the same – as long as he did it just mentally, Burak had this impression it might be just temporary, that it could be saved. But now, when this drifting away/cutting off was beginning to spread on the physical sphere as well, his confidence turned into a hope that was dying quietly with every minute in which Selçuk didn't touch him, didn't even look at him.

Burak couldn't function alone, he needed someone's arms to be able to keep the balance. He needed touch, needed sex, needed any physical contact. Even if he was to feel the effects like now he felt the effects of that last time, when he wanted to let Selçuk forget. He was handsome, attractive, he could have almost anyone, he knew it. And just a few years earlier he would go out on the town, come to a random club, smile nicely, buy someone a drink, dance and then go to her or him and fulfill his need to have somebody close to him. But now he couldn't anymore, now he wanted Selçuk and Selçuk only. No one else could replace him. So even if this closeness was to hurt, even if Selçuk was to treat him like he did lately, Burak would choose him anyway. What probably proclaimed something damn serious, something like, let's say...

He finally found the quote. These are the people who finish out their lives together and still cannot say what it is they want from one another. No one would think it is the intimacy of sex—that mere sex is the reason each lover takes so great and deep a joy in being with the other. It’s obvious that the soul of every lover longs for something else; his soul cannot say what it is, but like an oracle it has a sense of what it wants, and like an oracle it hides behind a riddle. Suppose two lovers are lying together and Hephaestus stands over them with his mending tools, asking, ‘What is it you human beings really want from each other?’ And suppose they’re perplexed, and he asks them again, ‘Is this your heart’s desire, then—for the two of you to become parts of the same whole, as near as can be, and never to separate, day or night? Because if that’s your desire, I’d like to weld you together and join you into something that is naturally whole, so that the two of you are made into one. Then the two of you would share one life, as long as you lived, because you would be one being, and by the same token, when you died, you would be one and not two in Hades, having died a single death. Look at your love, and see if this is what you desire: Wouldn’t this be all the good fortune you could want?' Surely you can see that no one who received such an offer would turn it down; no one would find anything else that he wanted. Instead, everyone would think he’d found out at last what he had always wanted: to come together and melt together with the one he loves, so that one person emerged from two.

Hamit zauważył, że coś jest nie tak, pomyślał Selçuk, leżąc na łóżku i wsłuchując się w cichy szum wody w rurach. Ktoś z sąsiadów musiał brać prysznic albo zmywać, bo szum był zbyt długi i jednostajny jak na nalewanie wody do czajnika czy garnka. Właściwie, napiłby się herbaty. Podniósł się powoli i zerknął na Buraka, który siedział skulony w fotelu, czytając. Spróbował powstrzymać jakoś tę falę wyrzutów sumienia, podchodzącą mu do gardła na ten widok.

- Masz ochotę na herbatę? - zapytał cicho. Burak podniósł na niego wzrok, oczy miał lekko podkrążone.

- Z cytryną i bez cukru, jakbyś mógł – powiedział, zaciskając lekko palce na brzegach i tak sfatygowanej książki.

Selçuk pokiwał głową, zanim zwiał do kuchni. Serce biło mu stanowczo zbyt szybko, powinien się uspokoić. Ale Burak siedział tam, niemal zwinięty w kłębek, próbując za wszelką cenę zniknąć w tych pierdolonych Nędznikach i Selçuk po prostu nie potrafił. Burak widział, że coś jest nie tak, ale nie umiał sobie tego wytłumaczyć i to go dołowało. To sprawiało, że nagle był malutki, kruchy i biedny, zupełnie bezradny i bezbronny. Gdyby Selçuk mógł, powiedziałby mu – chodzi o to i o tamto. Ale co niby miałby powiedzieć? Burak nic mu nie zrobił. Burak po prostu nie kochał go tak, jak Selçuk chciałby być kochany, a to nie była rzecz, którą można by komukolwiek zarzucić. Nie wprost w każdym razie. Ale najwyraźniej robił to jakoś mimowolnie, pośrednio. Najwyraźniej dawał Burakowi do zrozumienia, że coś jest nie tak i to z jego powodu. Chociaż to nie była wina Buraka, to była wina tego, że Selçuk nie potrafił ścierpieć widoku Hamita i Didiera tak cholernie, zwyczajnie szczęśliwych razem. To o to chodziło – Selçuk zobaczył i Selçuk chciał. Selçuk – pierdolony egoista, który nawet nie umiał pocierpieć w samotności, tylko musiał wciągać w to też Buraka.

Kiedy wracał do pokoju z herbatą, chyba drżały mu ręce. Postawił kubek przed Burakiem, który uśmiechnął się słabo w podziękowaniu, a sam opadł z powrotem na łóżko. Najchętniej nie ruszałby się stamtąd do końca świata. Najchętniej zawinąłby się w kokon z kołdry i nie wyściubiał z niego nosa, aż wszystko magicznie wróciłoby do normy. Ale życie nie było tak proste.

Położył się na brzuchu i złapał swój kubek. Mógłby poczytać. Ale nie miał ochoty. Tak samo jak na telewizję. Albo internet. Właściwie, miał ochotę na herbatę i patrzenie w drzwi balkonowe. I nic poza tym. Wiedział, że Burak obserwuje go znad książki, popijając pomalutku wciąż okropnie gorącą herbatę. Zawsze tak robił, pił herbatę drobnymi łyczkami, nie pozwalając jej ostygnąć. Selçuk przygryzł wargę, zastanawiając się, czy gdyby kiedyś związał się z kimś innym, to czy ten ktoś byłby podobny do Buraka, czy wręcz przeciwnie. I czy potrafiłby powstrzymać się od porównywania. Pewnie nie, pewnie za każdym razem...

- Selçuk?

Wzdrygnął się mimowolnie, zaciskając mocniej palce na kubku. Tylko nie pytaj, proszę, tylko nie pytaj, myślał.

- No?

- Masz jakieś plany na jutro?

Głos Buraka był cichy i dziwnie płaski, zupełnie jakby jego zwyczajna pewność siebie gdzieś wyparowała. Selçuk spojrzał na niego, obserwując jego zaciśnięte mocno szczęki i szeroko otwarte oczy.

- Nie myślałem o niczym konkretnym – powiedział powoli. - Dlaczego pytasz?

- Pomyślałem... Może obejrzelibyśmy sobie jutro wieczorem jakiś film czy coś?

Burak niemal wstrzymał oddech i Selçuk po prostu nie mógł mu odmówić.

- Pewnie – powiedział, zmuszając się do uśmiechu.

*

Didier wciąż jeszcze był na etapie nauki. Reakcje Hamita czasem były oczywiste, ale czasem bywały skomplikowane i nie potrafił ich rozgryźć. Na przykład dziś. Hamit na pewno napisał test na co najmniej cztery. Poza tym załatwił im notatki z woku i wolną sobotę. Powinien być raczej zadowolony. A tymczasem siedział na kanapie z przygnębioną miną, od niechcenia skubiąc kawałek biszkoptu.

- Co jest? - zapytał wreszcie Didier, siadając obok. Hamit wzruszył lekko ramionami.

- Selçuk i Burak chyba mają jakiś kryzys – powiedział po chwili, patrząc na niego lekko zagubionym wzrokiem.

Szczerze powiedziawszy, Didier nic takiego nie zauważył. Hamit znał ich dużo lepiej i wiele dłużej, więc pewnie miał rację. Ale przecież... Tyle że tego Didier nie mógł mu powiedzieć, nie po tym, jak obiecał Burakowi, że będzie siedział cicho. Poza tym, jedno wcale nie wykluczało drugiego, szatański plan Buraka wcale nie sprawiał, że kryzys w ich związku był niemożliwy, prawda? Didier nie miał zielonego pojęcia, co o tym wszystkim myśleć, więc tylko wyciągnął ramiona i pozwolił Hamitowi wgramolić się mu na kolana.

- Mam nadzieję, że się nie rozstaną... - wymamrotał Hamit prosto w jego ramię.

Didier objął go mocno w pasie, przyciągając bliżej do siebie.

- Będzie dobrze. Daj im chwilę czasu, może wreszcie robią się ogarnięci i poważni i to dlatego – zaśmiał się pod nosem.

Hamit odchylił się trochę do tyłu, żeby spojrzeć mu w twarz. Usiłował zachować poważną minę, ale w jego oczach czaił się uśmiech i Didier wiedział, że wygrał.

- To nie jest śmieszne, bądź poważny – powiedział Hamit, kładąc dłonie na jego ramionach. Didier wyszczerzył zęby.

- Chyba będziesz mnie musiał zarazić powagą – uznał. Hamit uniósł lekko brwi.

- Niby jak? - zapytał podejrzliwie.

Didier nie miał ochoty tłumaczyć, bo to była skomplikowana sprawa, to już chyba nie była droga kropelkowa, ale poniekąd było to podobne. Tyle że dużo przyjemniejsze niż kichnięcie, zwłaszcza, kiedy Hamit zaczynał wzdychać cicho, przytulając się do niego mocniej, a jego dłonie obejmowały ostrożnie twarz Didiera.

Czysto teoretycznie, stres związany z sesją powinien raczej źle wpływać na libido, pomyślał Didier. A tymczasem oni ledwo mogli się od siebie ostatnio oderwać. Wyglądało na to, że Hamit naprawdę wracał do równowagi. Na samą myśl o równowadze, umysł Didiera jak na zawołanie podsunął mu wspomnienia z poprzedniej nocy – Hamita siedzącego na jego biodrach w bardzo podobnej pozycji, zaciskającego dłonie na wezgłowiu łóżka i przygryzającego wargi, żeby nie obudzić Selçuka i Buraka głośnymi jękami.

Hamit przerwał pocałunek i spojrzał na niego z mieszanką rozbawienia i lekkiego zażenowania. Nie musiał nic mówić, Didier doskonale wiedział o co chodziło i naprawdę się cieszył, że nie widać, jak się rumieni.

- Tak mi się po prostu przypomniało – wyjaśnił mętnie.

- Co ci się przypomniało? - Hamit nie spuszczał z niego wzroku. Okej, jak chciał.

- Ty. W nocy – powiedział Didier, patrząc mu prosto w oczy.

Hamit uśmiechnął się lekko i Didier doszedł do wniosku, że jeszcze kilka takich uśmiechów i zrobi się naprawdę bardzo niezręcznie.

- Chcesz kawę? - zapytał. Hamit uśmiechnął się szerzej, najwyraźniej rozpracował nieszczególnie ambitny plan Didiera.

- Nie – odpowiedział.

- A herbatę?

- Nie.

- Mate? - W głosie Didiera chyba pobrzmiewała lekko błagalna nuta.

- Nie – odparł niewzruszenie Hamit, jego palce przesuwały się delikatnie po karku Didiera.

A potem pociągnął go za sobą tak, że nagle znaleźli się w pozycji horyzontalnej. Hamit rozłożył się na nim zdecydowanym, choć przyjemnym ciężarem i cmoknął go w usta. No tak, zaliczenie, przypomniał sobie Didier i nie mógł powstrzymać uśmiechu.

- Nie jestem śpiący – mruknął, obejmując Hamita ciasno w pasie.

- To nie śpij.

