#cognitio

Cognitio | 2018 | Denmark | screenplay and direction: Rebecca Emcken

Do you happen to watch short films? For me, it's usually the result of coming across this type of movie rather than targeted searching. After all, is it possible to build a bond between the viewer and the character in 20 minutes? Is this enough time to get carried away with the plot?

However, in the case of Cognitio I didn't ask myself these questions, because a few years ago an accidental click led me to watch it. Finding it again after years was a challenge. And since I searched so persistently, it means that the questions above can be answered in the affirmative.

Quoting the description:

The boy Tobias is hospitalized in a psychiatric institution. Here, he meets the boy Emil, a boy with an entirely different view on life and the situation he and Tobias is in. The two boys develop a close friendship that puts the mind and boundaries of Tobias to the test.

The strongest point of Cognitio is consistency, which is expressed in gentle suggesting. To achieve this, you need well-thought-out frames, dialogues, and sophistication.

The main plot is not about building the emotional relationship between characters; this thread pulsates on the second plan. I think this in itself makes the movie an interesting position between movies with the BL theme. Tobias doesn't share Emil's enthusiasm, who talks about girls time after time. A watchful eye will catch the boy's consternation and that he is not taking up the subject. These are indications, that he is not interested in the opposite gender. This is also suggested by the scene with his fantasy, where he imagines someone's touch. Although we only see close-ups of parts of the body, we have no doubt who this person is.

Consistency also manifests in the minimalist soundtrack used throughout the film. It is a repetitive voice and slow piano sounds. The background music appears even when teenagers get to know each other, when they smile, or during a liberating dance together. The feeling of coldness accompanies us also during these scenes, which are supposed to bring joy. I think this is the factor that allows you to connect with the main character and get into his emotions.

I'm pretty sure Emil was just a figment of Tobias' imagination. The reasons for this appear already in the psychiatrist's room. The camera leads us deep into the character's imagination, defining the plane on which we are. During the jealousy scene, the newly met man talks to Tobias but doesn't turn around when Emil butts in their conversation. When the orderlies enter Tobias' room to search it, they say Hey Tobias without mentioning Emil. After the sedative injection, Emil only appears next to Tobias for a while and then disappears; he goes away symbolically when the hallucinations subside. These are exemplary scenes from which you can pick up suggestions, directing you to the path of basic interpretation.

However, this is not the end. My mind craves for considering other possibilities as well. It is very interesting to approach the subject from different perspectives. Why? The structure of the film allows for this. By contemplating, we can wander into the deeper corners of the human psyche. If the gate remains open, I feel invited.

Let's assume that Emil really existed and he was in the hospital. How will the situations mentioned above apply to this? The newly met man could not turn around at Emil's words, because he simply ignored him. He had a reason for it because Emil had already shown his reluctance towards him during the scene on the lawn. When Emil interrupted their conversation at the table, the man left because he felt hostile. When the orderlies entered the room, they addressed their words only to Tobias. It is not said that they hadn't seen Emil before and didn't search his room. After the sedative injection situation, maybe Emil visited Tobias. However, he, being still half-conscious, could only have a fleeting sense of someone's presence. One thing is certain - if Emil existed, it would be difficult not to call him a possessive egoist. He wanted to bring Tobias down to keep him by his side.

The starting point for alternative considerations is the fact we don't know why Tobias ended up in a mental hospital. Perhaps because of the trauma associated with the one-sided feeling he had for a boy? We cannot exclude that Emil really existed in his life before the reality of the white walls. Now he could become a kind of flashback where Tobias got stuck. Maybe he processes the painful relationship over and over again, maybe under different characters that are products of his imagination. These, in turn, may be projections of fears that only unhappy love awaits him. After waking up, Tobias should be furious with Emil; but I get a distinct impression that he misses him. Or maybe he misses something that's over because he became a prisoner of the past?

You might say that Cognitio is about mental illness, but is it only about it? For me, it is also a metaphor for overwhelming loneliness, from which the only escape is our inner world - safe space - imagination.

In the end, I must praise the interesting form of the film: in less than 20 minutes they managed to include the compositional frame, and its closing part is also a plot twist.

Cognitio is worth watching at least twice. For the first time to let yourself be surprised. For the second time, to analyze the film anew, having the necessary knowledge. And here the short form turns out to be an undeniable asset.

Nerise Medetai

Cognitio | 2018 | Dania | scenariusz i reżyseria: Rebecca Emcken Czy zdarza się wam oglądać filmy krótkometrażowe? U mnie to zazwyczaj wynik wpadnięcia na tego typu pozycję niż celowych poszukiwań. W końcu czy w 20 minut można zbudować więź między widzem, a bohaterem? Czy to wystarczający czas na popłynięcie z nurtem historii?

W przypadku Cognitio nie stawiałam sobie tych pytań, gdyż kilka lat temu doprowadziło mnie do niego zbłądzone kliknięcie. Znalezienie go po ponownie po latach było wyzwaniem. A skoro tak uparcie szukałam, oznacza to, że na pytania zawarte w pierwszym akapicie można odpowiedzieć twierdząco.

Przytaczając opis:

Tobias przebywa w zakładzie psychiatrycznym. Tutaj spotyka Emila, chłopca z zupełnie innym widokiem na życie oraz na sytuację, w której znajduje się Tobias. Chłopcy rozwijają bliską przyjaźń, która poddaje próbie umysł i granice Tobiasa.

Najmocniejszą stroną Cognitio jest konsekwencja, która wyraża się w delikatnym sugerowaniu. Do tego potrzeba przemyślanych kadrów, dialogów i wyrafinowania.

