#commentpoetry

maybe another haiku

Magmahal ka ng hangin, kailan ma'y hinding-hindi ka aapihin. Kahit wala siya, nararamdaman mo pa din ang haplos ng kanyang pagmamahal. Kung para sa kanya, handa kang mamatay sa araw-araw na dulot niya. Sa bawat haplos ng animo'y pagasa, sa bawat ngiti niyang sa'yo'y nagpapasaya, at sa katotohanang hanggang "asa" ka lang. Asa ka lang talaga. Tanggapin mo na. Ang mga salitang paulit-ulit mong ipinipiliit sa isipan mo pero ang totoo'y kahit isa sa mga bagay na nananakit sayo ay wala kang matanggap. Dahil tanggap mo siya, ng buo, ng buong pagkatao. Kaya mong sumugal, magpakasasa sa pagmamahal na kailan ma'y 'di mapapasayo, at kailan ma'y hindi magiging sa'yo. Dahil kailanma’y hindi niya din ninais mapasayo. Mahalin mo nalang ang sarili mo. Ang sarili mong minsan na ring nanakit sayo. Ang sarili mong pinaniwala sa kahibangan ng pagmamahal. Ang sarili mong naiwang walang laban at luhaan. Nang dahil sa pagmamahal ay nakaya mong saktan pati ang loob mo. Sa kawalan ng oras na tumingin kung naging sino, ano, bakit mo nagawa ang lahat ng 'to. ‘Yon ang hindi ko alam at kailanma’y hindi ko kayang maintindihan. Dahil ang tunay na pag-ibig ay baliw, tanga, na hindi mo kayang mailarawan gamit ang isa, dalawa o ilan mang salita. Dahil wala namang angkop na salitang makakapagbigay kahulugan sa saya at sakit na dulot ng pagmamahal. 

Pagmamahal na minsang nagpaniwala sa'yo na napakasayang mamuhay sa mundo. Ngunit sa isang iglap lang ay ipinaranas sayo ang kahibangang bumabalot sa mundo. Na hindi lahat ng bagay ay sasangayon sa iyong gusto. At ang minsan mong tinanggihan ay siya pang magbibigay sayo ng kaligayahang akala mo’y sa kanya mo matatagpuan. 

Mahalin mo siya sa huling pag-asang natitira sa puso mo. Ngunit huwag mong madaliin ang paghilom ng sugat. Hayaan mo ang sarili mong mahalin siya ng wala kang dala-dalang sakit, mahalin mo siya kapag buo ka na ulit o mas mainam, hayaan mong muli mong matutunang mahalin ang sarili mo sa isa pang pagkakataon. Mahalin mo siya sa huling sulyap, sa huling pagtanaw sa kanyang mga ngiti. Dahil ang kasiyahan niya nalang ang magpaparamdam sayo na may natitira pang pagmamahal sa mundong iyong ginagalawan. Na may saysay pa pala ang mabuhay, ang mabuhay sa kanyang mga ngiti, sa kanyang saya na iyong dahilan ng pagmamahal sa kanya. Ngunit hindi mo pa din maiaalis ang sakit na dulot ng pagnanais mo na sana ako nalang..ako nalang ang dahilan ng mga ngiti sa kanyang mukha. Pero kailangang magising sa katotohanang ayaw ka niya, pabayaan ang sariling sumulong sa agos ng buhay papunta sa aplaya ng bukas, at iwanan ang alaalang mahal kita, na minahal nga pala kita. "Paalam", pero sinta, mahal pa rin pala kita.