Hamit pocałował go jeszcze raz, zanim ułożył głowę na jego ramieniu i zamknął oczy. Didier przez chwilę rozważał sięgnięcie jakoś po książkę albo chociaż telefon, ale zrezygnował. Równie dobrze mógł się w końcu zdrzemnąć. Kto wie, czy noc nie miała być znowu wyjątkowo długa. A nawet jeśli nie, było mu po prostu dobrze, z Hamitem wtulonym w niego, oddychającym głęboko i równo. Mógł głaskać go po rozwichrzonych lokach i snuć plany na wakacje. Albo i później. Mógł wyobrażać sobie ich dwóch, już starych i poważnych, w bujanych fotelach na tarasie, z nogami przykrytymi kocem i książkami w dłoniach. Mieliby w domu regał na swoje własne tłumaczenia, na wszystkie te swoje wypieszczone dziełka sztuki translatorskiej i co jakiś czas zerkaliby na niego z dumą. I mieliby taras z widokiem na morze, bo Hamit lubił morze. I ogród pełen drzew owocowych i róż, z trawą, która byłaby pewnie za długa według większości ogrodników, ale w sam raz dla nich, miękka, soczyście zielona, sięgająca kostek. I mieliby koty, bo Hamit nie lubił psów. Pozwalaliby im na wszystko poza spaniem w ich łóżku, a one kochałyby ich swoją mruczącą, puszystą miłością. To byłoby miłe, tego by chciał od starości. Albo czegokolwiek innego, byle tylko z Hamitem.

*

Burak nie był jakoś ponadprzeciętnie bystry. Ale nie był też głupi. Jakoś w końcu dostał się na te studia i jakoś rozumiał wszystkie te książki, które czytał. Nie był książkowym snobem, wciąż czytał dla przyjemności, ale mimo wszystko zawsze wybierał klasyki o uznanej wartości. Wychodził z założenia, że czas może marnować oglądając głupie seriale, a nie czytając bezwartościowe powieścidła. Zależało mu bardziej na jakości niż ilości. I jeśli mógłby coś zmienić w swoim czytaniu to tylko tyle, żeby móc zapamiętywać wszystkie te fragmenty, które zaznaczał sobie ołówkiem, umieć rzucać cytatami ot tak, z głowy jak wszyscy ci bohaterowie starych powieści.

Ale nie umiał, więc przetrząsał internet w poszukiwaniu tego cytatu z Platona, który nagle mu się przypomniał. Selçuk wciąż leżał na łóżku, z kolejnym kubkiem herbaty, czy może już kawy, gapiąc się bezmyślnie przez drzwi balkonu na okna kamienicy naprzeciwko. Zgodził się spędzić z nim jutrzejszy wieczór, ale Burak coraz bardziej bał się, że to może już nic nie znaczyć. Póki Selçuk oddalał się, czy może raczej odcinał, zdecydowanie odcinał, to zawierało w sobie więcej gwałtowności, oddalanie się to był proces, odcięcie było nagłe – semantyka, semantyka, semantyka, co za różnica, A czy B, ból był ten sam – w każdym razie, póki robił to psychicznie, Burak miał wrażenie, że to mogło być przejściowe, że można to było uratować. Ale teraz, kiedy to oddalenie/odcięcie zaczynało rozprzestrzeniać się także na sferę fizyczną, jego przekonanie zmieniało się w nadzieję, która po cichu umierała z każdą minutą, w której Selçuk go nie dotykał, w której nawet na niego nie patrzył.

Burak nie potrafił funkcjonować w samotności, potrzebował czyichś ramion, żeby móc zachowywać równowagę. Potrzebował dotyku, potrzebował seksu, potrzebował jakiegokolwiek kontaktu fizycznego. Nawet jeśli skutki miałby czuć tak jak teraz wciąż czuł skutki tego ostatniego razu, kiedy chciał pozwolić Selçukowi zapomnieć. Był przystojny, atrakcyjny, mógłby mieć praktycznie każdego, wiedział o tym. I jeszcze kilka lat wcześniej poszedłby w miasto, wszedł do pierwszego lepszego klubu, uśmiechnął się ładnie, postawił drinka, potańczył a potem pojechał do niej czy do niego i zaspokoił swoją potrzebę posiadania kogoś blisko. Ale teraz już nie umiał, teraz chciał Selçuka i tylko Selçuka. Nikt inny nie mógł go zastąpić. Więc nawet, gdyby ta bliskość miała boleć, nawet gdyby Selçuk traktował go tak jak w ostatnich dniach, Burak i tak wybrałby jego. Co pewnie świadczyło o czymś cholernie poważnym, o czymś takim jak, powiedzmy...

Wreszcie znalazł ten cytat. A jeśli kiedy taki czy jakikolwiek inny człowiek przypadkiem znajdzie swą drugą połowę, wtedy nagle dziwny na nich czar jakiś pada, dziwnie jedno drugiemu zaczyna być miłe, bliskie, kochane, tak że nawet na krótki czas nie chcą się rozdzielać od siebie. I niektórzy życie całe pędzą tak przy sobie, a nie umieliby nawet powiedzieć, czego jedno chce od drugiego. Bo chyba nikt nie przypuści, żeby to tylko rozkosze wspólne sprawiały, że im tak dziwnie dobrze być, za wszystko w świecie, razem. Nie. Ich obojga dusze, widocznie, czegoś innego pragną, czego nie umieją w słowa ubrać, i dusza swe pragnienia przeczuwa tylko i odgaduje. I nie wiedzieliby, co odpowiedzieć mają, gdyby tak nad ich łożem Hefajstos z narzędziami stanął i zapytał: „Czego wy chcecie od siebie, ludzie?” Nie wiedzieliby, czego. Więc gdyby znowu pytał: „Prawda, że chcecie tak się złączyć w jedno, możliwie najściślej, żebyście się ani w dzień, ani w nocy nie rozłączali? Jeżeli tego chcecie, ja was spoję i zlutuję w jedno, tak że dwojgiem będąc, jedną się staniecie istotą. I aż do skonu razem będziecie żyli, niby jeden człowiek, a potem, po wspólnej śmierci, będziecie w Hadesie nie dwojgiem istot, lecz znowu jednym cieniem. Więc patrzcie, czy tego pragniecie i czy będziecie zadowoleni, jeżeli wam się to pragnienie spełni.” Gdyby to usłyszeli, z pewnością żadne by się nie wzbraniało ani by nie mówiło, że czego innego chce, ale by się każdemu po prostu zdawało, że słyszy to, do czego oboje już od dawna dążyli, do stopienia się w jedno w uściskach i ciał zespoleniu.

Burak wasn't sure, if he knows enough to pass. He already knew some things, finally managed to understand a few others, to connect terms with their meanings, find applications.  But was it enough?  In fact, they were thrown on the mercy of dear Mrs. Professor, who apparently held her chair since the dawn of time, or at least since the Fall of Western Roman Empire. (Sometimes, when the lectures were especially boring and Selçuk – what was painful and disappointing – was busy with something else than touching him up under the desk, Burak imagined her – bloodthirsty, powerful, born from wild Germanic folks and ancient law of Rome, coming in a chariot dripping with gold of the Byzantium to hunt them down and eat them alive. “Do you have a problem with understanding it?”she asked him usually, hanging over him like a hawk, and he smiled the most helpless, naively innocent smile and said: “Unfortunately, Mrs. Professor. May I ask you to explain it once again?”. And then, not paying much attention to her explanations – and slightly disgusted look of Hamit – he started touching up Selçuk.)

Precisely. Selçuk. Recently he started behaving strangely. He was nervous, oddly silent, introverted, barely smiled. When he hugged Burak, it was a bit as if he wanted to suffocate him in this embrace. And it wasn't only about the fact he was stressed because all those passes and exams. Sure, it didn't make him feel better, but it wasn't first time when they had final exams in their life and Burak couldn't remember such thing to happen before. The stress made a part of his nervousness, the smaller part. But what made the bigger part, then?

Burak searched his memory, looking for something that could arouse such emotions in Selçuk, stroking automatically his arm slung over his chest. All seemed to be somehow associated with Burak. It was his look that Selçuk was avoiding, it was him with whom Selçuk didn't really want to talk. This evening they behaved quite normally, but it was a matter of Hamit and Didier sitting next to them, nothing more, Burak noticed it when Didier left for a while to the kitchen, and in Selçuk's eyes there was a sudden concern that Hamit might ask. (But Hamit, of course, did not ask, he was too considerate for that and just watched them both carefully.)  The thing was, Burak couldn't remember what exactly he did. Especially that it wasn't about jealousy – he learned to recognize those small outbursts of Selçuk's jealousy, he knew how it looks like and how to cope with it. The problem here was much more complex and if there was jealousy in it, then just a spot.

And in the meantime the first week of June was ending without rush, Thursday approached slowly but inevitably, causing a sickly sucking in Burak's stomach. He really hoped that by that time Selçuk will get over it a little. And that he won't fuck it up accidentally. In all his dreams about this day, in the decisive moment Selçuk burst in laughter and Burak stood in front of him like an idiot, his feet seemed to grow into the ground, in his throat he felt the tears and woke up, unable to take a breath. He reassured himself that Selçuk would never do such thing, he wouldn't roast him in such situation, but despite this, Burak felt anxiety that in his stomach blended with excitation, making an awfully nauseating cocktail.

Selçuk slept the sleep of the just with his arm slung over Burak's chest, but his eyebrows were frowned nervously, muscles on his jaw tightened, just as his mouth corners. Something was seriously wrong. Selçuk was rancorous, a bit unsure, a bit afraid, a bit angry, Burak saw it clearly, but he had no idea why, and when he asked, Selçuk didn't answer.

Just, please, get it together by Thursday, he thought, moving his fingers over Selçuk's stubbly cheek and kissing him lightly on the temple.

*

They lay in bed, it was almost four and Hamit was starting to feel not even sleepy, but really exhausted. And Didier was looking at him, pushed on his elbow, his other hand examined Hamit's face, as if it searched for some sudden, amazing changes and Hamit smiled involuntarily.

“How it went? This your Cortazar?” asked Didier quietly.

Hamit shrugged, though he knew what part Didier meant and though he knew it by heart, for he read it a hundred, two hundreds, a thousand times, always with a slight of hope that some time, that one day and it was so naive, silly and helplessly romantic in a way like in Harlequins, but everyone had some weak points and god. Didier's finger slipped off his nose on the lower lip and stopped there.

“I touch your mouth” said Didier, softly and quietly, smiling slightly. “I touch the edge of your mouth with my finger, I am drawing it as if it were something my hand was sketching, as if for the first time your mouth opened a little, and all I have to do is close my eyes to erase it and start all over again” he whispered and his finger really wandered on the outline of Hamit's lips, evoking a pleasant tingling. “Every time I can make the mouth I want appear, the mouth which my hand chooses and sketches on your face, and which by some chance that I do not seek to understand coincides exactly with your mouth which smiles beneath the one my hand is sketching on you.”

And Hamit really smiled, amused and touched at the same time, in this his missish swoon that someone, that– no, not someone, but Didier, exactly Didier, whose face was getting closer to his, because–.

“You look at me, from close up you look at me, closer and closer and then we play cyclops, we look closer and closer at one another and our eyes get larger, they come closer, they merge into one and the two cyclopses look at each other, blending as they breathe, our mouths touch” said Didier and then there was a pause, a long while of a break, because–.

Our mouths touch and struggle in gentle warmth, biting each other with their lips, barely holding their tongues on their teeth, recited Hamit in his mind and it all happened for real, his teeth sinking into Didier's soft, warm lips, their tongues in a fake fight Didier let him win.

“Our mouths touch and struggle in gentle warmth, biting each other with their lips, barely holding their tongues on their teeth” whispered Didier, once he could catch his breath again. “Playing in corners where a heavy air comes and goes with an old perfume and a silence. Then my hands” he said, smiling, leaning his forehead against Hamit's forehead, as his fingers moved slowly across his temples “go to sink into your hair, to cherish slowly the depth of your hair while we kiss as if our mouths were filled with flowers or with fish, with lively movements and dark fragrance.  And if...”

