#cerahat

Zaman dur durak bilmiyor. Eldeki imkan ve olasılıkların insanın aleyhine işlenebildiği bir devir gerçek kılınırken tam bu zaman mefhumu çarçur ediliyor behemehal. Artık güvenip sığınılacak, umudu diri tutabilecek tek bir an yok, olanak yok. Her şey bu şimdinin, şu an dahilinde madun siyasetin ezber retoriklerinde dümdüz ediliyor. Zaman her anlamıyla bir biçimde elden avuçtan kayıp gidiyor. Hayatiyet bahsinden etmek, gidişatın karanlığından sorgulara düşmek imkansız addediliyor. Düzen, ekmeğin kursaktan geçen her lokmanın dahi hesabını, bedelini, diyet olarak tanzim ederken, kurulu düzenleri alt üst edip, malum dünyanın jandarması olduğu iddiasındaki bir terör devletinin imdadına yetişebilmek için harcanan milyarlarca dolar ne olacak, sorulmasın isteniyor. Garibanlığın dibinde yaşanır dururken, milyonlarca doların heder edildiği, altın kahramanlar, bizim çocuklar denilen o ulusal takımın ucuzlukları sorulmasın istenir, diğerlerinin oynayabildiği top, buradaki şu meşum çocukların ayağında nasıl yapışır, o paralar nereye harcanır! Onları seyredecekler diye bir uçak dolusu insanın konaklama, yeme içmelerine kadar el üstünde tutularak var edilmiş seyahatlerini sormak da imkansızdır, tıpkı pek çok haraminin zulalarında milyon dolarları istiflemelerinin garabetliği gibi, gibi. Sıradana sen ödeyeceksin zaten gerisine de karışma artık buyrulur, zaman her durumda tersimize işletilirken.

Anlatıla duran, var edilmiş, mavi, yeşil, derin, gök vatan tabirleri gibi nicesi icat edilirken insanını yadsıyan o evin hali ne olacaktır sorgulanmıyor. Ev kılınması elzem olagelen iş bu vatanın halinden bahis açılmıyor. Bir menzildeki yaşamda var olma hakkı tastamam da tarumar edilirken muhasebesi yapılmasın, lafı dahi edilmesin diye taklalar atılıyor, kahrol cehape! Gümbürtüde, gündemin satır aralarında çıkagelen pek çok haberde zaten gidişata dair pek çok şey sunuluyor. Yaşamın bu zaman diliminde böylesine açık bir biçimde kesin bir dönüşüme tabi tutulması, aşağılanması, pespayeliğe mahkumiyeti var ediliyor. Bir istikamet dahilinde büyük büyük cümleler, vecizler sıkıştırılırken araya ortaya çıkan irin örtbas edilmek isteniyor. Sokaklarında insanların birbirilerine kıydığı, göz koyduğu, canını çıkarttığı bir zeminin hakikati unutturulmaya çalışılıyor. Sosyal medyanın şantaja esir, birbirilerinin yatak odalarının hikayelerini, kimileri için elzem gizliliği olması lazım gelenin açığa düşürüldüğü, yatak sohbetlerinin insanların gözleri önünde var edilebildiği bir cehennem tezahürü imal ediliyor, yeter ki paralar gelsin, hediyeler kapılsın. Seyrettiği ile kendini avuttuğunu sananlara da giren kazıklar, yanlışlıkla bildirilen herhangi bir söz, mesajın gerisin geriye tehdide evrimi de çabası. Bunun yanında, seksten gayrı, kumardan o yasa dışı çetelerin cirit attığı sahnelemelerin dolu olduğu sitelere kadar her şeyin pazara düştüğü bir menzil kurcalanmasın istenir. İsteyenin, dilediğini önce tehditlere meze kılıp, sonrasında kimlik bilgilerini elde ederek dilediği fenalığı finansaldan, ahlaki, yaşamsal olana kadar var edebildiği panelleri de unutmamak lazım gelendir. Nerede bir fecaat olsa çürümeyi oh olmuş, iyi olmuştan, katledilenleri küfürlerle aşağılamaktan, daha beteri var edilse keşke diye kendi kendilerini ifşa edenlere kadar pek çok cürufun ortalığa saçıldığı bir yerde kim güvendedir, her nasıl güven söz konusu olur. Zaman hepimizin aleyhine tam teşekküllü işletilirken. Tümüyle hayat mefhumu yerle yeksan olunurken.

Artı Gerçek’ten bir haber aktaralım: “Özel Sektör Öğretmenleri Sendikası ve Mülakat Mağduru Öğretmenler Platformu üyesi öğretmenlerin Ankara’da başlattığı açlık grevi eylemi 10'uncu gününde devam ediyor. Eylem, Özel Sektör Öğretmenleri Sendikası Ankara İl Temsilciliği önünde sürdürülürken, ders tahtasına bugün “Komisyon toplansın, haklarımız iade edilsin, bu zulüm bitsin” yazıldı.

