#deupstarter

Charlotte is de regelneef en het aanspreekpunt op events. Dit betekent dat ze bijvoorbeeld draaiboeken maakt voor alle werknemers, zorgt dat iedereen eten heeft, regelt backstage passen, kortom ze faciliteert het hele gebeuren voor de crew. Iedereen belt haar ook als ze vragen hebben. Je moet dus goed het overzicht bewaren en het hoofd koel houden. Het is niet bepaald een 9 to 5 job. Tussen events in zijn er soms rustigere periodes en rond en tijdens de events is het heel hectisch en stressvol. Je moet goed kunnen multitasken en prioriteiten stellen en goed met druk om kunnen gaan.

Voor het harde werken krijg je veel terug. De events zijn heel leuk om mee te maken en je houdt er veel mooie ervaringen aan over. Nadeel aan dit werk is dat je sociale leven er regelmatig onder te lijden heeft.

Samen kwamen we tot de conclusie dat haar baan waarschijnlijk niet goed bij mij zou passen. Maar er zijn natuurlijk nog veel meer verschillende rollen binnen de muziekindustrie te vervullen. Aan mij is het nu om uit te vinden welke rol wel bij mij past.

Aan de hand van ‘The Six Principles of Persuasion’ van Robert Cialdini vertelt trainer Dion Nicolai ons hoe we onszelf kunnen verkopen. De belangrijke onderliggende gedachte is dat mensen hun keuzes vaak baseren op hun gevoel in plaats van hun ratio. Door de volgende zes shortcuts te volgen, kun je een potentiële werkgever van jouw boodschap overtuigen:

Wederkerigheid - Het bedrijf heeft een probleem en jij kan ze helpen door jouw talent aan te bieden.

Schaarste - Zorg dat je opvalt, wat maakt jou uniek?

Autoriteit - Toon je expertise die aansluit bij wat zij zoeken.

Commitment en consistentie - We zijn graag consistent, bespreek bijvoorbeeld waarom zij interesse hebben in jou als kandidaat.

Sympathie - Bespreek waarom hun visie, kernwaarden en bedrijfscultuur overeenkomen met wat jij belangrijk vindt. 

Sociale bewijskracht - Aanbevelingen van anderen zijn veel waard, denk aan doorverwijzingen of referenties.

Het belangrijkste is dat je echt geïnteresseerd en gemotiveerd bent natuurlijk. De kern van jouw boodschap moet oprecht zijn. Bovenstaande trucjes kunnen je vervolgens helpen om een sollicitatiegesprek meer te sturen richting een gelijkwaardig gesprek met wederzijdse interesse. Zij kunnen jou helpen door jou aan te nemen, maar jij helpt hen evengoed. 

Koen vertelt uitgebreid over zijn werkzaamheden bij zijn nieuwe functie. Zijn planning verschilt van dag tot dag, maar meestal is de ochtend er voor het doen van administratieve taken en relatiemanagement. Relatiemanagement houdt bijvoorbeeld in dat klanten worden nagebeld om te informeren hoe het gaat en of ze tevreden zijn. Ook worden intakes regelmatig in de ochtend gepland. In de middag of eind van de ochtend worden vaak nieuwe kandidaten gebeld. Die zijn dan over het algemeen beter beschikbaar, omdat de gemiddelde kandidaat jong is en dan ’s ochtends nog wel eens uit slaapt. Ook wordt er in de middag regelmatig op locatie een afspraak gemaakt om kennis te maken met een klant bijvoorbeeld. Als recruiter bij Young Capital ben je echt verantwoordelijk voor het hele proces, waar dit bij andere uitzendbureaus juist vaak wordt opgedeeld in stukjes. Dit maakt het werk divers en uitdagend zegt Koen.