And if Hamit waited until this moment, then only because those flowers and those fish always endeared him, because he could see them, colourful and scented, always wanting to feel them. And when he kissed Didier, putting his arms around his neck, pulling him closer, tangling his legs around his waist, there were flowers, fish and sweetness, and death, and he probably never, never felt that clearly how true was that between them.

“And if we bite each other” whispered Didier, breathing unevenly, moving his nose along Hamit's, gently skimming Hamit's chin with his lips “the pain is sweet, and if we smother each other in a brief and terrible sucking in together of our breaths” he breathed deeply, his smile soft “that momentary death is beautiful. And there is but one saliva and one flavor of ripe fruit, and I feel you tremble against me like a moon on the water” he added, as his hands moved gingerly along Hamit's sides, pulling up his shirt.

And Hamit didn't withstand, though the whole night before, and Selçuk and Burak were sleeping behind the wall and they had to be quiet. He didn't withstand, because he really wanted to, probably for the first time in his life he really wanted to, every piece of his body wanted to, so not knowing when and how, they were naked, Hamit sat on Didier's hips, feeling his lips wandering on his collar bones, while his nails were sinking into Didier's neck, and his hips moved somehow involuntarily, not really according to his will, for his mind was somewhere far, far away, passing the stars, the supernovas exploding with pale, milky light. He bit the lips, first his own, and then Didier's, there was but one breath, one saliva and in some magical, wonderful way, one body, his fingers clenched on the head of the bed, when he tried to keep the balance in this crazy race, Didier's big, hot hands rested firmly on his hips, as if preventing him from anything bad and dangerous. And then Didier sighed loudly, the sigh turned into a moan and Hamit closed his mouth with a kiss, because he remembered hazily that Burak or Selçuk, or– what's the matter, that they had to be quiet, as quiet as possible, so he closed Didier's mouth with his own, while Didier clenched his fingers on Hamit's skin, maybe he was leaving marks, Hamit didn't care, because it never was any less strange, any less surprising, though he exactly knew how a man works. And then Didier pushed him down, gently but irresistibly onto the mattress, his lips and tongue slowly covered the way from Hamit's mouth down, and then Hamit stopped knowing, seeing and understanding, closing his eyes and traveling through this wonderful, colourful space of pleasure for a long time, until one of the stars exploded with a blaze of colours and sounds right next to him and he didn't moan loudly only because Didier's hand landed with a soft, firm weight on his mouth and he sank his teeth into it, arching his spine in a triumphal arch, only it was him, who was Septimius Severus, who was Caesar and Bonaparte, for him played Jericho trumpets, rang Jerusalem bells. And he was happy, god, so much.

*

They were sitting, waiting for the last classes in this semester. Hamit led his eyes from Burak to Selçuk, noting, astonished, that something definitely must had happened. They were sitting strangely apart, barely looked at each other, there was no physical contact between them. It wasn't a matter of being stressed because of the pass and waiting for the results, it was something clearly associated with their relationship and Hamit felt strangely nervous just thinking that Burak and Selçuk might split up.

“We should finally start preparing materials for the culture exam” he said eventually, trying to somehow break this horribly heavy silence. Didier sighed lingeringly, leaning his back against the wall.

“Actually, we should have it done long time ago” he noticed. “Now we're gonna senselessly sit doing this, and study history at the last moment.”

“Rumor has it that Burgeois and Pleistocene have the culture already done” threw Burak, strangely quietly.

“Who?” asked Hamit, because he could probably decipher Burgeois, but Pleistocene was a puzzler.

“Elmander and Bulut, duh.” Burak rolled his eyes, as if it was the most obvious thing in the world.

“Pleistocene?” repeated Didier, laughing. “Why Pleistocene?”

Burak shrugged.

“'Cause then there was a glacier. And he's such a wooden and cold guy.”

Hamit shook his head. Personally, he didn't think Umut was cold and wooden. Only, Umut was rather well-organized and didn't like parties much, and it might be enough for Burak to have such an opinion about him.

“Actually... If they had culture then we could accost, huh?” he muttered after a while, looking at Didier, who shrugged lightly. Burak snickered humorlessly.

“Give up. They won't share. They never do.”

Hamit smiled involuntarily. Umut disliked the freeloaders preying on his work and it came as no surprise, actually. He constantly, altruistically shared his work with Burak and Selçuk, but mostly because he just liked them and knew from the high school times. If he looked at it from Umut's point of view, he would probably be gone to a burton as well, thinking about these two, whose decent grades were credited mostly to someone's work on notes and flashcards. But he was in a different position, he had an ace up his sleeve and could count on that Umut will agree on his proposal.

“Be right back” he said, getting up.

Umut was sitting on the bench in the other end of the corridor with his nose in a book.

“Hey” said Hamit. “Something for the exam?” he asked, pointing the cover.

“Noo, come on.” Umut smiled slightly and put down the book. “Agatha Christie. I'm trying to tune out, while I still can.”

“Doesn't seem really funny, eh?” muttered Hamit, sitting down next to him.

“Don't say anything. There's the history exam on Tuesday and Johan and I didn't even start compiling the subjects. We will probably spend the whole weekend on this and study on Monday, because why not.”

“But rumor has it that you have culture compiled?”

“Almost, there are two topics left, we wanted to suss it out today, but why?” Umut glanced at him interested. Hamit shrugged.

“Because we have history, but didn't even start with culture. And I just thought that actually we could save a lot of time, if we shared. I mean, we would give you our history, and you would give us your culture, so we would have the whole weekend to study, instead of freaking out on Monday.”

For a moment Umut seemed as if he couldn't believe, and then he smiled widely.

“I wouldn’t even mind these two preying on my notes this time” he laughed under his breath, pointing at Burak and Selçuk. “But I need to ask Johan, anyway. I mean, I think he will agree, but you know, Ordnung muss sein and so on.”

“What you need to ask me?”

Johan grew up in front of them as if from under the ground, wielding in his hands two cups with Starbucks logo and a paper bag from a bakery, leading his eyes from Umut to Hamit and back again. And then with a sudden, completely unexpected move he flopped on the floor, sitting cross-legged.

“I brought you some coffee and a sandwich, 'cause you didn't take anything again” he said, delving in his packet, handing Umut his ration and biting into his bread. “So what you wanted to ask me about?” he murmured after a while with his mouth full.

“Because we have those notes for culture, and Hamit and Didier have history done” started Umut, stretching his legs and sipping his coffee. “And we just thought about sharing it.”

“Sure!” agreed enthusiastically Johan. “Come on, how much time saved! We could study coolly at the weekend, instead of doing everything in hurry on Monday. Yet we have two topics to complete for the culture, so we would make scans today and sent you by e-mail, huh?” he turned to Hamit.

“Sure, and we'll sent you our history. Actually... Because we will probably study together, I mean, Sel and Burak are going to come and all. So if you felt like it, drop by too.”

“Great, and when? Because Sunday and Monday would fit us best, eh? Amanda has an exam on Monday, so she's gonna cram on Sunday, but we could see each other tomorrow. Plus, Anna has something on Monday too, right?”

“Not something, but the most important exam.” Umut sighed heavily. “Sunday and Monday would be okay for you?” He looked at Hamit.

Hamit nodded.

“Sure. So past three or so? To not stay up late senselessly?”

Umut glanced at Johan, then both of them nodded. Hamit smiled, said goodbye and minced back to Didier and his arms, feeling suddenly extremely tired. He liked Umut, and Johan as well, he would even call them his rather close friends, but in spite of everything, initiating this kind of talks was always hard for him. When only he reached his place, he sat as close to Didier as he only could, without crossing this magical propriety limit.

“And what?” asked Didier. His hand landed undetected on Hamit's palm with a soft, warm weight and Hamit smiled gratefully.

“We'll have to scan our history and send it to Umut” he said. “They have two topics left, they want to finish it today and send it to us too. And they're going to come over on Sunday and study with us. You'll come too, right?”

He looked at Selçuk who was still sitting strangely apart from Burak. Selçuk shrugged.

“Why not, it would be nice to finally study properly for something. We're going?” he asked, not looking at Burak, who glanced at him from above a book. (Hamit with a slight of surprise recognized in it his tragically lost copy of Les Miserables.)

“Yeah, sure, fain.” Burak smiled slightly, with an effort. “And what time?”

“We talked about three, but if doesn't fit you, we can still change it.”

Burak nie był pewien czy umie dostatecznie dużo, żeby zdać. Trochę już wiedział, sporo rzeczy udało mu się wreszcie zrozumieć, połączyć w głowie terminy z ich znaczeniami, znaleźć zastosowania. Ale czy to było dość? Tak naprawdę byli zdani na łaskę albo niełaskę szanownej pani profesor, która swoją katedrę piastowała najwyraźniej od zarania dziejów, albo przynajmniej od upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego. (Czasem, kiedy wykłady były wyjątkowo nudne, a Selçuk – ku jego ubolewaniu i rozczarowaniu – był zajęty czymś innym niż macanie go pod blatem, Burak wyobrażał ją sobie – krwiożerczą, potężną, zrodzoną z dzikich Germanów i odwiecznego prawa Rzymu, nadjeżdżającą na rydwanie ociekającym złotem Bizancjum, by ich dopaść i pożreć. „Pan czegoś nie rozumie?” pytała go wtedy zwykle, zawisając nad nim jak jastrząb, a on uśmiechał się najbardziej bezradnym, naiwnie niewinnym uśmiechem i odpowiadał: „Niestety, pani profesor. Mógłbym prosić, żeby wyjaśniła to pani jeszcze raz?”. A potem, nie zwracając większej uwagi na jej tłumaczenia – oraz lekko zdegustowane spojrzenie Hamita – to on zaczynał macać Selçuka.)

Właśnie. Selçuk. Ostatnio zaczął się jakoś dziwnie zachowywać. Był nerwowy, dziwnie cichy, zamknięty, prawie wcale się nie uśmiechał. Kiedy przytulał Buraka to trochę tak, jakby chciał go zadusić w tym uścisku. I nie chodziło tylko o to, że stresował się wszystkimi tymi zaliczeniami i egzaminami. Jasne, na pewno nie czuł się od tego lepiej, ale to nie była pierwsza sesja w ich życiu, a Burak nie przypominał sobie, żeby wcześniej coś takiego miało miejsce. Stres to była część jego zdenerwowania, mniejsza część. Ale co w takim razie stanowiło większość?

Burak przetrząsał pamięć w poszukiwaniu czegoś, co mogło wywoływać tego typu emocje u Selçuka, głaszcząc go odruchowo po ramieniu przerzuconym przez jego pierś. Wszystko wydawało się mieć jakiś związek z Burakiem. To jego wzroku Selçuk unikał, to z nim nie bardzo chciał rozmawiać. Dziś wieczorem zachowywali się dość zwyczajnie, ale to była kwestia Hamita i Didiera siedzących obok, niczego więcej, Burak zauważył to, kiedy Didier wyszedł na trochę do kuchni, a we wzroku Selçuka nagle pojawiła się obawa, że Hamit mógłby zacząć pytać. (Ale Hamit, oczywiście, nie zapytał, był na to zbyt taktowny, i tylko obserwował ich obu uważnie.) Rzecz w tym, że Burak zupełnie nie mógł sobie przypomnieć, co takiego zrobił. Tym bardziej, że to nie o zazdrość chodziło – nauczył się już rozpoznawać małe wybuchy zazdrości Selçuka, wiedział jak wyglądają i wiedział jak je opanować. Tutaj problem był zdecydowanie bardziej złożony i jeśli była w tym zazdrość to tylko szczypta.