Eylemde yer alan öğretmenlerden Zeynep Demirel, dün öğretmenlerden oluşan bir heyetin TBMM Milli Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu Başkanı Ayşen Gürcan ile AKP Konya Milletvekili Latif Selvi'yle görüştüğünü belirterek, taleplerine ilişkin somut bir ilerleme sağlanamadığını söyledi.

Yetkililerin öğretmenlerin taleplerine karşı “emsal teşkil eder” gerekçesini öne sürdüğünü aktaran Demirel, “Bize, ‘eğer size bir hak verirsek bu emsal teşkil edecek’ bahanesiyle geliyorlar. Fakat biz emsal olabilecek bir meslek grubu değiliz. Türkiye’de hiçbir meslek grubunda bu kadar çok parçalanmış bir yapı yok. Şu anda bir milyondan fazla işsiz öğretmen var” dedi.

'Direnişimizi Bırakmayacağız'

Öğretmenlik mesleğine ilişkin daha önce var olan bazı hakların ellerinden alındığını ifade eden Demirel, mücadeleyi sürdüreceklerini vurguladı.

Demirel, “Hakkımız olan, 1965’ten 2014’e kadar yürürlükte bulunan ve hiçbir hükümetin kaldırmayı düşünmediği bir hak, Yusuf Tekin tarafından elimizden alındı. Somut bir kazanım elde etmeden mücadelemizi, açlık grevimizi ve direnişimizi bırakmayacağız” diye konuştu.

'Önceden Verilen Sözler Tutulmadı'

Özel Sektör Öğretmenleri Sendikası Merkez Yürütme Kurulu üyesi ve Kadın Sekreteri Rabia Atbaş da yetkililerle yapılan görüşmelere ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

Daha önce verilen sözlerin yerine getirilmediğini hatırlatan Atbaş, “Öncesinde verilen sözler tutulmadığı için maalesef güvenemiyoruz. Bekleme aşamasındayız. Net bir adım atılana kadar buradan gitmemeye kararlıyız” dedi.

Bakan Tekin'le Görüşme Beklentisi

Rabia Atbaş, Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in bu akşam Ayşen Gürcan ve Latif Selvi ile konuya ilişkin görüşme yapmasının beklendiğini belirtti.

Atbaş, “Akşam Yusuf Tekin, Ayşen Gürcan ve Latif Selvi kendi aralarında görüşebilir. Biz bu görüşmeden çıkacak sonucu bekliyoruz. Net bir karar verilmesini ve bunun bize bildirilmesini istiyoruz. Açlık grevimizin 10’uncu günündeyiz. Aç kalmaya razı olan insanlar değiliz fakat mecbur bırakıldık. Mücadelemiz sonuna kadar devam edecek” ifadelerini kullandı.”

Bianet’ten Evrim Kepenek imzalı haberden aktaralım: “Yurttaşlık Derneği (hYd) ve Dissensus Araştırma’nın ILO desteğiyle yürüttüğü “Özel Eğitim Sektöründe Adalet: Özel Okul Öğretmenlerinin Çalışma Koşulları ve Mücadelesi” başlıklı araştırma, Türkiye’de özel okul öğretmenlerinin çalışma yaşamına dair önemli verileri sunuyor.

Anket verilerine göre öğretmenlerin %92,4’ü her yıl yenilenen belirli süreli sözleşmelerle çalışıyor. Yalnızca %1,3’ü belirsiz süreli (kalıcı) iş sözleşmesine sahip. Bu oran, özel okul öğretmenliğinde “kalıcılık” kavramının neredeyse istisna haline geldiğini gösteriyor.

Verilere göre öğretmenlerin yaklaşık %74,1’i hiç kamu sektöründe çalışmamış. Bu oran, özel sektörün öğretmen istihdamındaki “ikincil seçenek” değil, birçok kişi için tek seçenek haline geldiğini gösteriyor.

Araştırmaya göre özel sektör öğretmenlerinde ciddi bir iş hareketliliği var. Katılımcıların yaklaşık %70’i kariyeri boyunca 2 ila 5 farklı kurumda çalıştığını, beşte biri ise 6 ve üzeri kurum değiştirdiğini söylüyor.”

Basit bir döngü değil ki, hayatı, geleceği var ettiği bildirilen / bir nesli büyüten / eğiten ve yol gösteren bir temsil olan öğretmenlerin yaşadıkları sıkıntılar en başından bu yana Sesli Meram’da aksettirmeye çalıştığımız o imgeyi de görünür kılıyor. İmkan ve olasılıkların insanın aleyhine işlenebildiği bir devir gerçek kılınırken tam bu zaman mefhumu çarçur ediliyor behemehal. Hakların yerle bir edilmesi, Tekin gibi eğitim alanını mahvetmenin de eşiğine taşımış olagelen zihniyetin sunageldiği cendereden ötesini var etmeden bir hal, binbir biçimde diyetlerin / bedellerin talep olunduğu bir güncellik hasıl olunur. Öğretmen için maaşın eksik kılınması, güvencesiz konulmaları, geleceklerinin sermayenin insafına terk edilmesinin utancı birikir bir yanda. Zaman akıp giderken, hayatiyet mefhumu çoktan ve açık bir biçimde talan edilirken, sıradan insanların hak mücadeleleri de böyle örselenir bir kez daha. Kamunun tepkisizliğinden el bularak, sessiz biat edişlerin güncellene geldiği bir menzilde bütünüyle çürüme / kesif bir kokuşma kalıcılaştırılır. İyi de haklar ne zaman tanzim edilecektir, hangi yara için iş işten geçmeden çözüm var edilebilecektir ki! Daha hangi bedeller kalmıştır. Dayak, işkence ve göz dağları arasında aleni bir hak gasbının nihayetlendirilmesi bunca zor mudur, sahi neden?

