Domingos António de Sequeira – portugalski mistrz neoklasycyzmu i romantyzmu
Domingos António de Sequeira należał do czołowych malarzy portugalskich przełomu XVIII i XIX wieku. Jego twórczość łączyła elementy neoklasycyzmu z nadchodzącym romantyzmem, a dzieła artysty do dziś stanowią ważną część portugalskiego dziedzictwa kulturowego.
Wczesne lata i edukacja
Domingos António de Sequeira urodził się 10 marca 1768 roku w Lizbonie w skromnej rodzinie. Był synem barceirosa z Faro, António do Espírito Santo, oraz jego żony, Rosy Marii de Lima. Już od wczesnego dzieciństwa przejawiał talent artystyczny, który skłonił jego ojca do zmiany początkowych planów i umożliwienia mu edukacji w kierunku sztuki.
Pierwsze nauki pobierał w Casa Pia w Lizbonie, następnie studiował na Królewskiej Akademii, gdzie zgłębiał sztukę rysunku i malarstwa figuralnego. W 1788 roku, dzięki wsparciu finansowemu królowej Marii I, wyjechał do Rzymu, by doskonalić swoje umiejętności w tamtejszej Akademii Portugalskiej. Jego nauczycielem był wybitny włoski artysta Antonio Cavallucci. Wkrótce sam został wykładowcą rysunku i malarstwa w prestiżowej Accademia di San Luca.
Kariera artystyczna i sukcesy
Sequeira zdobył uznanie w Europie dzięki swoim dziełom o tematyce religijnej i historycznej. Wśród jego znaczących obrazów znajdują się „Ścięcie św. Jana Chrzciciela”, „Alegoria założenia Casa Pia” i „Cud w Ourique”. Jego prace wyróżniały się precyzją detalu oraz wyjątkową grą światłocienia.
Po powrocie do Portugalii w 1795 roku został mianowany malarzem nadwornym. W latach 1802-1806 angażował się w dekorację Pałacu Ajuda oraz uczył malarstwa przedstawicieli rodziny królewskiej. Jego twórczość nabrała w tym okresie charakteru patriotycznego – stworzył m.in. alegoryczne przedstawienia odnoszące się do portugalskiego oporu wobec wojsk napoleońskich.
Życie osobiste i polityka
Malarz aktywnie uczestniczył w wydarzeniach politycznych swojej epoki, co miało wpływ na jego artystyczne wybory. Jego obrazy odzwierciedlały zmieniające się nastroje społeczne: od poparcia dla napoleońskiej okupacji („Junot chroniący Lizbonę”, 1808), przez uwielbienie dla sojuszu z Anglią („Apoteoza Wellingtona”, 1811), aż po przedstawienie postaci kluczowych dla liberalnej rewolucji („33 portrety deputowanych”, 1821).
Jego poglądy doprowadziły go do emigracji – najpierw do Francji, a później do Rzymu, gdzie skupił się na malarstwie religijnym.
Ostatnie lata i dziedzictwo
Sequeira zamieszkał na stałe w Rzymie w 1826 roku, po politycznych perturbacjach w Portugalii. Tam poświęcił się głównie malarstwu sakralnemu i stworzył swoje ostatnie wielkie dzieła, takie jak „Życie Chrystusa” (1828) i „Sąd Ostateczny” (1830). Zmarł 8 marca 1837 roku i został pochowany w Kościele św. Antoniego Portugalczyków w Rzymie.
Jego twórczość uważana jest za kluczowy punkt przejściowy między portugalskim neoklasycyzmem a romantyzmem. Jego dzieła znajdują się w najważniejszych muzeach Portugalii, w tym w Museu Nacional de Arte Antiga.
Życie rodzinne
W 1809 roku ożenił się z Marianą Benedictą Victorią Verde, córką lizbońskiego kupca włoskiego pochodzenia. Ich córka, Mariana Benedita de Sequeira, została uwieczniona przez ojca na jednym z jego najsłynniejszych portretów z 1822 roku.
Sequeira pozostawił po sobie nie tylko artystyczne dziedzictwo, ale również inspirację dla późniejszych malarzy portugalskich. Dziś uważany jest za jednego z najważniejszych twórców swojej epoki.