A tymczasem pierwszy tydzień czerwca dobiegał powoli końca, czwartek zbliżał się powoli i nieuchronnie, wywołując mdlące ssanie w żołądku Buraka. Naprawdę miał nadzieję, że do tego czasu Selçukowi trochę przejdzie. I że on czegoś przypadkiem nie spierdoli. W jego wszystkich snach na temat tego dnia, w decydującym momencie Selçuk wybuchał śmiechem, a Burak stał przed nim jak idiota, jego stopy zdawały się wrastać w ziemię, w gardle czuł łzy i budził się, nie mogąc złapać tchu. Uspokajał się, że przecież Selçuk nigdy by czegoś takiego nie zrobił, nie wyśmiałby go w takiej sytuacji, ale mimo to, Burak odczuwał lęk, który w jego żołądku mieszał się z ekscytacją, tworząc obrzydliwie mdlący koktajl.

Selçuk spał snem sprawiedliwych z ramieniem przerzuconym przez pierś Buraka, ale jego brwi były nerwowo ściągnięte, mięśnie na jego szczęce napięte, tak jak kąciki ust. Coś było bardzo nie tak. Selçuk był rozżalony, trochę niepewny, trochę wystraszony, trochę wściekły, Burak widział to wyraźnie, ale nie miał pojęcia dlaczego, a kiedy pytał, Selçuk nie udzielał mu odpowiedzi.

Byle byś się do czwartku pozbierał, pomyślał, przesuwając palcami po nieogolonym policzku Selçuka i całując go lekko w skroń.

*

Leżeli w łóżku, była prawie czwarta i Hamit zaczynał czuć się nie tyle śpiący, co naprawdę strasznie zmęczony. A Didier patrzył na niego, wsparty na łokciu, jego druga dłoń badała twarz Hamita, jakby szukając nagłych, zdumiewających zmian i Hamit uśmiechał się mimowolnie.

- Jak to szło? Ten twój Cortazar? - zapytał cicho Didier.

Hamit wzruszył ramionami, choć wiedział, o który fragment chodzi i choć znał go na pamięć, bo czytał go sto, dwieście, tysiąc razy, zawsze z jakimś okruszkiem nadziei, że kiedyś, że jednego dnia ktoś i to było takie naiwne, głupie i beznadziejnie romantyczne, w wydaniu lekko Harlequinowskim, ale każdy miał jakieś słabe punkty i boże. Palec Didiera ześlizgnął się po jego nosie na dolną wargę i tam się zatrzymał.

- Dotykam twoich ust – powiedział cicho, miękko Didier, uśmiechając się lekko. - Palcem dotykam brzegu twoich ust, rysuję je tak, jakby wychodziły spod mojej ręki, jakby po raz pierwszy twoje usta miały się otworzyć, i wystarczy, bym zamknął oczy, aby zmazać to wszystko i zacząć od nowa – szeptał i jego palec rzeczywiście błąkał się po konturach warg Hamita, wywołując uczucie przyjemnego mrowienia. - Za każdym razem tworzę usta, których pragnę, usta wybrane pośród wszystkich, w absolutnej wolności przeze mnie wybrane, aby moja ręka narysowała je na twojej twarzy, a które przez niezrozumiały dla mnie przypadek dokładnie odpowiadają twoim ustom, uśmiechającym się pod moimi palcami.

I Hamit naprawdę się uśmiechał, rozbawiony i wzruszony jednocześnie, w tym swoim pensjonarskim uniesieniu, że ktoś, że– nie, nie ktoś, a Didier, właśnie Didier, który zbliżał swoją twarz do jego twarzy, bo przecież–.

- Patrzysz na mnie, patrzysz na mnie z bliska, jeszcze bardziej z bliska, oczy powiększają się, zbliżają do siebie, nakładają jedno na drugie, cyklopi patrzą sobie w oczy łącząc oddechy, usta odnajdują się – mówił Didier, a potem nastąpiła pauza, długa chwila przerwy, bo–.

Usta odnajdują się i łagodnie walczą, gryząc się w wargi, leciutko opierając języki o zęby, recytował w myślach Hamit i to wszystko działo się naprawdę, jego zęby wpijające się w miękkie, ciepłe usta Didiera, języki w udawanej walce, którą Didier pozwolił mu wygrać.

- Usta odnajdują się i łagodnie walczą, gryząc się w wargi, leciutko opierając języki o zęby – szeptał Didier, kiedy już złapał oddech. - Igrają wśród tego terenu, gdzie przelewa się tam i z powrotem powietrze pachnące starymi perfumami i ciszą. Wtedy moje ręce – powiedział uśmiechając się, opierając czoło o czoło Hamita, kiedy jego palce przesunęły się powoli po jego skroniach - zanurzają się w twoich włosach, pieszczą powoli głąb twych włosów, podczas gdy całujemy się, jakbyśmy mieli usta pełne kwiatów czy też ryb o szybkich ruchach, o świeżym zapachu. I jeżeli...

I jeżeli Hamit czekał aż do tego momentu, to tylko dlatego, że te kwiaty i te ryby zawsze go ujmowały, że widział je, barwne i pachnące, zawsze chcąc poczuć. I kiedy całował Didiera, obejmując go za szyję, przyciągając bliżej do siebie, oplatając nogami w pasie, to były kwiaty, ryby i słodycz, i śmierć, i chyba nigdy, nigdy nie czuł tak bardzo wyraźnie, jak bardzo prawdziwe było to pomiędzy nimi.

- I jeżeli całujemy się aż do bólu – wyszeptał Didier, oddychając nierówno, przesuwając nosem po jego nosie, delikatnie trącając wargami jego podbródek - jest to słodycz, a jeżeli dusimy się w krótkim, gwałtownym, wspólnie schwyconym oddechu – odetchnął głębiej, uśmiechając się miękko - ta sekundowa śmierć jest piękna. Jedna tylko jest ślina, jeden zapach dojrzałego owocu, kiedy czuję, jak drżysz koło mnie niby księżyc odbijający się w wodzie – dodał, a jego dłonie przesunęły się leciutko po bokach Hamita, unosząc jego koszulkę.

I Hamit nie zaoponował, choć przecież całą poprzednią noc, a Selçuk i Burak spali za ścianą i trzeba było być cicho. Nie zaoponował, bo naprawdę chciał, chyba pierwszy raz w życiu tak naprawdę chciał, każdy skrawek jego ciała chciał, więc nie wiadomo kiedy i jak byli nadzy, Hamit siedział na biodrach Didiera, czując jego usta błądzące po jego obojczykach, podczas gdy on wbijał paznokcie w jego kark, a jego biodra poruszały się jakoś mimowolnie, niezupełnie zależnie od jego woli, bo jego umysł był gdzieś daleko, daleko, mijając gwiazdy, supernowe wybuchające bladomlecznym światłem. Przygryzał wargi, najpierw swoje, a potem Didiera, jeden tylko był oddech, jedna ślina, i jakimś magicznym, cudownym sposobem jedno ciało, jego palce zaciskały się mocno na wezgłowiu łóżka, gdy próbował utrzymać równowagę w tym szalonym wyścigu, wielkie, gorące dłonie Didiera spoczywały pewnie na jego biodrach, jakby chroniły go od wszystkiego, co złe i niebezpieczne. A potem Didier westchnął głośno, westchnienie przeszło w jęk i Hamit zamknął mu usta pocałunkiem, bo jakoś mgliście pamiętał, że Burak albo Selçuk, albo– co za różnica, że trzeba było być cicho, jak najciszej, więc zamykał mu usta swoimi własnymi, podczas gdy Didier zaciskał palce na jego skórze, być może zostawiając ślady, Hamitowi było wszystko jedno, bo to zawsze było tak samo dziwne, tak samo zaskakujące, choć przecież doskonale wiedział, jak funkcjonuje mężczyzna. A potem Didier pchnął go delikatnie, choć nieustępliwie na materac, jego usta i język powoli przemierzały drogę od warg Hamita w dół, a potem Hamit przestał wiedzieć, widzieć i rozumieć, zamykając oczy i przemierzając ten wspaniały, wielobarwny kosmos przyjemności tak długo, aż któraś z gwiazd wybuchła feerią kolorów i dźwięków tuż obok niego, a on nie jęknął głośno tylko dlatego, że dłoń Didiera wylądowała miękkim, stanowczym ciężarem na jego ustach i wpił w nią zęby, wyginając kręgosłup w łuk triumfalny, tyle że to on był Septymiuszem Sewerem, on był Cezarem i Bonapartem, to dla niego grały trąby jerychońskie, brzmiały dzwony Jeruzalem. I był szczęśliwy, boże, tak bardzo.

*

Siedzieli, czekając na ostatnie zajęcia w semestrze. Hamit wodził wzrokiem od Buraka do Selçuka, zauważając ze zdziwieniem, że coś zdecydowanie musiało się stać. Siedzieli jakoś dziwnie daleko od siebie, rzadko patrzyli w swoją stronę, nie było pomiędzy nimi żadnego kontaktu fizycznego. To nie była kwestia stresu związanego z zaliczeniem i oczekiwaniem na wyniki, to było coś ewidentnie związanego z ich związkiem i Hamit czuł się dziwnie zdenerwowany na samą myśl o tym, że Burak i Selçuk mogliby się rozstać.

- Trzeba będzie się wreszcie zabrać za materiały do egzaminu z woku – powiedział wreszcie, usiłując jakoś przerwać to przeraźliwie ciężkie milczenie. Didier westchnął przeciągle, opierając się plecami o ścianę.

- W sumie mogliśmy to zrobić dawno temu – zauważył. - Teraz będziemy bez sensu siedzieć nad tym, a na historię uczyć się w ostatniej chwili.

- Burżuj i Plejstocen podobno wok już mają gotowy – wtrącił dziwnie cicho Burak.

- Kto? - zapytał Hamit, bo o ile Burżuja mógłby jakoś rozszyfrować, o tyle Plejstocen stanowił zupełną zagadkę.

- No Elmander i Bulut. - Burak przewrócił oczami, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie.

- Plejstocen? - powtórzył ze śmiechem Didier. - Dlaczego Plejstocen?

Burak wzruszył ramionami.

- Bo wtedy był lodowiec. A on taki jakiś jest sztywny i zimny.

Hamit pokręcił głową. Osobiście nie uważał Umuta za zimnego i sztywnego. Tyle że Umut był raczej poukładany i mało imprezowy, więc Burakowi to pewnie wystarczało do wydania takiej opinii na jego temat.

- W sumie... Jeśli oni by mieli wok to można by zagadać, co? - mruknął po chwili, zerkając na Didiera, który wzruszył lekko ramionami. Burak parsknął niewesołym śmieszkiem.

- Daruj sobie. Nie podzielą się. Nigdy się nie dzielą.

Hamit uśmiechnął się mimowolnie. Umut nie lubił darmozjadów żerujących na jego pracy i trudno było mu się właściwie dziwić. On sam bez przerwy altruistycznie dzielił się swoimi zasobami z Burakiem i Selçukiem, ale głównie dlatego, że po prostu ich lubił i znał jeszcze z czasów liceum. Gdyby spojrzał na to z perspektywy Umuta, zapewne też trafiłby go szlag na myśl o tej dwójce, która swoje przyzwoite oceny zawdzięczała w gruncie rzeczy głównie czyjejś pracy nad notatkami i fiszkami. Ale on był w innej sytuacji, on miał asa w rękawie i mógł liczyć na to, że Umut zgodzi się na jego propozycję.

- Zaraz wracam – powiedział, wstając.

Umut siedział na ławce w drugim końcu korytarza z nosem w książce.

- Hej – rzucił Hamit. - Coś do egzaminu? - zapytał, wskazując okładkę.

- Niee, daj spokój. - Umut uśmiechnął się lekko i odłożył książkę. - Agatha Christie. Próbuję się trochę odciąć, póki jeszcze mogę.