Zaman hepimizin aleyhine işletilirken tümüyle hayat mefhumu yerle yeksan olunurken iş midir bütün bu yaşananlar. Zifiri karanlığın ortasında, haysiyetini pazara çıkarmayanların, o meşum çarkın dişlileri arasına gövdesini koyanların sesleri kalıyor geriye. Çıkış ya da sığınılacak o son liman, reklam panolarında değil; tüm bu fecaate rağmen kelimesini, sokağını ve birbirini terk etmeyenlerin, direnenlerin o bitimsiz meramında saklı duruyor. Gelecek, bugünün haramilerine değil, o meramı diri tutanların inatçı zamanına ait olacak bu kesin bilgidir. Artık biliyoruz; adları tarihin çöplüğüne fırlatılacak olanların karşısında, o sokağı ve o kelimeyi terk etmeyenlerin haklılığı kalacak. Biz buradayız, bu zamanı tırnaklarımızla kazımaya devam edeceğiz...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Gökhan ARER – 121 Clicks

Meramda Paylaşılan Haber

Öğretmenlerin Açlık Grevi 10'uncu Gününde: 'Adım Atılana Kadar Buradan Gitmeyeceğiz' - Artı Gerçek

Tükenişin, tükenmişliğin sembolleriyle donatılıyor güncemiz. Sağımız solumuz hemen her yanımız makus kader diye tanımlanan bu tükenmişliği yaşamımızda var edenlerle, ona mahkum kılındığımız gerçekliğiyle baş başa bırakılıyor. Hakikatin ve hakkaniyetin eğilip büküldüğü bu yeni dünyada olmakta olan gerçek bir çürümenin sureti temsildir. Hiçliğin galip geldiği, kötülüğün güncenin merkezine çekilip bir norma dönüştürüldüğü zeminde olan biten her şey tükenişin kılınır. Biyopolitik bir cendere akışında yaşamanın, yaşatıldıklarımızın ederi / bahsi göz ardı edilir. Mutlak yanlışlar, yepyeni hatalar hemen hiç tükenmeyen hizalamaların ortasında tükenmişlik bir doğru ilan edilir. Tüketen, daima sınırlayan ve sorgusuz sualsiz kendini üste konumlandıran cerahat sahibi erk, muktedir ol yöneticiler sayesinde her şeyimiz delik deşik kılınır. Düpedüz, yalın ve kesin bir çürüme halinin saflarında toplanırız. Bariz, belirgin bir biçimde esir kılınabilen bir hayat imgesini güncellerken muktedir sınırlar da daraltılır. Çürümüşlük o tükenişin temellerin var eden bir mefhumdur. Tekrara düşülen her eylemle bambaşka yaraların biçimlendirilmesi artık kesintisizken bu tükeniş, tükenmişlik hali her yanı zapt eder. Bir fasit döngü içerisindeki ülke imgesi gerçekliğini muhafaza eder. Muhafazakar, despotik, yıkıma teba kılınmış olsa da şükretmesi bildirilen / bununla yolunu yönünü aramayan bir saha var edilir.

Muhalifliğin sizlere ömür kılındığı, sosyal medyanın artık dominant iktidarcı fikriyatın az ötesindeki hiç kimseleri görünür kılmadığı, dahası onca yıkıma rağmen her şeyin güllük ve gülistanlık olduğu sanrısına devam olunan bir menzil var edilir. Çürümenin kesintisiz olagelen hallerinde hayatın un ufak edilmesinin etapları arşınlanır. Sosyal medya içeriğini belirleyen o karakterlerin, son dönemde yıldızı parlayan amerikan aksanlı mutfak dehası bayan avokado, her sattığını, yediğini içtiğini gösterme sevdalısı güzellik uzmanı mimli bir başkası, kuyumcuyum diye gezinirken orta yolcu, meyancı bir şebeke liderinin kaçak göçek işlerini başarı hikayesi diye pazarlayabildiği bir zeminde zaten tükenmişlik çoktan başlamıştır. Motivasyon videolarından, iktidara tabi olduğunu beyan ederken dahi arka fonda dönen dolapların devam edildiğini hissettiren kimi temsiller, muktedir yol verdiği için sesi çok çıkan muhalif görünümlü aşırı sağcılar, ırkçılar bildiğiniz kafa tasçı suretler ile birlikte o dönüşüm devamlılığa kavuşturulur. Daha birkaç gün önce şaşırılıp durulan o malum sosyal medya çocuk çetesinin var ettiği nefreti kurumsallaştıran, her şeye kendileri gibi olmayan herkeslere düşman olanların var ettiği vaveyla korkunç değil midir? Bunlar gibi nicesiyle birlikte o ülkedeki tükenmişliği sabit bir mefhuma dönüşümü ağır gelmiyor mu!