Voor het werk van Recruiter zijn een paar eigenschappen erg belangrijk volgens Koen. Ten eerste wordt er van je verwacht dat je proactief en ondernemend bent. Ten tweede moet je communicatief sterk zijn, want je moet met veel verschillende soorten klanten en kandidaten het gesprek aangaan. Ten derde moet je stressbestendig zijn, want soms kan het erg hectisch zijn aangezien de werkhoeveelheid erg kan fluctueren.

Om een keuze te maken, hebben we inzicht nodig in onze kernwaarden. Wat vind je belangrijk? We kregen de opdracht om vijf activiteiten op te schrijven waar we energie van krijgen. Door steeds opnieuw de ‘maar-waarom-dan-vraag’ te stellen, kom je uiteindelijk op een kernwaarde uit. Een van de kernwaarden die er bij mij uit kwamen was bijvoorbeeld dat ik het belangrijk vind om van toegevoegde waarde te zijn. Ik krijg er energie van om met anderen naar een gezamenlijk doel toe te werken. Sarah liet ons op een aantal andere, creatieve manieren inzicht krijgen in onze kernwaarden. We moesten een voorwerp tekenen dat we geweldig vinden, ik tekende mijn Ipod. We tekenden dertien versies in een paar minuutjes en eindigden met de ‘geweldige’ versie. Ik vind mijn Ipod geweldig omdat hij vertrouwd is, het is een archief van muziek en herinneringen, hij geeft mijn identiteit weer en de ontwikkeling daarvan, en ik kan me er zowel in mijn eentje mee vermaken als met anderen samen. De volgende stap was om al deze eigenschappen, of waarden, te verwerken in een levensgrote tekening van onszelf. Met een antiperfectionisme-staafje (houtskool) tekende ik mezelf over vijf jaar en zag ik dat die versie van mezelf eigenlijk niet veel anders is dan nu. Het ‘bla bla bla’-wolkje zou ik dan wel graag ingevuld hebben met een baan waar ik gepassioneerd over kan praten.

Het inzicht dat ik door de Upstarter heb gekregen in mijn kwaliteiten en mijn kernwaarden maakt het mogelijk gerichter te zoeken en bewuster te kiezen. Het vormt een basis waar je op terug kan vallen. Door je keuzes te toetsen aan deze basis, kun je geen foute keuze maken omdat je dicht bij jezelf blijft.

De laatste opdracht van vandaag was om een lift te regelen van de Open Coop naar een café in Haarlem. Het was mijn eerste liftervaring, dus spannend. Maar we hadden met ons groepje na een paar minuten al een rechtstreekse lift te pakken! Niels vond het leuk om ons te helpen, we hebben onderweg interessante gesprekken gevoerd (hoor een fragmentje in de volgende post!) en we kwamen ook nog eens als eerste aan op de bestemming. Onderweg voelde het bijna logisch en vertrouwd dat wij met z’n allen deze rit aan het maken waren. Zo blijkt maar: als je aangeeft welke richting je op wilt, word je wel geholpen. Durf deze richting dus te kiezen en ga het onderzoeken! 

Heleen en ik ontmoeten elkaar bij Scandinavian Embassy voor een kop koffie. We kennen elkaar al een beetje, maar ik kom er nu pas achter dat ze scenarioschrijfster is. Momenteel is ze met verschillende dingen bezig. Over het algemeen werkt ze vooral aan speelfilmprojecten. Ze vertelt dat ze altijd wel opdrachten voor nieuwe scenario’s krijgt, maar eigenlijk zelden het eindresultaat ziet. De projecten lijken getart door het lot en halen dikwijls de eindstreep niet. “Dat is één van de dingen waar je als schrijver van scenario’s op een gegeven moment gefrustreerd van raakt, dat je product er niet komt en dat jij dat zelf niet in de hand hebt.” Daarom is ze een tijd geleden met een bevriende regisseur zelf een project gestart waarbij ze voor kinderen een leren-lezen-app ontwikkelden met een bijbehorende voorstelling. In dit project heeft ze de rol als producent zelf op zich genomen, om het lot van het project in eigen handen te houden. Daarnaast is ze eindredactrice van het blad Amsterdam & CO, een initiatief van de Rabobank en Vandejong om podium te bieden aan betrokken Amsterdammers. Hier geniet ze van het coachen van de jonge journalisten die schrijven voor het blad. Door haar ervaring met het schrijven van drama heeft zij het gevoel dat ze deze jonge journalistieke talenten vaak wel iets nieuws mee te geven heeft: “Het klinkt vaak als een te perfect plaatje. Je moet vragen naar wat er mis ging, want dan wordt het interessant wat er goed is gegaan. Wat hebben ze overwonnen?”