- Zapowiada się mało zabawnie, co? - mruknął Hamit, siadając obok.

- Weź nic nie mów. We wtorek egzamin z historii, a my z Johanem nawet nie zaczęliśmy opracowywać tematów. Pewnie spędzimy nad tym cały weekend, a uczyć się będziemy w poniedziałek, bo czemu nie.

- Ale podobno wok macie przygotowany?

- Prawie, dwa tematy nam zostały, to chcieliśmy dziś ogarnąć, a co? - Umut zerknął na niego z zainteresowaniem. Hamit wzruszył ramionami.

- Bo my mamy historię, za to woku nawet nie ruszyliśmy. I tak pomyślałem, że w sumie można by zaoszczędzić mnóstwo czasu, jakbyśmy się podzielili. To znaczy, my byśmy wam udostępnili naszą historię, a wy nam swój wok i wtedy byłby cały weekend na naukę, zamiast wariować w poniedziałek.

Umut przez chwilę jakby nie dowierzał, a potem uśmiechnął się szeroko.

- Nawet nie miałbym nic przeciwko tym dwóm żerującym na moich notatkach tym razem – zaśmiał się cicho, wskazując Buraka i Selçuka. - Ale musiałbym zapytać Johana, mimo wszystko. To znaczy, myślę, że się zgodzi, ale wiesz, Ordnung muss sein i tak dalej.

- O co musisz mnie zapytać?

Johan wyrósł przed nimi jak spod ziemi, dzierżąc triumfalnie w dłoniach dwa kubki z logiem Starbucks oraz papierową torbę z piekarni i wodząc wzrokiem od Umuta do Hamita i z powrotem. A potem nagłym, kompletnie niespodziewanym ruchem opadł na podłogę, siadając po turecku.

- Przyniosłem ci kawę i kanapkę, bo znowu nic nie zabrałeś – powiedział, rozgrzebując swój pakunek, podając Umutowi jego przydział i wgryzając się we własną bułkę. - To o co chciałeś spytać? - wymamrotał po chwili z pełnymi ustami.

- Bo my mamy te notatki z woku, a Hamit i Didier mają gotową historię – zaczął Umut, wyciągając przed siebie nogi i popijając kawę. - I tak się zastanawiamy, czy by się nie wymienić.

- Pewnie! - zgodził się entuzjastycznie Johan. - Daj spokój, ile czasu w suchym! Będzie się można spokojnie w weekend pouczyć, zamiast wszystko na hurra w poniedziałek. Tylko jeszcze mamy tam do dokończenia ten wok, to dziś byśmy zrobili i wam skany mejlem puścili, co? - zwrócił się do Hamita.

- Pewnie, a my wam podeślemy tę naszą historię. Właściwie... Bo my się pewnie będziemy uczyć jakoś razem, to znaczy, Sel i Burak pewnie przyjdą i w ogóle. Jakbyście mieli ochotę, to wpadnijcie też.

- Super, a kiedy? Bo nam to by pewnie niedziela i poniedziałek pasowały, co? Bo Amanda ma egzamin w poniedziałek, więc w niedzielę będzie kuła, ale jutro byśmy się mogli zobaczyć. No i Anna chyba też coś w poniedziałek ma, no nie?

- Nie coś, tylko najważniejszy egzamin. - Umut westchnął ciężko. - A niedziela i poniedziałek by wam pasowały? - Spojrzał na Hamita.

Hamit pokiwał głową.

- Pewnie. Tak po trzeciej jakoś? Żeby nie zarywać nocy bez sensu?

Umut zerknął na Johana, po czym obaj kiwnęli głowami. Hamit uśmiechnął się, pożegnał i podreptał z powrotem do Didiera i jego ramion, czując się nagle strasznie zmęczony. Lubił Umuta, Johana też, był skłonny nawet zaliczyć ich do grupy bliskich kumpli, ale mimo wszystko, inicjowanie tego typu rozmów zawsze dużo go kosztowało. Kiedy tylko znalazł się na swoim miejscu usiadł tak blisko Didiera jak tylko mógł, nie przekraczając ten magicznej granicy przyzwoitości.

- I co? - zagadnął Didier. Jego dłoń niepostrzeżenie wylądowała na dłoni Hamita miękkim, ciepłym ciężarem i Hamit uśmiechnął się z wdzięcznością.

- Trzeba będzie zeskanować tę naszą historię i puścić do Umuta – powiedział. - Zostały im dwa tematy, zamierzają skończyć dziś i też nam wysłać. No i wpadną w niedzielę się z nami pouczyć. Wy też będziecie, co?

Spojrzał na Selçuka, który wciąż siedział dziwnie daleko od Buraka. Selçuk wzruszył ramionami.

- Czemu nie, przydałoby się wreszcie na coś nauczyć porządnie. Idziemy? - zapytał, nie patrząc na Buraka, który podniósł wzrok znad książki. (Hamit z niejakim zdziwieniem rozpoznał w niej swój zaginiony tragicznie egzemplarz Nędzników.)

- Ta, pewnie, chętnie. - Burak uśmiechnął się lekko, choć z pewnym wysiłkiem. - A o której?

- Umówiłem się na trzecią, ale jeśli wam nie pasuje, to można to jakoś zmienić jeszcze.

Burak wrócił jakoś po drugiej, zgarbiony i przygnębiony, pachniał wódką i papierosami. Selçuk usiadł na łóżku, kiedy tylko usłyszał szczęk zamka w drzwiach i teraz obserwował go uważnie, jak zdejmował blezer i wieszał go na oparciu krzesła, jak zdejmował buty, siadając na brzegu łóżka i jak rzucał je pod ścianę.

- Czemu nie śpisz? - zapytał cicho. Selçuk wzruszył ramionami.

- Przepraszam – szepnął. - Naprawdę przepraszam.

Burak przysunął się do niego i objął go mocno.

- Po prostu nie rób tak więcej – mruknął. - Po prostu powiedz, że nie chcesz o tym rozmawiać, wystarczy. Tylko nie kłam.

- Okej.

Nie miał prawa odreagowywać na Buraku, powtórzył sobie po raz kolejny. Nie miał cholernego prawa. To był tylko i wyłącznie jego problem, że nagle coś zaczęło mu przeszkadzać, przestało wystarczać. Jego problem, jego wina, Burak nie miał z tym nic wspólnego, myślał gorączkowo, kiedy Burak rozbierał się jakoś dziwnie powoli, jakby był naprawdę cholernie zmęczony.

- Ja... - zaczął, ale Burak pokręcił głową.

- Nic nie mów – powiedział cicho. - Przytul mnie po prostu, okej?

Więc Selçuk przytulił, odruchowo, bez zastanowienia, objął go ciasno, pozwalając mu wcisnąć nos pod jego brodę i głaszcząc lekko po karku. Nawet jeśli Burak go nie kochał – całkiem przecież możliwe, nie mógł wymagać od niego czegoś takiego – nawet jeśli miał kogoś na boku – ostatnio wychodził dość często, nie mówiąc dokąd, uświadomił sobie nagle – nawet jeśli miał w planach definitywne rozstanie z nim – to byłoby chyba dość logiczne, prawda? – nawet jeśli, to cóż, trudno, takie rzeczy się zdarzały, nie miał żadnego prawa wymagać od kogoś, żeby odwzajemniał jego miłość. Poza tym, nawet jeśli między nimi nie było miłości, to wciąż była chemia, wciąż była przyjaźń, wciąż było zaufanie i nie mógł tego rozpierdolić tylko dlatego, że nagle zaczęło go to boleć, że nagle zaczął chcieć jakiegoś innego, bardziej poważnego związku.

Zachowuj się normalnie i poczekaj, powiedział sobie raz jeszcze. Poczekaj, po sesji pogadacie, wyjaśnicie sobie, podejmiecie decyzje. Po sesji. Teraz nie.

*

Didier uśmiechnął się lekko, zerkając w górę, na twarz Hamita i przytknął usta do jego obojczyka, zostawiając jeszcze jeden różowy ślad na jego skórze. Palce Hamita przesuwały się po jego włosach, kiedy wzdychał cicho, przymykając oczy, spokojny i rozluźniony.

- Mieliśmy się trochę wyspać – mruknął Didier. - A jest prawie trzecia.

- Nie ma co się przyzwyczajać do kładzenia się wcześnie – uznał Hamit, uśmiechając się lekko, kiedy Didier delikatnie przesunął opuszkami palców wzdłuż jego boków. - Zaraz będą egzaminy i trzeba będzie zarywać noce tak czy inaczej. Więc póki co można je zarywać tak. Przyjemniejszy sposób.

- Mówisz? - Didier uniósł się lekko na łokciu, żeby pocałować go prosto w półotwarte usta. Hamit przygryzł jego dolną wargę. - Mam to traktować jako „mam ochotę na jeszcze jedną powtórkę”? - zapytał, podczas gdy jego dłoń wędrowała niżej i niżej po brzuchu Hamita.

- Myślę, że tak.

Didier roześmiał się, ale Hamit stłumił jego śmiech kolejnym pocałunkiem, miękki i koci w każdym swoim ruchu, w każdym dźwięku wydobywającym się gdzieś z głębi jego gardła, wibrującym delikatnie na jego wargach. Didier uwielbiał Hamita. Uwielbiał go do szaleństwa z całym tym bagażem wielkich traum i drobnych dziwactw, ze wszystkimi zaletami i wadami, z tymi jego przepastnymi oczami i uśmiechem zdolnym wznosić świątynie i burzyć miasta. Kiedy Hamit zdążył urosnąć do rozmiarów wszechświata było dla niego niejasne, nie potrafił ustalić konkretnego momentu, po prostu w pewnym momencie Didier uświadomił sobie, że Hamit przesłania mu słońce i gwiazdy, ale nie przeszkadzało mu to, bo on był jego słońcem-i-gwiazdami, ale nie jakimś tam Khalem Drogo, tylko Hamitem A., niepodzielnym władcą mórz i lądów, galaktyk i wszechświatów. Do niego należało wszystko, co istniało i to, co nie istniało także. A przede wszystkim, należał do niego Didier, każda jego kończyna, każdy narząd, każdy nerw i atom Didiera był w posiadaniu Hamita, który mógłby zmiażdżyć go jednym ruchem, zmieść z powierzchni ziemi, ale zamiast tego Hamit całował go delikatnie, mrucząc cicho, jak kot, jak zwykły, prążkowany dachowiec. Ale Didier zawsze uważał, że kot jest metaforą Boga, więc wszystko było dobrze.

*

Na początku był chaos, pomyślał sentencjonalnie Burak, obserwując panią z punktu ksero, jak przerzucała tony perfekcyjnie przejrzystych notatek Hamita. A potem nagle człowiek miał się z czego uczyć. Alleluja. Szczerze mówiąc, nie miał zielonego pojęcia, jak Hamit to robił, że jego notatki wyglądały tak, że człowiek aż miał ochotę się z nich uczyć. (To znaczy miałby, gdyby nie był permanentnie leniwym Burakiem, któremu nigdy nie chciało się uczyć, nawet jeśli temat go interesował.) Chyba musiał przepisywać. Nie można było robić aż tak przejrzystych notatek na wykładzie. Nie było opcji.

- Dzięki, stary, ratujesz mi dupę po raz kolejny – powiedział później, oddając Hamitowi plik kartek.

- Daj spokój, nie ma problemu. Zamierzacie dziś wpaść, żeby się pouczyć, czy wolicie sami?

Burak zerknął na Selçuka, który wzruszył ramionami.

- A o której by wam pasowało? - zapytał.