Bir günlük haber bülteninde karşımıza çıkartılan haberlerin içeriklerindeki korkunç bahis, yaşatılanlar da mı bir şeyi aksettirmez misal. Adana’nın Yüreğir ilçesine bağlı Alihocalı Mahallesi’nde sulama kanalında bir kadın cesedi bulundu. Kaynak: Yüreğir’de sulama kanalında kadın cesedi bulundu. Sarıyer'de gece saatlerinde 2 üniversiteli kadını taciz eden şahıs, Etiler'de çalıştığı kuaförde yakalanarak gözaltına alndı. Çekmeköy'de bulunan Şile Yolu’nda motosiklet sürücüyle otomobil sürücüsü arasında yol verme nedeniyle çıkan tartışmada motosiklet sürücüsü otomobildeki yolcuya tekmeyle saldırır. Mecidiyeköy'de zabıta ekipleriyle işportacılar arasında çıkan kavgada araya giren esnaf, işportacılar tarafından tekme ve yumruklarla darbedildi. Bolu, Gerede ilçesine bağlı Kitirler Mahallesi'nde yaşayan Serpil C. (30), henüz bilinmeyen bir sebeple 2 aylık olan kızı Ela'nın boğazını kesti. Sadece birkaç haberin satır araları, detaylar düşmeden var edilmiş olagelen tükenmişliğin, dipsiz karanlıklara yollanan ülke gerçekliğinin hazin sureti karşımıza çıkar. Topyekun dibine doğru göçmeye devam diyen bir ülkede her an, hemen her şekilde insana karşıtlığın cisimleşmesi söz konusu olur. Hakkaniyet sizlere ömürdür. Genel geçer değil kalıcı ahlaki çözümlemeler imkansız kılınır. Biat edilmesi, sebatkar davranılması ve susulması salık verilen menzilde gidişatın gidişat olmadığının yansısı düpedüz çıkagelirken kafanızı kuma gömün buyrulur. Susun sorgulamayın bahsi ardıl sıra cerahatin her yeri kapsadığı menzili fark etmesinler diktesi sonrasında enikonu mahvolmuş yeri anlatır, görebilene.

Mecliste 28 Nisan günü yapılan 87. oturumda yer bulan bir münakaşa bütün bu bahislerin üstüne tuz biber ekendir. Yalnızca çevrelenmiş, kuşatılmış değil aynı zamanda da çürüme ile mesaisini her gün güncelleyen bir menzilde, devlet aklının, iki satırlık cumhurbaşkanı makamından çıkagelen ortak acıyı dahi sindiremediğini bildiren bir tahayyül karşımıza getirilir. Agos Gazetesinden aktaralım: “TBMM Genel Kurulu'nda dün söz alan İYİ Parti Grup Başkan Vekili şunları söyledi: "Birkaç gün önce 24 Nisan’dı. Bu tarihin Türkiye tarafından, özellikle gençler tarafından her boyutuyla iyi bilinmesi son derece önemli. Öncesinde neler oldu ve sonrasında neler oldu, bütün detayları çok iyi bilinmeli. 19'uncu yüzyıl boyunca Rusya'nın temel politikası Anadolu coğrafyasında yaşayan Ermenileri isyan ettirmek, kışkırtmak ve onların bu isyanı neticesinde olabilecek karışıklık sonrasında güneye doğru işgal hareketini başlatmaktı. Kurdukları terör örgütleriyle, Hınçak ve Taşnak terör örgütleriyle Anadolu coğrafyasında büyük ölçüde isyanlar yaptılar ve pek çok Müslüman'ın katledilmesine vesile oldular.

Tutanaklara geçsin diye

Tabii, 24 Nisan 1915'te Osmanlı Hükümeti İçişleri Bakanlığı bir karar aldı ve Ermeni siyasi teşekküllerinin yanı sıra terör örgütlerinin dağıtılmasıyla ilgili bir adım attı. O esnada Osmanlı üç cephede savaşıyordu -Çanakkale'de, Kafkasya'da, Suriye'de- ve bu kararı almak zorundaydı. Fakat önemli olan şu: Almış olduğu karar Ermenilerin tamamını değil bir kısmını kapsayan bir karardı ve yine Osmanlı coğrafyası içerisinde olan başka bir alana göçü teşvik eden ve zorlayan bir karardı. Tabii, göç yolunda hayatını kaybedenler oldu, bunlar için üzülmemek mümkün değil fakat bu esnada Osmanlı bütün tedbirlerini aldı. Yıllar sonra bu tarih ne yazık ki dünya genelinde bir Ermeni soykırımı olarak anılmaya başlandı; oysa yaşananlar tarihî bir süreçti, Osmanlı'nın kendi coğrafyasında almış olduğu bir karardı. Hem içeride hem dışarıda, içeride bazı kesimler, dışarıda önemli kesimler bu tarihi bir soykırım olarak anmak için bir çaba içerisinde. Belli ki bu yıllar boyu devam edecek bir süreç olacak. O bakımdan ben, bu tarihin ne kadar önemli olduğunu, bugünün asla ve asla bir soykırım olmadığını vurgulayarak bunu Meclis kayıtlarına bir kez daha geçirmek için söz aldım."

