​Bulutlar altında mevsimin çırağı parıldıyor,

Bazı dallar bükülmüş, güneş ışığından uzak.

Diğeri yaprak yaprak serpilmiş; meyve veren, ışıklı bir serinlik...

Güneş bile her yana dallanan bu ağacın altında hayran kalıyor.

O kenardaki ağaçlar ise acımasız güneşin korunda kuruyor,

Meyveleri birer birer dökülüyor yere; toplanmadan, tadılmadan...

​Zaman, o ağacın dallarını eğmeye can atıyor,

Mevsimler güneş görmeyen o karanlık tarafı bükmeye çalışıyor.

Ona dikte ediyor mevsimler: "Aynı ol!" diyor, "Meyve ver, verimin az!" diyor,

"Bana tüm varlığını teslim et!" diyor.

​Ama ağaç kendi halinden memnun;

Güneş görmeyen tarafında yalnızca dallarını serinletiyor,

Güneş ışıklarının altında ise kendi meyvesinin tadına bakıyor.

Artık mevsimler ona karışmıyor, hükmedemiyor.

Etraftaki ağaçlar sararıp dökülüyor, yeniden yeşeriyor,