#cupofjoe

Senator Kiki Matsing Pangilinan was heckled during a Concert by the Band, “Cup of Joe” at the Araneta Coliseum recently. When a Video of him was shown on a large Screen, the Crowd started shouting, “Ikulong na yan, mga Kurakot! (Jail them, those Corrupt People!)”

Here I am, at 2AM, my mind restless but somehow at peace. I’ve had Pahina on loop, and for reasons I can’t fully explain, its tragic meaning has been comforting me tonight. Not because I’m thinking of past lovers—but because I’m thinking of past versions of myself.

They reel into me like memories turned into mirrors, reality slapping me awake. I see all those phases of me that I let down, the choices I could have made better, the paths I could have walked straighter. But then I realize—without those moments, I wouldn’t be here, I wouldn’t even have the kind of reflections I’m having now.

I did my dirt. I also got hurt. I chose, and people never knew the weight of what I had to choose from. I walked the path, took the turn, hit the bump. No one wondered. No one checked. And now, I’ve never felt so alone trying to get up from all these pieces.

But I don’t blame them. Just like I was there when they needed me, and they weren’t when I needed them—it was still my choice. Always mine. No one forced me. I obliged myself. It was all me, after all.

And maybe that’s the ache this song brings out. Like remembering a heartbreak, only this time it’s a heartbreak for myself—for the versions of me that I lost along the way.

Tanging panalangin, lubayan na sana

Dahil sa bawat tingin, mukha mo'y nakikita

Kahit sa'n man mapunta ay anino mo'y kumakapit sa 'king kamay

Kaninang umaga, habang nasa biyahe ako, nakikinig ako ng mga kanta ng Cup of Joe. Nito lamang nakaraang Disyembre ako nagsimulang makinig sa kanilang mga kanta sa Spotify dahil napanood ko sila sa UP, at napahanga ako sa husay nilang mag-perform nang live.

Mula noon, isa sa mga kanta nilang paulit-ulit kong pinakikinggan ang "Multo." Mahilig ako sa musika. Mahilig din akong umawit. Paminsan-minsan, kapag wala akong masyadong ginagawa, tumutugtog ako ng gitara. Ilang beses na akong nagtangka dating kumatha ng awit. Pero wala akong natapos. Pakiramdam ko, punung-puno ako ng mga damdaming hindi ko maisatitik. Sadya nga sigurong maituturing na isang talento ang pagkatha ng awit, at hindi lahat ay kaya itong gawin. Kaya, nakuntento na lang ako sa pakikinig ng mga awit na sa palagay kong sumasalamin sa aking mga drama sa buhay.

"Hindi na makalaya,

Dinadalaw mo 'ko bawat gabi,

Wala mang nakikita,

Haplos mo'y ramdam pa rin sa dilim."

Ikaw ang unang pumasok sa isip ko nang una kong mapakinggan ang mga linyang ito. Pitong taon na mula nang una kitang makilala. Sinubukan kong sumugal ulit. Bago iyon, kuntento na akong magmahal nang palihim. Mula kasi nang unang beses akong nagmahal, halos sa lahat ng pagkakataon, hindi nasusuklian ang nararamdam ko. Ngunit nang makilala kita, naramdaman kong tila ba eh handa na akong sumugal ulit. Naiparanas mo sa akin ang ligaya ng isang taong may nagmamahal. Bukod pa roon, parang sa lahat ng bagay nagkakasundo tayo, mula sa malalim hanggang sa pinakamababaw na usapan. Hindi ko inasahang hindi pala iyon magtatagal. May inamin ako sa 'yo, na dapat sana nasabi ko na noong una pa lang. Bagamat, naipahiwatig mong malawak ang pang-unawa mo, biglang nagbago ang lahat. Humiling ka muna ng distansya. Pinagbigyan kita upang maiproseso mo ang lahat. Nangako kang hindi ka naman mawawala, kailangan mo lang talaga ng panahon. Hanggang sa tuluyan ka nang naglaho. Hindi na nagparamdam. Naghintay pa rin ako sa kabila ng kawalang-katiyakan, dahil hindi mo naman ito tinapos. Hindi kita masisi. Tinanggap kong nagkaroon ako ng pagkukulang. Pero umasa pa rin akong baka mabigyan mo ako ng isa pang pagkakataon. Lumipas ang ilang buwan, wala na akong naging balita sa iyo. Naghanap ako ng mga sagot sa mga tanong na bumabagabag sa isip ko, pero napagtanto kong baka ang hindi mo pagtugon ay isa nang malinaw na sagot.

Naging mahirap para sa akin ang makausad... ang makalimot. Narindi na rin ang mga kaibigan ko dahil sa tuwing umiinom kami, wala akong ibang bukambibig kundi ikaw. Dumating sa puntong tinigil ko na ang pagkukuwento patungkol sa iyo, at sinarili ko na lamang ang mga ito.

Ilang beses ka rin nagparamdam nitong mga nakaraang taon. Ewan ko ba sa 'yo. Sa tuwing pakiramdam ko, nakausad na ako, bigla lang akong makakatanggap ng chat mula sa iyo. Balik na naman ako sa umpisa. Pwede namang hindi ako mag-reply, pero hindi ko pa rin matiis. Tapos bigla ka na lang ulit di magpaparamdam matapos ang maikling pakikipag-usap.

Tanga na kung tanga. Alam mo sa tuwing tatanungin ako na kung sakali bang babalik ka, ano ang gagawin ko -- hindi pa rin nagbabago ang sagot ko. Pipiliin ko pa rin sumugal sa 'yo. Hanggang ngayon, ganyan pa rin ang nararamdaman ko kaya hindi pa rin ako makalaya. Kaya sa mga pagkakataong tahimik ang paligid o kaya naman sa mga oras na ako ay nagpapahinga mula sa mga hamon ng masalimuot na mundong ito, dinadalaw pa rin ang aking gunita ng mga alaalang nakilala kita at nakasama kita sa maikling panahon. Hindi matagal ang ating pinagsamahan, subalit maituturing ko iyong isa sa pinakamasasayang mga araw ko.

thisisnotkkeith.tumblr.com/cojdoscsorter