Głównym tematem nie jest budowanie relacji uczuciowej bohaterów; ten wątek pulsuje na drugim planie. Myślę, że już samo to czyni film ciekawą pozycją wśród tych z motywem BL. Tobias nie podziela entuzjazmu Emila, który co rusz opowiada o dziewczynach. Czujne oko wychwyci w konsternacji chłopaka i niepodejmowaniu rzuconego tematu przesłanki, że nie interesuje go płeć przeciwna. Sugerowałaby to również scena z jego fantazją, kiedy to wyobraża sobie czyjś dotyk. Choć widzimy jedynie zbliżenia na partie ciała, nie mamy wątpliwości, kim jest ta osoba.

Konsekwencja przejawia się także w użyciu minimalistycznej ścieżki dźwiękowej i to na przestrzeni całego filmu. Jest to powtarzający się głos i powolne dźwięki pianina. Muzyka tła pojawia się nawet w momencie poznania się nastolatków, gdy uśmiechają się do siebie, czy w trakcie wspólnego, wyzwalającego tańca. Odczucie chłodu towarzyszy nam więc również podczas tych scen, które z założenia powinny nieść radość. Myślę, że właśnie ten czynnik pozwala nawiązać więź z głównym bohaterem i wejść w jego emocje.

Jestem niemal pewna, że Emil był jedynie wytworem wyobraźni Tobiasa. Przesłanki ku temu pojawiają się już w gabinecie psychiatry, gdzie kamera kieruje nas w głąb wyobraźni bohatera, nakreślając płaszczyznę, na której się znajdujemy. Podczas sceny zazdrości nowopoznany mężczyzna rozmawia z Tobiasem, lecz nie odwraca się na słowa Emila. Kiedy pielęgniarze wchodzą do pokoju Tobiasa, aby go przeszukać, witają się słowami Hej, Tobias, nie zwracając się do Emila. Po zastrzyku uspokajającym Emil zjawia się u Tobiasa tylko na chwilę i znika; odchodzi symbolicznie wraz z ustępującymi halucynacjami. To przykładowe sceny, z których można wychwycić sugestie, kierujące nas na ścieżkę podstawowej interpretacji.

To jednak nie koniec. Mój umysł domaga się rozpatrzenia także innych możliwości. Niezmiernie ciekawym okazuje się podejście do tematu z różnych perspektyw. Dlaczego? Pozwala na to konstrukcja filmu. Snuciem rozważań możemy zwędrować w głębsze zakamarki ludzkiej psychiki. Skoro furtka pozostaje otwarta, ja czuję się zaproszona.

Załóżmy, że Emil faktycznie istniał i przebywał w ośrodku. Jak będą miały się do tego przytoczone powyżej sytuacje? Mężczyzna mógł nie odwrócić się na słowa Emila, gdyż zwyczajnie go zignorował. Miał ku temu powody, bo Emil zdążył go już do siebie zniechęcić podczas sceny na trawniku. Gdy chłopak wtrącił się do rozmowy przy stole, mężczyzna odszedł, bo czuł wrogość. Kiedy pielęgniarze weszli do pokoju, przywitali się jedynie z Tobiasem. Nie jest powiedziane, że z Emilem nie widzieli się już wcześniej i nie zdążyli przeszukać jego pokoju. Po sytuacji z zastrzykiem uspokajającym, być może Emil faktycznie odwiedził Tobiasa. Jednak on, jeszcze półprzytomny, mógł mieć jedynie ulotne wrażenie czyjejś obecności. Jedno jest pewne - jeśli Emil by istniał, trudno byłoby nie nazwać go zaborczym egoistą. Pragnął bowiem pogrążyć Tobiasa, aby zatrzymać go przy sobie.

Punktem wyjścia do alternatywnych rozważań jest brak jakiejkolwiek wiedzy o tym, dlaczego Tobias trafił do szpitala psychiatrycznego. Być może przez traumę, związaną z jednostronnym uczuciem, którym obdarzył pewnego chłopaka? Nie możemy wykluczyć, że Emil naprawdę istniał w jego życiu sprzed rzeczywistości białych ścian. Teraz mógł stać się rodzajem retrospekcji, w której Tobias utknął. Może przerabia on bolesną relację wciąż na nowo, a może i już pod kolejnymi odsłonami, które są wytworami jego wyobraźni? Te mogą być natomiast projekcją lęków, które utwierdzają go w przekonaniu, że czeka go nieszczęśliwa miłość. Po wybudzeniu się Tobias powinien być wściekły na Emila; odnoszę jednak nieodparte wrażenie, że za nim tęskni. A może tęskni bardziej za tym, co minęło, bo stał się więźniem czasu przeszłego?

Można by rzec, że Cognitio opowiada o chorobie psychicznej, ale czy tylko o niej? Dla mnie jest on także metaforą przytłaczającej samotności, od której jedyną ucieczką bywa nasz wewnętrzny świat - safe space - wyobraźnia.

Na koniec jeszcze moja pochwała za ciekawą formę: w niecałych 20 minutach udało się zamieścić klamrę kompozycyjną, a jej część zamykająca jest jednocześnie plot twistem.

Cognitio warto obejrzeć minimum dwa razy. Po raz pierwszy, aby dać się zaskoczyć. Po raz drugi, aby posiadając już potrzebną wiedzę, przeanalizować film na nowo. I tutaj krótkometrażowość okazuje się bezsprzecznym atutem.

Nerise Medetai