3 milyon Hristiyan vardı

İlerleyen saatlerde, yine gündem dışı söz alan DEM Parti milletvekili George Aslan, Çömez'e bir soru yöneltti: "1915 tarihinde Osmanlı yönetimindeki nüfus 13 milyondu, bunlardan 3 milyonu Ermeni, Süryani ve diğer Hristiyan halklardan oluşuyordu. Bugün 2026'dayız. Bu saydığım halkların nüfusları milyonlarca olması gerekirken sadece 50 bindir. Elinizi vicdanınıza koyarak bu soruma lütfen cevap verin: Bu insanlara ne oldu, nüfusları niye artmadı, nereye gittiler?"

Bu soru üzerine tekrar söz alan Turhan Çömez, şöyle dedi: "Osmanlı coğrafyasında yaşayan Ermenilerin, maalesef, başta Ruslar ve sonra emperyalistler tarafından bir kısmı terörize edilerek aynen bugün PKK terör örgütü gibi o zaman da Hınçak ve Taşnak terör örgütleri kurduruldu. Kurulan Hınçak ve Taşnak terör örgütleri başta Van olmak üzere Osmanlı coğrafyasında kan kusturdular, yüz binlerce insanı katlettiler; hepsinin belgeleri burada, yıllarca bu konuya çalışmış birisi olarak söylüyorum. O dönemde üç cephede savaşan Osmanlı, emperyalistlerin silahlandırdığı, tahrik ettiği terör örgütlerine karşı bu kararı almak zorunda kaldı ve bu karar bir soykırım kararı değildir. Osmanlı coğrafyasında yaşayan Ermenilerin bir kısmı, tamamı değil -Ortodokslar; Katolikler ve Protestanlar değil; mesela Adana'dakilerin bir kısmı, Balıkesir'dekilerin hiçbirisi- terör örgütleriyle ilişkili oldukları için Osmanlı coğrafyası içerisinde bir bölgeden başka bir bölgeye gönderildi. O güzergâhta hayatını kaybedenler oldu, bunun için üzülmemek mümkün değil."

Süryanilerin günahı neydi?

DEM Partili Aslan'ın sorusuna cevap vermek yerine ilk konuşmasını tekrarlayan Çömez'den sonra yine George Aslan, mikrofona geldi ve şunlara kaydetti: "Ermenileri bir kenara bırakalım, hadi elinizde belki bazı argümanlar, işte 'Ermeniler yok şunu yaptı, yok bunu yaptı.' Peki, Sayın Çömez, Süryaniler ne yaptı? Süryanilerin günahı neydi? Bu soruya da cevap verin lütfen, neydi günahları?"

"Süryaniler ne yaptı? Bu millet getirdi, Süryanileri sizin gibi burada milletvekili yaptı, madde bir" diye başlayan Çömez sözlerine şöyle devam etti: "İki, bu ülkeden Süryaniler bazı gerekçelerle yurtdışına gittiler, bunları biliyoruz ve siz beni çok iyi tanıyorsunuz, mensubu bulunduğunuz cemaat de beni çok iyi tanıyor. Mardin'e gittiğimde Süryani cemaatiyle yaptığım görüşmelerden de haberiniz var. Dolayısıyla bu ülkede, bu coğrafyada yaşanan acıların hepsi bizim acılarımızdır ama bunları terörize ederek, terör örgütlerine sahip çıkarak, Hınçak ve Taşnak terör örgütlerinin yaptığı katliama sahip çıkarak burada bu meseleyi savunamazsınız. Anadolu coğrafyasında yaşanan gerçekler var, o gerçekler tarihin sayfalarında vardır, tarih gerekeni yapacaktır ama lütfen bu meseleleri suistimal etmeyin."