- Nawet zaraz po zajęciach, Didier ma dziś wolne, ja też. Można by zamówić coś do jedzenia albo ugotować coś na szybko.

Brzmiało jak niezły plan, więc się zgodzili. Po ostatniej czwórce Burak uznał metodę nauki zawierającą Hamita i Drogbę tłumaczących materiał na spokojnie za wielce efektywną. A teraz efektywność była mu szczególnie potrzebna. Zwykle jeśli ktoś miał problemy z jakimś przedmiotem, to były to przedmioty związane z niemieckim, Burak nie był w tej kwestii wyjątkiem. Słownictwo nie było takie straszne, kwestia dobrze zrobionych fiszek i kilku godzin ostrego kucia (paukeln, przemknęło mu przez głowę), gramatyka praktyczna też była do zniesienia, ale opisową trzeba było po prostu zrozumieć. Jego dotychczasowe oceny nie pozwalały na zbyt wiele nadziei, że bez porządnej nauki jakoś mu się uda. Za każdym razem dostawał tróję i to nie tę z gatunku „mocnych trói”, ale tę trochę naciąganą, na granicy dolnego progu. Ani razu nie przekroczył pięćdziesięciu pięciu procent, a tym razem zaliczenie miało być od siedemdziesięciu. Cholerny Joachim z cholernym Helbigiem i Jungiem, i całą resztą zgrai. Chociaż w sumie, jakby się nad tym zastanowić, przynajmniej nie byli tak bełkotliwi jak Boas czy Sapir. W gruncie rzeczy, Buscha był jak Chomsky języka niemieckiego, pomyślał, ulubiona zmora, ktoś taki był zawsze potrzebny.

A potem zamówili curry z kurczaka, całkiem dobre, chociaż zdarzało mu się jadać lepsze, zjedli chyba wszystkie lody, jakie Hamit i Drogba mieli w zamrażarce i popijając kawę, zaczęli się uczyć. Jakkolwiek szło im opornie. Najgorsze w nauce czegoś, czego się już raz uczyło był kompletny brak motywacji, świadomość, że uczyłem się tego pierdolone trzy razy i nic – nic, kurwa! - nie pamiętam. Przynajmniej Burak tak to odbierał, dla Hamitów pewnie ten problem nie istniał.

Gdzieś w międzyczasie, około dwudziestej, poczuli, że potrzebują przerwy, Didier stworzył naprędce jakieś kanapki, które zjedli bez pośpiechu i teraz po prostu się obijali. Godzinka przerwy, żeby mózg zdążył trochę odpocząć od niemieckich terminów. Selçuk zapytał, czy będzie im przeszkadzało, jeśli zapali. Hamit potrząsnął głową, jakby to on był od decydowania w takich kwestiach.

- Hamit ostatnio złapał coś na prozę iberoamerykańską – powiedział nagle Didier, kierując ich myśli na coś innego niż Buscha i jego gramatyka.

- To znaczy? Marquez? Cortazar? - Selçuk odpalił papierosa, zerkając na Hamita, który kiwnął lekko głową i wzruszył ramionami. - Jakieś mam mieszane odczucia, co do tego wszystkiego. To znaczy, wiesz, Marquez jest dobry, nie mówię, że nie, podobało mi się, ale jakieś to takie, ja wiem...

- Duszne – wtrącił Burak. - Nie na lato. Za gęste.

Didier uniósł lekko brwi. Burak zawsze mówił o książkach trochę tak, jakby mówił o czymś zupełnie innym, używając pojęć i określeń kradzionych z innych dziedzin. Ale w jakiś sposób te jego opisy były dziwnie trafne.

- A co powiesz na temat Cortazara? - zapytał. Burak wzruszył ramionami, wyjmując Selçukowi papierosa z dłoni, zaciągając się i puszczając dym nosem.

- Że nie wiem. Nie wiem o co mu chodzi, co on chce przekazać. Zupełnie nie rozumiem.

- A kto powiedział, że trzeba rozumieć? - powiedział cicho Hamit. Selçuk spojrzał na niego uważnie.

- A co z nauką? Morałem? Wyciąganiem wniosków? Wiesz, z całą tą teorią, według której czytamy, żeby wiedzieć i rozumieć więcej? - zapytał, wydmuchując powoli dym.

- Ale przecież do tego wcale nie trzeba rozumieć książki – zauważył Hamit. - Ja Cortazara bardziej czuję niż rozumiem, ale mimo wszystko, mam wrażenie, że daje mi więcej niż niektórzy autorzy, których rozumiem doskonale.

- W sumie – mruknął Burak, znowu wyłuskując papierosa spomiędzy palców Selçuka – to ma sens. To znaczy, to jest dokładnie tak popierdolone i nielogiczne jak życie. I tak samo nie wiadomo o co chodzi. Tylko trochę smakuje mate, moje życie nie smakuje mate, ale może u Argentyńczyków jest inaczej, nie wiem. W ogóle, Selçuk mi mówi, że jestem jak z Dostojewskiego, ale ja jestem zbyt leniwy, żeby szukać cytatu, ktoś pamięta, co to znaczyło?

- Obrzydliwy i sympatyczny jednocześnie – odpowiedział Hamit. - I masz w sobie jakieś metafizyczne lizodupstwo.

- A jak się uśmiechniesz – wtrącił Selçuk, chichocząc – to człowiek jest rozbrojony.

- Horacio i Gregorovius po tym jak Maga...? - upewnił się Didier. Hamit kiwnął głową.

- Ile razy to czytałeś? - zapytał Burak.

- A kiedy uznaje się to za przeczytane?

Selçuk parsknął cichym śmiechem. Dobre pytanie, bardzo słuszne. Burak też wyszczerzył zęby. Hamit miał dużo celnych przemyśleń. Z pewnością więcej niż wypowiadał. Szkoda, w sumie, fajnie by było posłuchać czegoś więcej niż to, czym Hamit zwykł się dzielić.

- Swoją drogą, fajnie by było znać hiszpański i zobaczyć, jak to wygląda jeśli chodzi o warstwę językową oryginału – mruknął Didier. - Bo śmiem przypuszczać, że to jest ten typ powieści, który zdecydowanie traci nawet w najlepszym przekładzie.

- I robi się hohydny – parsknął Burak. - Nie, tak szczerze, to wydaje mi się, że w oryginale trąci mate jeszcze bardziej. Mate i czymś jeszcze, takim suchym, ciepłym, piaskiem może, takim co włazi we włosy i do nosa i potem nie da się go pozbyć. I że w oryginale ten Paryż jest jeszcze bardziej metaforą. Że to tam jest tak de facto Buenos, tylko w innych ciuchach. Wiecie o co mi chodzi?

- Łapię – powiedział powili Didier. - Ale zupełnie nie rozumiem, dlaczego używasz zupełnie nie tego metajęzyka.

Burak wzruszył ramionami, wyciągając kolejnego papierosa z paczki i odpalając go w zamyśleniu.

- Tak jest łatwiej, no nie? - powiedział po chwili. - Nikt się nie przyczepi. Wiesz, jeśli użyjesz tego metajęzyka, co powinieneś, to musisz się liczyć, że zaraz cię zeżrą. Bo pseudoekspert, bo się wymądrza, bo to nie to, tylko inny odcień tego samego, co ma afiks z którejś strony. Znasz to. Ale jeśli użyjesz innego metajęzyka, problem znika. Wtedy nagle wszyscy siedzą cicho, bo nagle to, co powiedziałeś jest nowe, świeże, głębokie. I stoją wtedy, patrzą na ciebie i mówią: „ten to rozumie, ten wie, o czym mowa”. A gówno prawda, bo nic nie wiesz, po prostu ci się kojarzy, grasz w skojarzenia jak na wycieczce w przedszkolu, a wszyscy biją brawa, bo to była prawda i głębia. I chuj. Wszystko chuj, w sumie.

- Głębokie – parsknął Selçuk i tym razem to on zabrał papierosa Burakowi. - Chociaż względnie sensowne, jakby się nad tym zastanowić. No nie? - Zerknął na Hamita, który uśmiechał się lekko, z rozbawieniem i pobłażaniem, było w tym coś kociego, jak u któregoś z kreskówkowych kocurów, co zawsze-wiedziały-lepiej. - Co?

- Nie mamy pojęcia o morfologii, a mówimy o metajęzykach? Naprawdę?

- Morfologia jest przyziemna – zauważył Selçuk. - A metajęzyki są metafizyczne.

- Jak lizodupstwo – wtrącił Burak.

- Skończ. Chodzi mi o to, że morfologia jest nudna, jest nieinteresująca, bo trzeba ją zaliczyć. A metajęzyków nie, dzięki czemu są automatycznie bardziej pociągające. Rozumiesz?

- Pewnie. - Hamit wyciągnął się wygodniej w ramionach Didiera. - Ale mus to mus. Spójrz z jakim wyrzutem patrzy na ciebie Joachim.

Selçuk spojrzał. Ale nie widział wyrzutu, widział kilkaset stron czystego, skondensowanego, niemieckojęzycznego ohydztwa. Chyba jego mina dość dobrze to oddawała, bo Burak parsknął idiotycznym śmieszkiem. Hamit pokręcił głową, podnosząc książkę ze stolika.

- Ciekawe jak ona w sumie zamierza tę naszą wiedzę sprawdzić.

- Wiedzę? Chyba jej brak. - Burak dramatycznie rozłożył ramiona i westchnął ciężko. - Nie zdam.

- Daj spokój... - zaczął Didier.

- Nie, chuj, nie zdam.

- Nie przeszkadzaj mu, weltschmerz ma. - Selçuk uśmiechnął się krzywo. - Mam nadzieję, że nie będzie wymagać teorii, bo wtedy zdadzą może ze cztery osoby.

- A co chcesz? A-be-ce? - Burak zerknął na niego z politowaniem. - Nie ten przedmiot. Nie te czasy. Nie ten wszechświat.

Burak came back somehow past two, hunched and depressed, he smelled like vodka and cigarettes. Selçuk sat down on the bed, as soon as he heard the click of a key in the lock and now he watched Burak carefully, as he took off the blazer and hung it on the back of a chair, as he took off his shoes, sitting on the edge of the bed and as he threw them at the wall.

“Why don't you sleep?” he asked quietly. Selçuk shrugged.

“I'm sorry” he whispered. “I'm really sorry.”

Burak moved closer to him and hugged him tightly.

“Just don't do this anymore” he muttered. “Just say you don't wanna talk about it, it'll be enough. Just don't lie.”

“Okay.”

He had no right to lace into Burak, he repeated to himself once again. He had no fucking right. It was his, and only his, problem that suddenly something began to disturb him, that it was no longer enough. His problem, his fault, Burak had nothing to with it, he thought feverishly, while Burak undressed strangely slowly, as if he was really damn tired.

“I...” he started, but Burak shook his head.

“Don't talk” he said quietly. “Just hug me, okay?”

So Selçuk hugged, automatically, without thinking, he embraced Burak tightly, letting him push his nose under his chin and stroking lightly his neck. Even if Burak didn't love him – pretty possible, he couldn't demand anything like this from him – even if he had someone else – he was going out quite often lately and never told where, he realized suddenly – even if he planned a serious break up – it would be quite logical, right? – even if, well, it's though, but such things happened, he had no right to demand that someone loved him back. Besides, even if there was no love between them, there still was a chemistry, still was the friendship, still was the trust and he couldn't fuck it up just because all of a sudden it started to hurt him, because suddenly he started wanting some different, more serious kind of relationship.

Behave normally and wait, he said to himself one more time. Wait, after the finals you're gonna talk, explain, make decisions. After the finals. Not now.

