#dilim

False Staghorn Fern by Ken-ichi Ueda on Flickr.

Dalawang daan at siyamnaput limang araw o siyam na bwan at labingsiyam na araw. Yan ang bilang ng mga araw na minahal kita ng walang mintis, kahit isang segundo hindi kita nakalimutang mahalin. Walang oras sa mga araw na yan na hindi ako natakot na mawala ka, walang oras na hindi kita pinili. Kahit sa mga panahong hindi tayo magkasundo, minamahal padin kita at gusto kong manatili sa tabi mo. 

Sa dalawang daan at siyamnaput limang araw, madalas magkasundo tayo. Ang bilang ng oras na pareho tayong nakangiti, tumatawa; ang mga oras na hawak mo ang aking kamay, ang mga oras na ako’y yakap mo. Ang bilang ng mga halik at sambitin ang mga salitang: “mahal kita”, hindi ko mabilang. Lalo na ang bilang ng mga hakbang na kasama ka. Masaya tayo, magaan sa pakiramdam, ngunit sa huling araw natin... pitong minuto, ang pinakamahabang pitong minuto, at ang pinakamasakit na pitong minuto ng buhay ko. 

Ngunit sa pitong minuto na iyon, hanggang sa huling segundo, minahal kita at sinabi ko un sayo, at sa huling pagkakataon, narinig ko na mahal mo ako. Ngunit, alam ko na sa sarili ko na hindi ko na kaya, kasi sa mga huling araw, ako nalang pala magisa ang nagmamahal ng buo. Hindi ka lumaban, wala. Basta mo nalang akong pinakawalan na parang wala tayong pinagsamahan.

Minahal padin kita pagkatapos ng dalawang daan at siyamnaput limang araw, ngunit, wala ng bumabalik. Nagdaan ang mga araw, may mga umagang ayaw ko ng gumising, dahil kung sa paggising ko sakit lang ng pagkawala mo ang mararamdaman ko, na para bang ang gusto ko lang gawin ay umiyak. At noong akala ko tapos na ang unos, binalikan mo ang taong wala kang ibang sinabi kundi sakit na dulot nya sa puso mo. Madami akong tanong, pero isa ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko: “bakit?”

Dalawang araw, wala akong maramdaman. Walang pagibig, walang lungkot, ngunit ramdam ko sa aking puso ang galit. Dalawamput isang araw lamang ba ang kailangan mo para kalimutan mo ako?! Sa dalawamput isang araw nalimot mo ang dalawang daan at siyamnaput limang araw na minahal kita at pinaramdam ko un sayo. Sinabi ko ng paulit ulit, kahit sobrang sakit na. Pinili kong gawin un ng buong puso at naniwala ako sa sinabi mong mahal mo din ako. Nung mga araw na un, gusto kong iparamdam sayo kung gaano kasakit ang binigay mo. Ngunit para saan pa? Para saan?!

Isang tanong ang lumitaw sa isip ko nung mga araw na un: “marunong ka ba talagang magmahal?” Tila may gumising sakin sa isang bangungot. Ako ay sapat, karapatdapat para sa tunay na pag-ibig! Kaya kong umibig kahit nasaktan na ako ng madaming beses. Biglang lumiwanag muli ang aking mundo.

Pagktapos ng labing-apat na araw, ang puso ko’y naghilom.

Nakaupo sa sulok at nagmumukmok, Sa gilid ng silid, Sa gitna ng dilim, iniisip ay kay lalim, Kay daming katanungan ang bumabagabag sa aking isipan,

Kung ako ba ay lilisan, may maka-alala kaya sa aking pagkawala? May maka-alala kaya ng mabuti kung ginawa? O baka sila pa ay matuwa,

Mainit na likido sa mata ko'y tumutulo, Kasabay ng paglapat ng malamig na kutsilyo sa aking pulso, Ipinikit ko aking mga mata, Ramdam ang hapdi at sakit galing sa paghiwa,