#defterimden

ama sonra başka başka alıntılarıma bakıyorum ki, mesela Döşeğimde Ölürken, yine zamanın altını çizmişim. kesinlikle, zamanla ilgili bi problemim var, onu ziyan ettiğimin farkındayım ve yazarak kendime sitem ediyorum...

zaman daralıyor bi akarsuyu izlerken, ve ben kapılıp gidiyorum neye yetiştiğimi bilmeden. yeryüzünde ve gökyüzüne baktığımda sorularımın cevabını kendim buluyorum. anlıyorum ki, hiç memnun değilim bu kadar dünya telaşına düşmekten...

Gölgesinde mutlu olacağım bi meyve ağacı dikmeliyim ve o ağaç ilk meyvesini verdiğinde al bu senin olsun kardeşim demeliyim, bu meyve bize Allah’ın bahşettiği bi çekirdekten olgunlaştı; dağlardan inen suyun bereketiyle, doğan güneşin ışığıyla... Bunu toprağa diken el benim elim, ama bu toprak hepimizin toprağıdır. Bunu al sen ye, ondan aldığın çekirdeği de sen dik. Bu hayat toprağında herkesin bi ağacı daha olsun 🌿🍃🌳

aldatıcıdır, ilk bakışta görünen. baktıkça soğuk ve taştan duvarların ardındaki şaheseri anlayanları hiçbi görüntü kandıramıyor; görmezden gelenlerin payına ise aldanmak düşüyor.

zaman geçtikçe daha temkinli yol almaya başladığımı fark ettim. aşksa temkinli bi duygu değil, daha çok bi liseli gibi coşkulu. hala onu tanıdığım gibi, genç. insan böyle yürümeye başladığında aşka varamayacağını anlıyor, çünkü attığı her adımda ondan gittikçe uzaklaşıyor…

işte bu yüzden bazı sabahları bekleyemem ve karanlıkta gözümü kapatamam.

deklanşöre bastığımız an da gelip geçmiştir fakat biz dönüp dönüp fotoğraflara bakarız. bizi aldatanlardan hesap sormak isteriz ama çoğu zaman aldanmak işimize gelir.

imtihan, ki her zaman başka bi surette görünür. varlık ve kolaylık şükretmeyi unutan kalbimin imtihanı değil mi?