*

Didier smiled slightly, looking up, at Hamit's face and set his mouth to Hamit's collar bone, leaving one more pink mark on his skin. Hamit's fingers moved over Didier's hair, while he sighed quietly, closing his eyes, calm and relaxed.

“Didn't we want to have some sleep?” muttered Didier. “It's almost three.”

“We shouldn't get used to going to bed early” decided Hamit, smiling softly, as Didier's fingertips ran gently over his sides. “There are finals in a moment and we're gonna burn the candle at both ends anyway. So now we can just burn it like this. More pleasing way.”

“You're saying?” Didier pushed himself up on the elbow to kiss Hamit right on his parted lips. Hamit bit his lower lip. “Should I consider it as 'I want one more repetition'?” he asked, while his hand was wandering down and down on Hamit's belly.

“I think so.”

Didier laughed, but Hamit muffled his laughter with another kiss, soft and cat-like in each of his moves, in each sound that came somewhere from the depths of his throat, gently vibrating on his lips. Didier adored Hamit. He loved him madly with this whole baggage of big traumas and little crankinesses, with all the advantages and the disadvantages, with those immense eyes and this smile that could built the temples and pull down the cities. When Hamit had grown to the size of the universe wasn't clear for him, he couldn't determine the specific moment, just at some point Didier realized that Hamit obscures sun and stars, but he didn't care, because Hamit was his sun-and-stars, but he wasn't just a Khal Drogo, he was Hamit A., an absolute ruler of lands and seas, of galaxies and universes. His was everything what existed and what did not exist as well. And above all, his was Didier, each limb, each organ, each nerve and atom of Didier was in Hamit's possession, and he could crush him with just one move, he could wipe him off the face of the earth, but instead of it, Hamit kissed him gently, purring softly like a cat, like a nondescript, stripey alley cat. But Didier always considered cats as a metaphor of the God, so everything was fine.

*

In the beginning there was chaos, thought sententiously Burak, watching the photocopier lady, as she was flipping through tons of Hamit's perfectly clear notes. And then suddenly you had materials to study. Hallelujah. To be honest, he had no idea, how Hamit kept his notes look so well, that one just felt the urge to study from them. (Or at least would feel, if he wasn't Burak, lazy to the bone, who never wanted to study, even if the subject was really interesting.) He probably had to rewrite them. One couldn't make such clear notes during the lecture. No way.

“Thanks, mate, you're saving my ass once again” he said later, giving the pile of paper back to Hamit.

“Come on, no problem. You're gonna come over to study today or you want to study on your own?”

Burak glanced at Selçuk, who shrugged.

“And what time is good for you?” he asked.

“Even right after classes, Didier is free today, so am I. We could order something to eat or cook something quickly.”

It sounded like a plan, so they agreed. After the last four, Burak considered the method of study that contained Hamit and Drogba explaining the material coolly as highly effective. And now the effectiveness was especially needed. Usually, if someone had problems with any class, it were classes associated with German, Burak wasn't any kind of exception at that score. Vocab wasn't that bad, a matter of well done flashcards and a few hours of hard cramming (paukeln, crossed his mind), the practical grammar was bearable as well, but the descriptive grammar you just had to understand. His previous grades didn't let him have much hope he'll succeed without hard swotting. Every time he got a three, and not that kind of “strong threes”, but this a bit fishy, on the border of the lower threshold. He never reached more than fifty five per cent and this time the pass was expected to be over seventy. Damn Joachim with damn Helbig and Jung, and the rest of this bunch. Though, actually, if he thought about it, at least they weren't that bumbling as Boas or Sapir. In fact, Buscha was like Chomsky of the German language, he thought, a favorite nightmare, someone that was always needed.

And then they ordered a curry chicken, pretty good, though there were some better, they ate probably all the ice cream that Hamit and Drogba had in their freezer and sipping the coffee, they started studying. However, it wasn't easy. The worst part of learning something you've learned already was the complete lack of motivation, the awareness that I've learned it fucking three times and I don't remember anything – not a single damn thing, for fuck's sake. At least so it was for Burak, for Hamits this problem probably never existed.

Somewhere in the meantime, about 8 p.m., they felt they needed a break, Didier quickly made some sandwiches that they ate without haste and now they were just messing around. An hour of break so their brains could take a breathe from the German terms. Selçuk asked, whether they mind, if he smoked. Hamit shook his head, as if it was him who decided in such cases.

“Hamit has something with the Latin American prose recently” said Didier suddenly, directing their thoughts on some other things than Buscha and his grammar.

“What do you mean? Marquez? Cortazar?” Selçuk lit his cigarette, glancing at Hamit, who nodded his head slightly and shrugged. “I've somehow mixed feeling about it. I mean, you know, Marquez is good, I'm not saying he's not, I liked it, but it's somehow, I don't know...”

“Stifling” cut Burak in. “Not for the summer. Too stiff.”

Didier raised his eyebrows. Burak always talked about books a bit, as if he talked about something completely different, using terms and expressions stolen from other areas. But somehow those his descriptions were strangely relevant.

“And what you'd say about Cortazar?” he asked. Burak shrugged, taking the cigarette out of Selçuk's hand, dragging and puffing the smoke through his nose.

“That I don't know. I don't know what he means, what he wants to say. I don't get a thing.”

“And who said you have to understand?” said Hamit quietly. Selçuk looked at him attentively.

“And what about the learning? A moral? Drawing conclusions? You know, with this whole theory that says we read to know and understand more?” he asked, breathing slowly the smoke.

“But you don't need to understand the book for that” noticed Hamit. “I rather feel than understand Cortazar, but despite everything, I think he gives me more than some authors I understand perfectly well.”

“Actually” muttered Burak, again fishing the cigarette out from between Selçuk's fingers “it makes sense. I mean, it's exactly as fucked up and illogical as life. And you just don't know what's going on, anyway. Only, it tastes lake mate, my life doesn't taste like mate, but maybe it's different with Argentinians, I don't know. By the way, Selçuk says I'm damned Dostoevskian, but I'm too lazy to look for a quote, anybody remembers what it meant?”

“Repulsive and pleasant at the same time” answered Hamit. “And a kind of metaphysical ass-kisser.”

“And when you put on a smile like that” threw Selçuk in, giggling “who in hell would ever want to hurt you.”

“Horacio and Gregorovius after La Maga...?” Didier made sure. Hamit nodded.

“How many times you've read it?” asked Burak.

“And when do you start considering it as read?”

Selçuk laughed quietly. A good question, very shrewd. Burak also grinned. Hamit had a lot of incisive thoughts. Certainly more than he expressed. Too bad, in fact, it would be nice to hear something more than those things Hamit used to share with them.

“Anyway, it would be great to know Spanish and see how it looks like when it comes to the language of the original” muttered Didier. “Because I dare to believe it's this kind of a novel that definitely loses even in the best translation.”

“And gets whodious” snorted Burak. “No, but seriously, I think that in the original it smacks of mate even more. Mate and something else, something dry, warm, maybe some sand, this kind of sand that comes in your hair and into your nose and you can't get rid of of it then. And that in the original, this Paris is even a bigger metaphor. That it's de facto Buenos but in other clothes. You know what I mean?”

“I get it” said Didier slowly. “But I completely don't understand, why don't you use the right metalanguage.”

Burak shrugged, pulling another cigarette out of the box and litting it thoughtfully.

“It's easier, isn't it?” he said after a while. “No one will nit-pick. You know, if you use the right metalanguage, you have to count upon they'll eat you. Because you're just a quasi-specialist, because you're just a smart alec, because it's not this, but a different shade of the same thing, with an affix somewhere. You know it. But if you use an other metalanguage, the problem disappears. Then, suddenly all of them keep quiet, because all of a sudden what you said is new, fresh, deep. And they stand then, look at you and say: 'this one gets it, this one knows what is it about'. Bullshit, you know nothing, it just connotes, you play in connotations like on a kindergarten trip and all of them just applause, because it was the truth and the depth. And screw it. Screw it all, actually.”

“That was deep” snorted Selçuk and this time he took a cigarette from Burak. “Though relatively sensible, if you think about it. Wasn't it?” He glanced at Hamit, who was smiling slightly, with an amusement and an indulgence, there was something cat-like in it, as if this smile was taken from one of those cartoon cats that-always-knew-better. “What?”

“We don't know a thing about morphology and we talk about metalanguages? Seriously?”

“Morphology is mundane” noticed Selçuk. “And metalanguages are metaphysical.”

“Like ass-kissing” threw Burak.

“Stop. I mean, morphology is boring, it's not interesting, because we have to pass it. And we don't have to pass metalanguages, what makes them automatically more appealing. You get it?”

“Sure.” Hamit made himself more comfortable in Didier's arms. “But needs must when the devil drives. Look how accusingly Joachim is staring at you.”

Selçuk looked. But he saw no accuse, he saw hundreds pages of pure, concentrated German goop. His face must have conveyed it quite good, because Burak laughed stupidly. Hamit shook his head, picking up the book from the table.

“I wonder how is she going to test this our knowledge, actually.”

“Knowledge? A lack of it, rather.” Burak dramatically spread his arms and sighed heavily. “I'll fail.”

“Oh come on...” started Didier.

“No, fuck it, I'll fail.”

“Don't disturb, he has a weltschmerz.” Selçuk smiled crookedly. “I hope she won't require theory, because then maybe four people will pass.”

“And what you want? A-b-c?” Burak looked at him with a pity. “Not this class. Not these days. Not this universe.”

II

When Selçuk came into the kitchen in the morning, he wasn't surprised at all, as he saw Hamit, who always looked rather like an early bird. But something was different. He stood next to the fridge, watching him carefully. Hamit peeked at him from behind his laptop's screen.

“What's going on?” he asked.

“Not sure.” Selçuk squinted, and apparently he looked rather stupid, judging by Hamit's face. But something was different and... “Got it!”

“Got what?”

“Since when you wear glasses?” There might be a triumphant tone in his voice, what was actually rather pathetic, for that were really big glasses, like those his grandpa wore about twenty years ago.

“Just anti-reflective coating.” Hamit shrugged. “Because of those translations I spent a lot of time in front of the computer. You want coffee or something?”

“I'll manage it, don't worry.” Selçuk waved his hand. “You get some good money for that?” he asked, tinkering with a coffee machine, until it finally started spiting out his coffee.

He sat down at the table with a mug, looking at Hamit who closed the computer and took off his glasses. Cultured to the bone, even at fucking seven in the morning.

“Depends on you, actually” he replied. “Nice is, that when I have more time, I can translate more, but when I'm busy with studying, I just say, that I have no time and won't manage with anything else.”

“But you earn better or worse than Didier?”

“Similarly.” Hamit topped up his cup with the tea from a teapot standing next to him. “But I don't have to talk to anyone and it's a bit like winning a life.”

Selçuk smiled slightly. Sometimes he wondered how was it possible that Hamit didn't explode yet because of all those conflicts. Almost all of his traits were in contradiction with one another. A pure magic.

“And how's before the pass?”

Selçuk shrugged.

“I don't really know.  I guess I'll pass, but without fireworks. Too much material at a time. Next time we should just start earlier. We don't have anything more this week, right?”

“There is German descriptive on Friday. And then the finals.”

“Fuck me... You're gonna study? Okay, stupid question. But just in case, we have exams on practical languages, history and culture? Or something else?”

Hamit shook his head.

“Good. Actually, we could suss it all out together, 'cause it really helps. We can do it at our's, so it wouldn't be like you're stuck with us all the time or something.”

“But it's not a problem, come on.” Hamit rolled his eyes. “There is enough space here. We just have to decide when, since Didier has those kids and all. But apart from that, there's no problem. Burak will get up? Or maybe you should wake him?”

