#defterdekiler

"yengeee ben ibrahim."

hıı, ibrahim mi? kim bu ya? e yenge dediğine göre tanıdık ama sesi kara haber verecek gibi, ay birine bişey mi oldu? kalbim hızlanıp elim soğuyor ilk saniyede. öyle bir dehşet geçiyor telefondan çünkü. kara haberse savuşturayım diye midir savunma şeyi midir bilmem, neşeyle, ama biraz da kem küm ederek;

"buyur ibrahim, efendim." diyorum ibrahim'e. ama tam olarak kim bu ibrahim bilmiyorum o an, aklıma gelmiyor korkudan.

ibrahim'in ağzından laflar zorla dökülüyor, yavaş yavaş... her kelimeyi tek tek durarak söylüyor ibrahim:

"yengee yufka geldi de haber veriyim dedim."

abv ibrahim, yufkacı ibrahim.

devam ediyor telefonda can vermeye, yine tek tek kelimeler.

"ayırıyım mi size de ?"

aklımdan ilk "yufkalar kanser mi oldu, ne oldu hıyar? ödümü koparttın!" demek geçiyor ama onun yerine en azından yufka gelmiş kimseye bişey olmamış diye rahatlayıp "ayır ayır ibrahim, ben gelir alırım." diyorum.

sanki ibrahim de biraz rahatlamış gibi "haa tamam yenge, abime selam söyle." diyor.

"tabii tabii" deyip telefonu kapatıyorum.

yalnızlığı ile başbaşa kaldığında sadece acıları düşünen, onları kalabalıklardan hep saklamak zorunda kalanlardır... 

dertli şarkılar, yanık türküler, hüzünlü hikayeler, anlatılamayan, çaresi bulunamayan, içe atılanlar yüzündendir.  insan içinde tuttuklarını  yüksek sesle söylemediği, yüzleşip, kavga edemediğinde hayatın renkleri siyaha döner. 

neden mi kavga edilemez? yasaktır çünkü.  sinirlenmek yasaktır.  

kavgayı gereksiz gören, düzen sürsün isteyen, “normal” den sapmayanlar, isyanı delilik, isyan edeni deli olarak görür  ve karşısındakini susturana kadar sorarlar “iyi misin?”... 

onlara göre susmazsan iyi değilsindir. isyan ediyorsan delirmişsindir. çünkü hem isyan edip hem iyi olunamaz. 

iyilik; susmak, bekleneni yapmak, rolünü oynayıp,  katlanmaktır. iyilik, sükunettir, sessizliktir.  

son zamanlarda hepten soğuyup uzağında durduğum “sanal ilişkiler” ağı ve kullananların davranışlarından bahsediyordu. deli defteri gibi herkesin kendisi için tutması gereken defterlere maruz kalmaktan o da usanmıştı. ortalık bilen yazan söyleyen eyleyen kaynarken, hayat fakirleşip çoraklaşıyordu. daha dün gece yine “amerikanın gücünü kaybettiğini” söyleyen yazara, “o zaman biz neden kazanamıyoruz oğlum?” diye sorduğum gibi o da bana “herkes müthiş biliyorsa, herkes güzel ve komikse hayat niye kurak ve neşesiz?” diye soruyordu.

”millete aldırma, başkalarının sayıklamalarını da okuma, buralar eğlenme yeri. zaten kimse kendi yaptığını ciddiye almıyor, sen de alma. ışığı kapat hadi” deyip uyudum. tabi olacak olan oldu ve rüyamda bütün gece dansla, komiklikle, aramızda para toplayarak yıkmayı düşündüğümüz kötülere bağırdım durdum :

“o senin gö.ünün güzelliği canım”

o büyük kâbus, kapı zilinin  çalmasıyla  en önemli sahnesinin son anında yarım kaldı. rüyada bile fırlatamadım elimdeki yüzüğü. neyse ki bu sefer istediğim şeyi söylemiştim. uzun adam itiraz ettigim için şaşırmış ve hatta hayal kırıklığına uğramıştı.

uyandığımda avucum boştu, yüzük yoktu. ama o olmasa bile yapacağını yapmış, ruhuyla her şeyi silip beni koca bir boşluğa dönüştürmüştü yine.

o yüzükle dünyanın bütün kötülüklerini yaşamam, bütün atlılarının önünden kaçmam, bütün dilini bilmediklerime başımı sallamam, bütün uzun yeşil yollarında tek başıma yürümem, bütün küçük hatalarını yapıp, hayatı ıskalaya ıskalaya evimden uzak ölmem gerekiyordu.