#eindlijst

Voor uw luistergemak de gehele top tien in een Spotifylijstje, waarbij Clismo nu ineens ziet dat hij Thurston Moore helemaal vergeten was. Arme man. Lekker gitaarspel.

* Voor zover Clismo daar verstand van heeft. De gitaren doen hem denken aan die van top tien notering uit 2015: Songhoy Blues, die dit jaar ook een nieuw album hebben uitgebracht waar uw Afrikacorrespondent nog niet naar geluisterd heeft. De titel klinkt in elk geval goed: Résistance

Een 7.6 bij Pitchfork. Wat moet Clismo daar aan toevoegen? Nadine Shah lijkt hem een intelligente vrouw die zo te lezen niet oppervlakkige liedjes maakt. De tijd dat Clismo met een elpee in zijn hand urenlang de teksten zat te bestuderen liggen echter ver achter hem, dus daar kan hij niks zinnigs over zeggen. De muziek wekt de indruk dat Nadine het allemaal niet even vrolijk inziet. Duistere klanken op hobbelige ritmes. Met haar lekker lage stem klinkt ze ergens tussen boos en teleurgesteld. Dat bevalt deze cynicus wel.

Dat waren de mannenstemmen. Clismo’s top vijf kent alleen zingende dames. Waarom? Geen idee. Algoritmes van Spotify / Smaak van Clismo / Wegen van de Heere = Ondoorgondelijk De vrouwenstem van Gold komt uit Rotterdam. Niet dat dat te horen is. Misschien wel jammer, want soms is het allemaal wel erg clean. Eigenlijk komt het album pas lekker op gang op kant B. Daarop dreigt de gitaarmuur af en toe een liedjesvorm aan te nemen en da’s toch wat Swami het liefste hoort. De reden dat hij toch steeds eerst kant A opzet is eenvoudig: dit is de enige roze elpee in zijn collectie en uw correspondent beleeft kinderlijk veel plezier aan het ronddraaien van zo’n roze plak.

Clismo heeft nooit zoveel gehad met die oude albums van Millionaire. Misschien omdat hij toen Vlaanderen nog niet omarmd had als het beloofde muziekland. Of gewoon omdat die oude nummers een beetje teveel op elkaar lijken. Hoe dan ook, Swami en Vanhamel (die dit album ergens in de jungle van Costa Rica vrijwel in zijn eentje in elkaar heeft geflanst) zijn de afgelopen jaren blijkbaar naar elkaar toegegroeid. Sciencing beviel direct uitstekend. Afwisselend. Lekkere nummers. Pompende instrumentals. Groovende meezingers. QOTSA-achtige dingetjes. Dromerige walsjes. Fuifnummers. En live bleek het in mei zo boeiend dat Gruesome Gary zo waar een groot gedeelte van het concert zijn klep hield. Hoewel dat ook kan liggen aan het feit dat Swami een stukje verderop stond. Enige minpuntje is dat er op de dubbelelpee slechts tien liedjes staan en op de bijgeleverde CD (en Spotify) twaalf. Die twee liedjes zijn dan wel weer de B-kantjes van de uitgebrachte singles, maar dat soort vinylgeldklopperij heeft zo’n jongen toch niet nodig?

Amor Blitz is een quatuor français dat onder leiding van Emmanuel Szczygiel (3x woordwaarde + bonuspunten als je weet hoe ze die achternaam in Straatsburg uitspreken) uptempo popliedjes maakt die Clismo om de een of andere reden bevallen. Misschien vanwege het gejaagde karakter dat hem doet denken aan Wir Sind Helden. Of de gitaarklanken die hem doen denken aan oude Cure-albums. Alle instrumenten lijken trouwens zo’n beginjarentachtigsound te hebben. Het is af en toe net alsof je een opgevoerde Franse Toontje Lager zit te luisteren. Maar dan beter. Popmuziek met een vrolijke neutronenbomvibe.

En doorrrr. Zonder vaart te verliezen, want die gasten van Meat Wave houden ook wel van een uptempo liedje. Af en toe nemen ze wel even wat gas terug en ook de zang is een stuk dynamischer. Eigenlijk is het totaal niet te vergelijken met Flat Worms, maar Clismo weet anders ook niet wat-ie moet schrijven. Behalve dat het lekker klinkt en dat ze zaterdag 3 februari optreden in V11. Ga gezellig mee!

OK, Clismo’s jaaroverzicht begon een beetje zeikerig. Om het goed te maken drie gasten uit LA die er in hoog tempo tien liedjes doorheen jakkeren. Om te voorkomen dat het zaakje uit de bocht vliegt wordt er praatzingend op de rem getrapt. Verder wel gewoon met koortjes.