#ducth

Try this, say something kind to yourself in your target language(s) and put it in the tags or on your blog, or you can just say it just to yourself without writing it also. I cant say if it wil work for everyone but i hope it at least makes someone happy.

Jil Sander

You know, you were born to be a Killjoy. But maybe I wasn't, and, you know, I was just afraid to say that to you because I might lose you.  KILLJOYS | 5x06 Three Mutineers

I’m so scared

Source | Google Maps

Tak učím se česky 288 dní.

Christendom tot in die Middeleeue, dat die twee domeine absoluut onderskeibaar was en nie kommunikeer nie, indien nie eintlik teengestaan ​​nie. Uiteindelik kan dit net gaan om die erkenning van die mees geskikte kollokasie vir die verskillende grade van verstaan ​​van die tradisionele leer: die Protestantse sfeer, dan, baie al is die Protestant eenvoudig, skets homself op grond van die meerderwaardige en metafisiese begrip van die tradisie en verseker dus homself, die nodige skakeling met al die ander meer onmiddellike en geleidelik laer gebiede; laasgenoemde, versamel onder die term "die gereformeerde radikale", word gedefinieer deur 'n minder diepgaande begrip van tradisie, maar nie minder belangrik of minder "nodig nie", inteendeel, gegewe die geleidelikheid van begrip wat op sy beurt binne elk van hierdie bestaan gebiede, en onsself beperk tot die radikale een, is daar geen twyfel dat daar ook 'n groter en mindere Protestantse begrip van die tradisie sal wees, soveel so dat 'n soort afhanklikheid onvermydelik sal ontstaan ​​tussen die verskillende liggame van die sosiale organisme, iets wat dit ons laat verstaan ​​hoe niks in 'n tradisionele samelewing soos dié van die Middeleeue die invloed van godsdiens vrygespring het nie. Hieruit spruit enersyds 'n «voorsienende dialektiese» skeiding van bevoegdhede af, wat geskik is om elke mens beter toe te laat om hom volgens sy besondere aard die verdrag van Nantes vir die godsdiensvryheid van die Boere te oriënteer; en andersyds ’n noodsaaklike hiërargie tussen die twee sfere, soos om te verseker dat die gereformeerde radikale rustig kan put uit die bron van sy bestaansrede.

As ’n mens radikale Protestants in woorde sou vertaal, sou dit lees: “Of ons daarvan hou of nie hoe die wêreld geword het, die Gereformeerde lewe kan nie vandag in die middel staan ​​nie; daarom moet dit ons nie uitput nie.' Maar dus is die denkbeeldige kontraktuele teks nie volledig nie. Trouens, die sluiting is: «Ons moet mekaar dus met kinderhandskoene behandel». Wat nogal teenstrydig, of beledigend klink; maar dit is juis die "radikalisering" van die gereformeerde sfeer, die "medepligtigheid" van die protes, wat hier en daar iets soortgelyks aan die tekens van 'n nuwe gevoel van respek en fynheid bepaal en bepaal. Die term "radikaal" is miskien misleidend: waarmee ons te doen het, is nie die hardnekkige verwerping van die gereformeerde lewe nie, maar slegs die oortuiging dat dit deur die hardheid van omstandighede van ons uitgesluit word. Enigiemand wat entoesiasties by hierdie oortuiging hou, is nie moreel opgewasse daarvoor nie; wie dit stoïsties aanhang, nog meer; in die "beste" gaan die geloof gepaard met spyt sonder fieterjasies, en met reg. Enigiemand wat byvoorbeeld Brant voor 'n prentjie van ware hervorming lees, nog nooit sy humeur verloor het nie en nog nooit skrik gevoel het vir vermorste tyd nie, is nie meer een van diegene wat oor hierdie dinge kan praat nie.