Pieters’ Daglicht over Denkdingen Het is weer zover: ontgroeningstijd! Het dispuutshuis ruikt naar oud bier, adrenaline en, als het even tegenzit, de geur van angstige aspirantleden die de survivalgids van Bear Grylls als toiletpapier gebruiken. Welkom bij de jaarlijks terugkerende clash: traditie versus menselijkheid. Van Maastricht tot Amsterdam is het dispuutsleven niet compleet zonder…

De Westhoek en Dixmude zijn in de jonge jaren van het graafschap van Vlaanderen heel centraal gelegen. De Vlaamse grenzen bevinden zich ten zuiden aan de Aa en ten oosten aan de Leie. Brugge en Ieper zijn de belangrijke steden maar regionale centra, waaronder Nieuwpoort, Dixmude, Veurne, Torhout, Oostende, Kortrijk en St.-Omer zijn zich in ijltempo aan het ontwikkelen. De Vlaamse graaf speelt een…

Mijn week in Kleur #8 – 2014 + update

Hi allemaal, daar ben ik weer. Er heerste even een kleine radiostilte ivm een drukke periode, maar ik ben er weer! Door deze drukke periode heb ik ook besloten om mijzelf niet meer vast te houden aan vaste dagen waarop ik nieuwe posts upload. Ik merkte dat ik daardoor alleen maar meer stress kreeg waardoor ik helemaal geen zin meer had om te schrijven, wat niet de bedoeling is van mijn blog. De…

Soms wil ik een blog schrijven en dan start ik Tumblr op en klik ik op 'tekst'. Daarna is mijn hoofd leeg. Compleet leeg. Geen inspiratie meer om te bloggen, terwijl ik toch echt een blog wilde schrijven. Normaal ben ik niet zo'n iemand die altijd vertelt wat ik in het weekend heb gedaan, behalve als het zo speciaal was dat het het vermelden waard is.

Dit weekend is zo'n weekend. Na een fantastische inauguratie van twee nieuwe meisjes voor dispuut gingen we de stad in. EN TOEN IS MIJN HAAR ERAF GEFIKT. Nee, grapje. Het stond blijkbaar in brand, maar ik heb niks gemerkt. Het rook alleen wel echt heel verbrand. Dat was hét speciale moment van mijn weekend.

Afgelopen weekend ben ik dan (eindelijk) geïnaugureerd voor Dispuut K. 

De ontgroening duurde uiteindelijk ongeveer 2,5 maand, werd steeds zwaarder, kostte geld, energie, doorzettingsvermogen, geduld en passie, maar het was dan eindelijk zo ver. Na een dagje bikkelen in het besneeuwde België, bij de heer Zus thuis, stonden E en ik 's avonds voor de ALV en werden we ingeslagen. We wisselden onze Bala(feuten)-dassen voor de zwart/gouden dispuutsdassen en het feestje barstte los. De reo's die ons eerst nog gefeut hadden stonden ons nu shotjes te voeren en fout met ons te dansen. De subwoofers waren waarschijnlijk in Nederland nog te horen, de drankvoorraad ging er hard doorheen, vuurwerkpijlen à €100 euro werden afgeschoten en we feesten door tot 's ochtends vroeg.  Ik hield monologen in de keuken tegen E over dat ik zoveel van haar hield en zo blij was samen met haar de ontgroening gelopen te hebben. Uiteindelijk sliep het grootste deel van mijn dispuut toen ik ook maar eens begon mijn matje op te pompen. De heer Zus probeerde mij te helpen, maar ook hij was niet meer in staat het tuutje in het gaatje te krijgen. Verder niets seksueels aan deze opmerking.  Dus uiteindelijk sliep ik maar bij hem in bed. Iets wat de rest van ons Dispuut niet hoeft te weten en wat er misschien al een hele poos aan zat te komen, aangezien we elkaar als vrienden al een beetje konden plagen.  De volgende dag was het opruimen, schoonmaken, inpakken, naar de MacDonalds en terug naar huis. 

Wat een prachtig weekend. Wat een prachtige das. Ik ben Dispuutslid. Voor nu en voor het Leven. En God, wat ben ik blij.