Ze is tegenover mij dan ook heel open over de struggles die zij ondervindt in haar werk als scenarioschrijfster. Ze vertelt me over tegenslagen en haar moeite met het feit dat ze vaak afhankelijk is van subsidie en daardoor vooral schrijft voor een subsidiegever in plaats van voor de eigenlijke doelgroep. Desondanks is ze er echt van overtuigd dat ze dit werk wil blijven doen. Ze heeft in dit werk zowel de ruimte om in haar eentje te fantaseren als om de creatieve samenwerking opzoeken. Zich verdiepen in een totaal nieuw onderwerp tijdens de research geeft haar bovendien heel veel energie. De visuele vertaalslag van haar teksten vindt ze heel leuk en ze voelt daarom dat scenarioschrijven wel echt haar medium is. Zien dat mensen geroerd zijn door haar verhalen is voor Heleen het meest waardevol, maar die feedback bereikt haar nu nog te terloops door de grote afstand tussen scenarioschrijver en publiek. Ze wil in de toekomst dan ook meer het contact gaan opzoeken met de mensen voor wie ze schrijft.

Als ze terugkijkt op haar carrière tot nu toe ziet ze dat ze zich altijd heeft laten leiden door haar enthousiasme. Onder andere schreef ze in Nederland voor de VIVA, smeerde ze broodjes op de set van Janet Jackson’s videoclip in Los Angeles, was ze acquisitiemanager bij een distributeur van documentaires in Londen, nam ze ontslag om zich te richten op het schrijven en ging ze popcorn verkopen in de bioscoop om haar huur te betalen. Haar naïviteit, zoals ze soms ook aan haar enthousiasme refereert, heeft geleid tot veel onverwachtse wendingen en waardevolle ervaringen. Gaandeweg heeft ze in haar verschillende banen veel nuttigs geleerd, zoals omgaan met kritiek en wat het betekent om voor een markt te schrijven. Ook leverde het haar een groot netwerk op, waar veel opdrachten uit voort zijn gekomen. Wat Heleen nu goed maakt in wat ze doet is haar eindeloze fascinatie voor mensen, haar nieuwsgierigheid naar de verhalen die erachter schuilgaan. Ze kan goed samenwerken en is geoefend in het ontvangen van kritiek, wat in haar optiek cruciaal is in haar vakgebied. “Dat accepteer ik heel erg en ik merk dat mensen in andere disciplines het vaak moeilijk vinden om iets dat onaf is te laten zien. Dan denk ik, doe het nou maar, je raakt anders geblokkeerd als het meteen helemaal goed moet zijn.” Haar gedrevenheid en doorzettingsvermogen hebben haar ook gebracht waar ze nu is.

Op mijn vraag aan haar of ze mij nog specifiek iets wil meegeven, antwoordt ze: “De grootste les vind ik toch wel dat je niet moet proberen om meteen dé baan te vinden, maar dat je gewoon op weg moet gaan en betrokken moet raken in dingen. Dan kom je er na een paar jaar opeens achter van hé, dit is eigenlijk wat ik bedoelde! Volgens mij kan je dat niet van tevoren plannen.” “Daarnaast discipline. Niet eens perse discipline in hard werken, maar discipline in de diepte ingaan. Als je ergens aan begint en daar echt induikt, wordt je werk vanzelf leuk en wordt het ook gewaardeerd.”