Selçuk looked at the clock. There was still plenty of time.

“Let him sleep a bit longer. He hates getting up early.”

“Just like Didier.”

Hamit smiled slightly and there was something new in this smile, something that Selçuk haven't seen before, even though they knew each other a couple of years. Maybe it was about eyes. Selçuk has never seen a smile reaching Hamit's eyes before.

“I what?” Didier stretched, walking into the kitchen. “Oh, coffee. Good. Joy. Life.”

“You also hate getting up early” explained Hamit.

“I do” admitted Didier, bending over Hamit to give him a smack on the lips, before he flopped on the chair. “You rummaged in this translation again?”

“Something still doesn't work for me. Can you take a look on it later?”

“Sure. As soon, as I will win my battle with dean's office.”

Both Hamit and Selçuk looked at him with compassion. Dean's office.  Just those two words could arouse in a man a murderer instinct, covered with an affected smile number five and faultless, mechanical reciting your own student book's number. Just a thought about those oh-so-polite, always charming ladies that were never able to help you, made you want to jump from the bridge. Or push someone from it. Didn't matter.

“You ate anything?” asked Didier suddenly and Selçuk thought he might drill Hamit through with this look.

“Yeah...” muttered Hamit, fixing his eyes on the table, a lie so poor, that no one would be taken in. Didier sighed heavily and stood up.

“I know, but you really need to eat something” he muttered. “Cereals?”

Hamit shrugged, grimacing slightly, what apparently was some kind of equivalent to yes, because Didier took muesli out of the cupboard.

“He's stressed” he explained. Selçuk snickered.

“And he will get a five with his hands tied behind his back” he muttered. “Yeah, but, let's be honest, it's my fault.”

“Well, yours” admitted Didier. “Really. This your little lover will get up or not?” he asked, peeking over his shoulder at still sleepy Burak, who was just coming into the kitchen.

“Fuck off, you dick” he muttered. “Fuck me, an amazing day for a pass. Great as fuck, seriously” he moaned, flopping on the chair. “Coffee. And food.” He rested his head on the table. “Pizza will be fine.”

Hamit with slight of disgust stirred in his cereals and then began to eat them, with a face expression as if he was eating sand or chips of iron. Burak watched him with some kind of interest.

“So what with this food?” he asked after a while. Didier peeked at him.

“And what is to be?”

“Well, you're a host, you'd make me something.” Burak shrugged. Hamit snickered, almost choking on his cereals.

“You're crazy. You have two hands, move your ass and make yourself something” replied stoically Didier.

Burak made a sulky face and then looked imploringly at Selçuk.

“Burak, come on. You could stop being such a spoiled kid sometimes, because seriously.”

“I'm not a spoiled kid, I just didn't feel like doing something. Big deal. God, you don't have to make such a damn drama immediately.”

Burak put some cereals into a bowl. His face was so resentful that Didier felt a bit surprised that milk didn't go sour automatically, just because of this view. Most likely‚ it was about the fact, that Burak was a bit afraid of the pass. They started studying a bit too late, no wonder they didn't feel too confident.

“It's gonna be fine” he muttered with a calming tone. “Just, you know, keine Panik auf Titanic.”

Burak snickered, Selçuk also smiled. Hamit's lips didn't twitch, but in his eyes Didier could see, that he rates his chances soberly.

*

It wasn't that bad, thought Selçuk. Either questions were trivial, or he memorized more than he expected. For Burak it also wasn't that bad apparently, judging by face. They came to Hamit, who gave back his paper as one of the first.

“And how was it?” asked Hamit, smiling slightly. Selçuk shrugged.

“It won't be a massacre, I guess. I should pass.”

“And you?” Hamit glanced at Burak, who stretched lazily.

“I wouldn’t expect more than three and half, but I should pass. Questions weren't really difficult. Where's Drogba?”

“Went to buy some coffee. He said something about results?” Hamit waved his hand more or less in the direction of the door to an auditorium.

“We have to wait, when everybody will finish, he will check it and make a list. Are you gonna sit here? Cause I'd go to smoke.” Hamit nodded slightly. “You're going too?” he threw to Burak, who also nodded.

On the way, they passed Didier, who was carrying two cups of coffee and a chocolate bar. It wasn't bad, thought Selçuk, going down the stairs and taking cigarettes out of his bag. He could probably reckon a four, maybe a four and half, but still, he felt like shit. What was quite stupid, since nothing between him and Burak has changed. Maybe just his perception of the situation. He lit a cigarette and inhaled deeply. Anyway, he thought, puffing the smoke through his nose, it was his problem. Burak didn't do anything, so he shouldn't lace into him.

“What's going on?”

“And what is to be?”

Burak shrugged, dragging lightly.

“You behave strangely. As if you took offense or something.”

“I'm just a bit tired and a couple of really crazy weeks is in the pipeline. Don't worry, nothing serious.”

Burak didn't look as if he was convinced, but he nodded slightly. Apparently he didn't want to delve into it and it was a mercy, because Selçuk really didn't want to explain. It looked as if he was slowly turning into a hysterical chick. Wonderful.

“There's something else to pass this week?” asked Burak after a long time.

“German descriptive.”

“Fuck” moaned desperately Burak, stubbing out his cigarette against a wall. “Joachim?”

“Who else?” Selçuk grimaced instinctively, throwing the fag into a bin and pushing his hands into the pockets. “Fucked up. I don't even want to think about the finals.”

“History and culture seem awesome, huh? I hope these two lovebirds have some notes, 'cause we were probably at two lectures.”

“Three” corrected him Selçuk. “Not a big difference, though. We're fucked, anyway. Next year we should really get this shit together.”

Last year he said the same thing, he realized. Last year he also said himself that after summer break they will need to get it together, start taking notes, go to lectures and study on regular basis. But then the break was over and they still partied, drank, smoked weed and fucked like bunnies, instead of studying or at least preparing materials. But next year they were graduating bachelor's degree and it was probably the right time to pull their life together. Love life too, he thought suddenly. After the finals they had to have a serious talk about their relationship. They needed to make some decisions, assign something, go this or another way. Just to not stay at this point anymore.

*

When he came back home, Hamit was napping on the couch. A mug with rest of the tea stood next to the laptop that was still on. Wordfast, he judged at the first glance, he tinkered again with this translation. Didier unpacked groceries and put on the tea, before he took Hamit's computer to the kitchen, to take a look on his work. He had no idea what kind of problem Hamit had, he thought everything was exactly as it should be. That's why Hamit could count on so many jobs, even though he had no official qualifications, actually. He was just good at what he did and clients appreciated it. Hamit didn't like speaking, but in writing he expressed his thoughts really impressively, in translations too. Didier wrote, though, two or three minor comments to smooth Hamit and his little paranoias a bit.

When he already skimmed the text, he started preparing materials to study for the history exam. He flipped through their notes, rewritten clearly, sorted them by subject, attached maps, graphs and tables prepared earlier and then arranged it all in chronological order. At the weekend they should start with culture, he thought. Then there won't be enough time, they will need to study. But today they could laze a bit around, the pass in descriptive grammar was supposed to be just an a bit extended repeat from the previous semester, all based on Joachim, nothing frightening. That's why he didn't wake Hamit up from his nap, making a dinner himself. Hamit was always stressed with passes and then he either slept this stress off or stress ate, depending on whether he had time or not. He was still a long way off from any kind of balance, he thought, although it was getting better. He hoped that after the break it would be really good finally. He smiled slightly at the thought about coming summer.

Only when a gratin was already in the oven and he was doing the dishes, he felt arms wrapping firmly around his waist. Didier turned off the water, dried his hands and turned to still sleepy, a bit tousled Hamit.

“Took a look at this your translation, as you asked” he said.

“Thanks.” Hamit put his arms around his neck and stand on his toes to kiss him. “What do you want to do today?” he asked, as he broke off of his lips finally. Didier smiled, putting his hands on Hamit's hips.

“Eat the dinner with you, take a shower and spend the entire evening in bed.”

Hamit replied with a smile, letting him to kiss him one more time.

“Good answer.”

*

A four and half. Awesome result.  Too bad, he didn't enjoy it at all. Since at least two hours he flipped through the channels, Burak every now and then peeked at him from above his book. He didn't read much, maybe ten books a year, but if he did, he always get at really good literature. He didn't mix, like Selçuk, classics with Moomins or stupid novels about vampires. Now, apparently, he was handing a worn out to death with reading copy of Les Miserables, probably borrowed once from Hamit.

“What's going on?" he asked eventually, putting the book on the coffee table.

“I told you” said Selçuk automatically, avoiding his eyes.

Burak got up and pointedly, like a cat, he went through the entire room to crawl onto the bed and hang over Selçuk like a headsman, resting his hands on Selçuk's shoulders, forcing to look at him.

“We don't know each other since yesterday” he said with low, surprisingly serious tone. “That's not the point. You are tired and pissed of with the thought about finals, but that's not the point. So I'm asking once again, what is?”

Selçuk shrugged and lifted his hands to Burak's face, running his fingers over his temples, cheeks, nose, mouth.

“I have a shitty day” he said after a while. “Everything pisses me off. I'll get over it.”

He wanted not to think for a moment, take a break from analyzing everything, from deliberating over the future of their relationship. He wanted to reduce reality to here and now, for a while. And Burak apparently saw it, he apparently felt it, because suddenly his hands slipped under Selçuk's t-shirt, when he kissed him possessively, violently, biting his lip. And Selçuk thought that it was the way as good as anything else, maybe just more pleasant, so why not, maybe they had no future, but they had chemistry, they knew each other's bodies by heart and it had its charm, had a meaning, too bad there was no love, but you couldn't have it all, right? Otherwise, maybe Hamit and Didier had love, but had no chemistry, maybe their life was not as rose-colored as it seemed at the first glance, he thought, unzipping Burak's pants. And maybe they had it all, maybe they were just bloody happy, they had right, Hamit had right, he deserved a bit of fucking happiness, just because it didn't work out for him, didn't mean he should start bear malices to other people.

“Look at me” said Burak with an imperious tone. “And stop thinking about whatever you're thinking.”

And Selçuk looked, gulped and nodded. He forced out all the thoughts not connected with Burak's body and his own growing arousal. There was a foreplay somewhere in it, but Selçuk didn't pay much attention to it, focusing on himself, on his pleasure, on his need for an oblivion. Maybe he should be more gently, maybe he should be more tender, but Burak wasn't complaining, maybe he understood, maybe he didn't, Selçuk didn't inquire, his teeth were leaving marks on Burak's shoulder, his nails dug into his hips, as he hasted more and more, caring less and less about holding any rhythm, his moves fierce and desperate, to be honest, he wanted to get it over, he wanted to go to sleep, he wanted–, he didn't know what exactly he wanted, but he wanted it badly. When eventually he flopped onto the mattress, panting heavily, he didn't feel better at all. Burak watched him carefully. It could hurt, thought Selçuk, biting nervously his lip, now and then. He looked away. Burak sat down, pulling his knees up to his chin. Selçuk realized he didn't even think about satisfying him. But Burak didn't look as if he cared about it.

“What did I do?” he asked, not looking at him. Selçuk moved his hands over his face, feeling that panic overwhelms him.

“Nothing. I just...  I...  It's about me, okay, it's not your fault, I just have a shitty day and...”

Slowly, a bit like in slow-motion, Burak stood up, picked his clothes from the floor and went to the bathroom.

“I'm going for a walk” he said, stopping at the doorstep. He still wasn't looking at him. “You may not want to tell me about something” he choked out after a while. “It's fine, it happens, I get it. But don't lie to me through your teeth.”

“Burak. Wait. I'm sorry.”

“Take a nap, maybe you'll get over it.”