Süzgeçli belgeler

Bu sözler üzerine DEM Parti Muş milletvekili Sezai Temelli söz isteyerek şunları söyledi: "Çömez tarihten bahsediyor, belgelerden bahsediyor, maalesef, tarihin o sayfaları, o arşivler bir türlü açılamadı. İkincisi, Taşnaklara dair söylediği söz... Eğer tarihi iyi bilseydi, İttihat ve Terakkinin ortakları Taşnaklardı, hatta 24 Nisan'dan bir gece önce Talat Paşa Taşnak Partisi lideriyle bir aradaydı. Dolayısıyla tarihi çarpıtarak burada yine her zaman olduğu gibi her şeyi "terör, terör, terör" deyip bu kavramın içine sıkıştırarak hakikatleri değiştiremezsiniz. Kaldı ki Taşnak Partisi yasal bir parti, Osmanlı'nın sınırları içinde var olan bir parti. Dolayısıyla, bu ülkenin vatandaşlarından bahsediyoruz. Yanlış bir politikayı savunarak burada, dolayısıyla bu hukuku koruyamazsınız. Tarihe sahip çıkmak istiyorsak bütün bu topraklarda yaşamış halkların da tarihine sahip çıkmalıyız. Dolayısıyla bunu çarpıtamazsınız, o söylediğiniz belgeler bir filtreden, süzgeçten geçirilerek açıklanmış belgelerdir, tümü açıklanmamıştır."

Kendi ezberlerini yeniden var eden, artık inkar etmeyi bir kenara terk edip, yaptık ya hu, yaptıysak da ne mutlu bize, olsun yine yaparız diye coşa duran ırkçı / ayrımcı / nefretten el yol bulan kitlenin tam da bildiği kabilden bir okumanın, Çömez nezdinden tekrardan sunulması korkunçtur misal. Yalıtılmışlık, çürümüşlük, tükenişler silsilesi sanki başka yer ve mekandan olmuş gibi riya ve inkarla, hınçla ve ezberden okunan onlar da yaptılar bak bu da kanıtı diye ortalarda dolaşıma çıkan evrakların arasında, ne Talat, Enver ve Cemal efendilerin kurdukları yeni ülke tiradında o zamanında nefer oldukları birbirlerine yoldaş kılındıkları Ermenilerin hayatına yer kalmadığı zikredilir. Gören gözler için, tükenişin tüm o biçimlendirilmiş yok etme pratiklerinin bir ülkeyi var etmediği tam aksine eksikliği hiçbir zaman tükenmeyen bir menzili güncellediği onca zaman sonra fark edilmez. Ne meselmiş değil mi? Bir sosyal medya konuşturucusu, video röportajlarıyla adından söz ettiren bir temsilin, her kızdığına, Ermeni piçi demesinin garabetliğinde olduğu gibi tüm bu sınırları kapsayan cerahat karşısında insani olanı sorgulamak ne zamandır hangi zaman! Ermeni kimliğinin bu ülkedeki net karşılığı olarak çıkagelen o piç yaftalaması Türkleri de rezil rüsva ediyor. Dünyaya kardeşlik meselini bildirip dururken bir ülke, bu kadar kör kör parmağım gözüne bir ırkçılık sizi de eksik kıldı. 111 Yıl geçti, nar kesiği can kesiği oldu. Yara kabuk bağlamak bir yana her gün kanıyor. Tükenişin sembollerinin ardışık bir biçimde yaşamı tarumar etmesinin detaylarında o ağrılar, can kesikleri, yaralar içinde her şey tarumar ediliyor, kesinkes, bilin yani...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Untitled - Peechaya BURROUGHS

Meramda Paylaşılan Haber

Yenilenme, yeniden var etme, yineleme tümüyle gözardı ediliyor. Yeni dünya güncesinde her şey alelade bir hızla geçiştiriliyor. Tümden, afaki bir tüketme, tükenişin engelsiz artık aralıksız var edilebildiği bir düzlemde kimseler o kaybedilenlerin farkında değil. Bunların idrakine varılmasın isteniyor behemehal. Cürümler, cürümleri kovalarken noksansız olan yıkım tahayyülü pratiğe geçiriliyor. Yenilenme, yeniden var etme, muhafaza etme istemin ve eyleminin nadasa terk edildiği bir dünyada, tuzaklarla kazanımların kaybedildiği evren sınırları belirginleştiriliyor. Tuzakların çokluğunda kaybedilenlerin sorgulanmadığı saha, yerin imaline son sürat devam olunuyor. İnsanlık sınanıyor, insan bir kere değil ömürlük sınamaya tabi kılınıyor. Biyopolitik bir cendere silsilesi içinde hayatın ihtimalleri azalıyor sayelerinde. Kesin, kati diye bildirilen hüküm ve eylemlerin vardığı odağın, kestirmeden nihai bir tükenmişliğin temellendirilmesi adına olduğu konuşulmasın isteniyor. Yaşanan o savaş güncesi, yepyeni garabetlik ön alma çabalarında modern güvenli ülkeler denilirken aslında bir cerahat toplamına sahip yarı açık cezaevlerine dönüştürülüyor modern zaman, şimdiki hayatlar. Hayat biyopolitik, biyo-terörün esiri kılınıyor. Yaşamın sınırlarının altı üstüne getiriliyor, hiçbir şey korunaklı kılınamıyor. Bir matriks projeksiyonunda her an, her şeyin yalanlara çıkartıldığı iddiasız değil doğrudan var edilen tahakküm veçhelerinde ömrün boğuntuya konulduğu bir garabetlik temsil güncelleniyor. Tümüyle, bütünleşik bir ideyle birlikte yaşamın onarılması imkansız odaklara taşınıyor. Cerahatin taşıdığı yerin ol insanlığın çürümesinin utanç vesikalarından birisini oluşturduğu muhakkaktır. Görebilene ve görmek isteyenlere.

