#extinction-room

“Aklımdan ne geçerse geçsin hepsi alışkanlık halini almış bir sessizlikten öteye geçmiyor. Ve ben şimdi burada bir düşünce ile saplantının karanlığında ben denilen bir parçalanmışlığa bakıyorum ve buna boyun eğiyorum.”

“İçime bulaşan kana bakınca kendimi hangi suçun işlenişi olarak adlandırabileceğimi kestiremiyorum. Konuştukça benden yankılanan sesin benim değil de çok önceden gerçekleşmiş bir zulmün anımsanması olduğunu düşünüyorum.”

”Yaranın ölümsüzlüğünden bahsetme bana, cehennemde yaratılmış acıyım. Kendi zihnimin içinde bir muamma, kendi zihnine yabancıyım.”

“Sonuçta her insan doğduğu kadar yalnızdır. Ah benim yenik ruhum, sen yalnızlığınca doğdun.”

“Hayır, öyle değil. Sırf biri olmadığı için yalnız veya sessiz değilim. İnsanlar var olduğu için yalnızım.”

“Bir yalnızlık dolanıyor içimde, neyi düşünsem ıssızlık, ne desem sessizlik.”

“Al beni ve sessizliğin olarak doğur. İsim değil bir yara ver bana.”

“Buradayım, karşında ve tamamen doğurulmuşum. Bir geçmişim ve yarınım var, yaram bunun kanıtı. Bu iz, bu leke bana kim olduğumu hatırlatıyor. Sor o zaman bana kim olduğumu. Bir savaşa girdim ve kaybettim. Caydım ölümden. İşte ben buyum. Bir yaranın uydurduğu yalanım ben. Yara’m bunun kanıtı.”