#cerkes

Victor Hugo, Aşk nemidir, diye soruyor ve tarif ediyor.

"Sokakta çok fakir aşık bir genç adamla tanışmıştım.

Şapkası eskiydi, paltosu yıpranmış, ayakkabısından sular geçiyordu ve gönlünden yıldızlar."

Güle oynaya bir aşk yok.

Lay lay lom bir aşk asla yok.

Aşk, ateşe atmaktır, kanser olmaktır, canan için yanmak/yakmaktır, garip olmaktır.

Ben sana aşık bir adam,

ben senin için yanan bir adam...

Bir halime bakıyorum, birde insanlara...

Kimseler âşık değil mi bu şehirde?

Kimseler, bir meydanın kanepesinde kimseyi beklemezmi, sokak sokak dolaşmazmı...

Yüzünü bir dakika görmek için kimsenin....!!

Bu şehrin tek aşığı benim azize...

Her gün sokağından geçen,

Her an sesine hasret duyan,

Gözlerini görmek için, gözünden yaş akıtan,

Bir gel demene, bin kez gitmeye hazır bekleyen,

Umutlarını eskitmeyip, her gün bir umut eken,

Sararan yaprakları yeşile, geceyi gündüze boyayan bir aşık...

O, benim işte...!

Senmi..?

Alamadığım nefes,

Veremediğim cansın...

Eski filmlerdeki gibi bir aşktan geriye kalan yüreğimin ortasında kalan kocaman bir boşluk...

Hissettiğim o dehşetengiz bir boşluk...

Olmayan seni bir kere, yalnızca bir kere bastırabilsem göğsüme, bütün bu boşluk hemen dolacak.

Ama koca bir boşlukta bir uçta sen, diğer uçta ben...

İnsanlık tarihinin en büyük trajedilerinden birini yaşamış Çerkesler olarak uğradığımız soykırımı sesimizi daha gür çıkararak haykırıyoruz..!

...

Zamansız açan çiçeğim,

Güz gülüm,

Mevsimsiz şiirim...