#editsiz

sanırım eksiksiz tüm şarkılarını severek dinlediğim nadir sanatçı var. düşününce aklıma hiç gelmiyor hepsinin illa bilmediğim bir şarkısı vardır gibi geliyor fakat bu oğuzhan uğur enerisi bana hayatı sevdiriyor. adamda resmen özenilesi bir yaşam tarzı kafa yapısı bacak fant... buyursunlar.

bugün bir söz duydum bir miktar klişe havası var. hayat seni güldürmüyorsa; espiriyi anlamamışsındır demektir. çehov bugünlerde yaşasa sağlam fenomen olurdu bence. ünlü olmazdı bence fenomen olup olaysız dağılırdı. 

öfkeli bir şekilde uyumayın. uyanınca geçen bir şey değil  aksine öfke geceden sabaha başlığını kaybediyor ve önünde yürüyen kendi halinde insan bile her adımıyla batıyor; ‘’be amınakodumun çocuğu kaplumbağa mısın aq yerinde?’’ diye isyana itiyor insanı. kendimize abicim kendimizi hemen dişinizi kaşımayınız. 

bir de çizgileriniz (herkesin vardır kendince ufak tefek çizgileri) ne olursa olsun kolay kolay değişmesin bence. yontulmayacak şiddette de olmayın tabi ama insanın değişmesi (ki aslında sadece istisna yaratmışsınızdır) durumunda yani mış gibi yapıp karar almak her patlakta ben zaten bunu neden yaptım ki aq kim ulan bunu bana yaptıran ne oluyor lan burada sokuk diyerekten aynaya dönmenize sebep oluyor. 

bana istemediğim şeyi hiçbir durum yaptıramaz. ay götüm. sanırsın bana... 

aslında buraya neden geldiğimi bilmiyorum. vapura binmek istedim sadece. eminönü’nden kalkan ilk vapura bindim. karaköyde indirdi beni. talihsiz bir vapura binme hikayesi atlatmış olmanın üzüntüsüyle herkes gibi ben de çok acil bir yere yetişmem gerekiyormuş gibi hızlı adımlarla indim vapurdan. kalabalıkla birlikte hareket ediyordum belki hepsi aynı yere gidiyordur da beni de götürürler o yere diye fakat öyle olmadı. biraz geçtikten sonra ikiye dağıldı grup ben sağ tarafa gidenlere katıldım ve onlar tekrar dağıldı bu sefer hangisine katılayım diye karar veremeden arkadan gelen grup sürüklüyordu beni ileriye doğru. o an kimsenin umurunda olmadığımı anladım. takımdan ayrı düz koşu yaparak soldan tramvay yolu hizasında ilerledim. artık iten kimse yoktu beni. caddenin karşısı hınca hınç dolu keza bir alt cadde orta derece yoğunken burası daima neden boş kalıyordu, kimse şuradan bize bakmayı neden düşlemiyordu? cevabını umursamadım milyonlarca sorudan sadece bir tanesi. 

fiyakalı arabalar geçiyordu yanımdan hızlı hızlı. açıkçası bu tramvayın dibindeki yolu  ben de herkes gibi araçla bile kullanmıyordum. sola kırıp buraya girmek düz gitmekten daha zor geliyor sanırım. velhasılı kelam yanımdan geçen arabaların birinden (hiç unutmuyorum maserati marka bir araçtı ve kalanını unuttum. evet maserati kısmını hiç unutmuyorum.) koca bir çanta fırlattılar kaldırıma. önce bomba mı lan acaba diye düşündüm. sonra da bombaysa da git al aç şunu kimseye zarar gelmesin fiko deyip çantayı açtım. 

hasssiktir nereden baksan bu çantada silah var aq. çantayı sağa sola sallayıp içindeki paraları görünce heh şöyle dedim bi rahatladım. paraları alıp çantayı yolun ortasına attım. hızlı adımlarla  hemen karşımdaki ara sokağa girip eski, iskeleti kalmış binanın içine girdim. parayı saydım tam sekizbin lira vardı. bir sigara yakıp ne yapmam gerektiğini düşündüm. harcamak istemiyordum zira haydan geldi huya gitsin istiyordum ama bu konuda pek bir fikrim yoktu. eski iskelet binadan çıkıp yokuşun kalanını da çıkmaya başladım. yokuşun sonuna sayılı adımlar kaldığında kulağıma bir iki tane ‘’kanka benim param yok kapıda beklerim sonra da takılırız birlikte işte’’ standartlarında cümleler duyuyordum. durdum. çünkü benim ihraç fazlası param vardı. baktım onbeş yirmi kişi bekliyordu kapıda. parayı herkese bölüştürüp herkesi içeri soktum. yüzlerinde çiçekler açıyordu gençlerin. hepsi de gencecik çocuklardı herhalde yeni nesil oyun salonu diye düşündüm ama yine de merak ettim nereye girdiklerini. kapıdaki görevliye abi burası ne diye sordum.