“ Oysa ki her şey bir otobüs yoluculuğu ile başlamıştı.”

İçimi felaketlere sürüklediğin gün bir yaz günüydü. İçimde şimşekler çakıyordu. ‘Kimse’ gibi gittim yanından usul usul. O sene yere düşen ilk yaprak benim çığlığımdı.

Asır Karahanlı: Sana onu bırak dedim. Buradayım! Beni öldürmen gerek, ben buradayım. Ona zarar verme ne olur ona zarar verme. Her şeyi bıraktım. Her şeyim senin mi olsun istiyorsun? Al, hepsini al. Yeter ki ona zarar verme. Onun tek suçu babasının kızı olmak! Cezalar, kurbanlar, hedefler bitti! Bir tek o kaldı onu da alma!

"Hayatımı kurtaranın sen olmasını isterken hata ettim. Bir dahaki sefere beni kurtaran bir Ali olmayacak ve o zaman sen sadece ben öldüğümde bana inanacaksın. İşte o zaman her şey için çok geç olacak."

Ve şimdi , ruhumuzun derin yaralarında ki mikropları öldürmekle uğraşıyoruz .