Yineleme tümüyle göz ardı edilirken, yenilmişlik artık kodlarımıza işleniyor. Suçların çok daha derin ve kalıcı kırılmaların gözardı edildiği, bunları da yutarlar denilerek bariz savaş naralarının, ekonomik cendere masallarının, büyük dünya imgelerinin anlatıldığı nutuklar vesaire zikredilirken cerahatin koynuna terk edilmiş olagelen müşterek imge unutturulur. O yıkım tahayyülünün, belki bir gün biter denilen tahakküm hallerinin, gerçekten gerçek kılınmış bir kuşatma haline yol vermesi söz konusudur. Muktedirler birbirlerini tartarken, ya da yediğini bildirirken aslında sıradanın hakkının tüketildiği bir menzil var edilir. Hep bir yandan kontrolün, daimi ve disipline edilmiş toplumun inşası devam olunandır. Ötesi, yarınların sorgulanmadığı, içten içe teslimiyetin göndere çekildiği bir karaşın toplamdır ol yaşamak. Mefhumlar, meseller çetrefilli kılındıkça, barışın umudu çorağa çekildikçe ümit ve umut beraberce zehirlendikçe daha fenanın, daha fecinin yolunda yürünür. Trump’tan o Netanyahu’ya, Orban’dan Erdoğan’a, Macron’dan Putin’e bir dolu ismin, zikredilmiş o yıkıcılığı sahiplendiği belirsiz değil çoktan sınırları belirgin olagelen bir mahvetme halini sahiplendiği sonra da barış müzakereleri, masaları kurulsun haydi barışalım diye sözlerini var ettikleri bir sahneleme imgelenir. Duraksamayan cerahat, yenilenmeyi değil olduğu gibi çürümeyi kanıksatır. Aralıksız devam eden savaşların, arasız, fasılasız bildirdiği en kestirmeden hakikat budur, bu tahayyüldür. Gelecek çoktan tükenişin kılınandır.

Euronews Türkçe’den aktaralım: “Liderler, savaştaki eylemlerini savunmak için dini bir araç olarak kullandılar. Başta Savunma Bakanı Pete Hegseth olmak üzere ABD'li yetkililer, Hristiyanlık inançlarından bahsetti ve ABD'yi düşmanlarına karşı savaşan bir 'Hristiyan ulusu' olarak tanımladı.

Katoliklerin ruhani lideri Papa Leo, cumartesi günü yaptığı açıklamada sözünü sakınmadı. ABD-İsrail’in İran’a karşı yürüttüğü savaşı besleyen 'mutlak güç yanılsamasını' kınayarak, siyasi liderleri savaşı durdurup barış süreçlerine katılmaya çağırdı. Tüm bunlar yaşanırken, ABD ve İran, Pakistan’da barış müzakerelerine başladı. (Sonradan ek şimdilik müzakereler sonuçsuz kaldı...)

Aziz Petrus Bazilikası'ndaki akşam duası sırasında ABD'den ya da ABD Başkanı Donald Trump'tan doğrudan bahsetmese de Papa'nın tonu ve mesajı, askeri üstünlükleriyle övünen ve savaşı dini kullanarak meşrulaştıran ABD yetkilileri ve Trump'ı hedef alır nitelikteydi.

Leo, "Kendi benliğinize ve paraya tapmaktan (putperestlikten) artık vazgeçin!" dedi. "Güç gösterisi artık bitsin! Savaş artık bitsin!'"

ABD Askeri Dini Özgürlükler Vakfı (MRFF) 3 Mart 2026 tarihinde, Deniz Kuvvetleri, Hava Kuvvetleri ve Uzay Kuvvetleri de dahil olmak üzere silahlı kuvvetlerin çeşitli kollarından askeri personelden, komutanlarını İran'a karşı savaşı haklı göstermek için aşırı Hıristiyan söylemler kullanmakla suçlayan 200'den fazla şikayet aldığını duyurdu.

Bazilikada bulunanlar arasında Tahran Başpiskoposu Dominique Joseph Mathieu da vardı. ABD Büyükelçiliği, ABD'nin misyon şefi yardımcısı Laura Hochla tarafından temsil edildiğini belirtti.

ABD doğumlu Papa Leo başlangıçta savaşı açıkça eleştirme konusunda isteksiz davranmış ancak Palmiye Pazarından itibaren eleştirilerini arttırmıştı. Bu hafta başında Trump'ın İran medeniyetini yok etme tehditlerini "gerçekten kabul edilemez" olarak niteleyerek kınadı ve diyaloğa öncelik verilmesini istedi.

Cumartesi günü Papa, iyi niyetli tüm insanları barış için dua etmeye ve siyasi liderlerinden savaşa son vermelerini talep etmeye çağırdı.

