#eryaman

Travel Ankara 092 / Etimesgut - Eryaman Göksu Parkı gezisi:

Bana yönleri öğretmen tesadüf değildi. Tam da pusulamın şaştığı, hangi yöne gideceğime bir türlü karar veremediğim günlerde çıktın karşıma.

Seninle şöyle uzun bir yolculuk yapamadık ama Ankara için dünyanın öbür ucu sayılacak Eryaman’dan Ayrancı’ya birlikte yola koyulduk. Birlikte hayaller kuracak kadar vaktimiz de olmamıştı. Fakat pek de güzel olmayan sesimizle arabada “güneye giderken” söylemek üzerine sözleşmiştik. 

Yolculuğumuz başlarken hevesle şarkıyı açıyorum. Enerjime şaşkın, küçük bir tebessümle beni izliyorsun. Sonrada söylüyorsun “içindeki küçük kız çocuğu bu halin” diye. Ben coşkulu bir şekilde anında şarkıya eşlik etmeye başlıyorum. Nakaratta seslerimiz birbirine karışıyor. Bazen birlikte şarkı söylemek sarılmaya benziyor. 

Solda güneş yükseliyordu, güneye giderken...

“Sahiden de güneye doğru gidiyoruz.” diyorsun. Hiç utanmadan “Bilmem, yön bulmayı bilmiyorum.” diyorum sana cevap olarak. Bu ilkokul temel bilgisine sahip olmayışıma biraz şaşırıyorsun. “Bir pusula gerek bana boynuma asacağım” deyip gülüyorum. Sonra “Çok kolay” diyerek soruyorsun bana; 

“Şimdi söyle bakalım güneş tam olarak nerede?” Sağ yanımı gösteriyorum parmağımla. Sen de 18.00′ı gösteren saati gösteriyorsun bana. “Yani güneş batmaya doğru gidiyor ve batı şu tarafta kalıyor. Gerisi zaten kolay.” 

“Bu çok basitmiş” diyorum. Yönümüzü değiştirdikçe yeni öğrendiği bilgiyi kullanma heyecanındaki çocuk gibi yönleri sıralıyorum. “İşte bu kadar.” diyorsun. Aklıma bir soru geliyor, şarkılar birbirine dolanırken sormayı unutuyorum. Peki ya gece vakti yönümüzü nasıl bulacağız? 

Yanyana olduğumuz sayılı günde, uzun süredir kaybettiğim, bulmaya üşendiğim yönümü nasıl bulacağımı sen öğrettin bana. Gülümsedin, kalbim sıcacık oldu, yıllar sonra tekrar güvendim. Gece karanlığında kalırsam ne yapacağım demeye çekindim. İçimi kaygıların kuşatmasına izin vermek istemedim. Zaten yanımda olursun zannettim. 

Şimdi kapkaranlık bir gecede, ormanın ortasında yapayalnızım. Yönümü nasıl bulacağımı sormadığıma pişman, yanımda olursun sandığım içinse biraz hayal kırıklığı. 

Elbet her sabah olduğu gibi gün yine doğacak. Ben karanlıkta metanetle bekleyeceğim. Biraz üzgün, biraz kırgın, biraz yenilmiş hissedeceğim. Sonra gücümü toplayıp gün ışığı ile yine yollara düşeceğim; bu defa yalnız.