Barış için dua etmenin; kılıçların, dronların veya 'haksız kazancın' olmadığı bir 'Tanrı Krallığı' inşa etmek adına 'kötülüğün şeytani döngüsünü kırmanın' bir yolu olduğunu söyleyen Papa Leo şunları kaydetti: "Bizi kuşatan, giderek daha öngörülemez ve saldırgan bir hal alan o mutlak güç yanılsamasına karşı asıl kaleyi burada (duada) buluyoruz. Yaşamın Rabbi olan Tanrı'nın o kutsal adı bile ölüm söylemlerine alet ediliyor (içine çekiliyor)."

Liderler, savaştaki eylemlerini savunmak için dini bir araç olarak kullandılar. Başta Savunma Bakanı Pete Hegseth olmak üzere ABD'li yetkililer, Hristiyanlık inançlarından bahsetti ve ABD'yi düşmanlarına karşı savaşan bir 'Hristiyan ulusu' olarak tanımladılar.

Papa Leo ise Tanrı'nın hiçbir savaşı, özellikle de bombaların atıldığı savaşları desteklemediğini söyledi.

Vatikan özellikle İsrail'in Hizbullah'la yaptığı ve güneydeki Hristiyan toplulukların zaten acı çektiği Lübnan'a yayılan savaştan endişe duyuyor.”

Sarı Çıyan, Trump’ın bu nedametli, belirli ölçülerdeki eleştirel söze karşılığı kaile almama haliyle, derdest ederiz ben onu çıkarsaması arasında ilerler. Radikal Sol’un sözcüsü değil Papalığın gereğini yerine getirmeli gibi incileriyle çıkagelir. Düzen sahibi olagelen, aleni manipülatör, daima çıkarcı, hepten kan emicilerin kuklası / maşası olan bir temsil için kolay lokmalık laflardır kendince söylediği şeyler. Gel gelelim onu ve mottosu olagelen Amerika’yı Tekrar Büyük Yapalım – MAGA – metaforunu destekleyenlerin çok önemli bir kesiminin inançlı / bilindik Hristiyanlar olduklarını göz ardı etmek kendi sonunu var etmek adına bir eşiktir. Her defasında haksız çıkmadığını deklare edebilmek için en ufak eleştiri sonrasında çal çene konuşup, çene ishali olagelen bir zatın, Katolik dünyasının lideri olagelen bir dini figürün gayet de insani çıkışını alt etmek için kullana geldiği argümanlar insanım ben önce insanım diyeni hayrete düşürür. Politik bir figüratif olmaktansa, doğru bildiğini savunma konusunda yürüye duran bir insanı kamili, kitlelerin ezber ettiği şiddet tahayyülü, bir örnek nefret sunumları ve hep aynı teranelerle bezeli olan ırkçı yaklaşımlara karşı sahiden sıradan insanların haklarını savunmasının her nesi, neresi kötü olabilir ki! Yenilenme, yeniden var etme ve toplumsal / müşterek iyilik için en kestirmeden mücadele hattı delik deşik ediliyor. Bunu görmek için şu tekil örnek dahi kafi gelecektir.

Modern zamanların panoptikonu artık taş binalarda değil, damarlarımızda dolaşan o görünmez korku silsilesinde inşa ediliyor. Biyo-terör dediğimiz şey, sadece dışarıdan fırlatılan bir bomba değil; yaşamın her bir hücresine sızan 'olağanüstü hal' illüzyonudur. Michel Foucault’nun uyardığı o 'disiplin toplumu', yerini 'denetim toplumu'nun o daha çetrefilli, daha sinsi cerahatlarına bıraktı. İnsanlık, kendi biyolojik varlığını bir güvenlik protokolüne indirgedikçe, aslında kendi mezarını bir veri tabanına kazıyor.

Bu cendereden çıkış, sistemi dışarıdan yıkmakla değil; iktidarın bizi tanımladığı o 'incinmiş biyoloji' kalıbını reddetmekle başlar. Belki de 'yaşamı onarmak', önce o delik deşik edilen haysiyet hattını yeniden çizmekten geçer. Zira asıl yıkım, bombaların düştüğü yerlerde değil, bir başkasının acısının 'istatistik' sanıldığı o zihinlerde gerçekleşiyor.

Nihayetinde iktidar, hayatın tüm ihtimallerini tek bir biyopolitik kodun içine hapsetmeye çalışsa da; haysiyet hattı o kodun okuyamadığı tek frekanstır. Papa Leo’dan Sanchez’e, Sanders’ten Pezeşkiyan’a kadar yükselen sesler, politik birer manevrayı değil; yaşamın o kendi kendini onarma, yani nadasa bırakılan yenilenme istencinin birer sızıntısıdır. Onlar, biyo-terörün ve 'mutlak güç yanılsamasının' karşısına, insanın o en savunmasız ama en yıkılmaz kalesini; müşterek acıyı ve müşterek haysiyeti koyuyorlar. Modern zamanın yarı açık cezaevlerinde, gardiyanların unuttuğu bir şey var: Cerahat ne kadar yayılırsa yayılsın, hayat her zaman kendine sızacak bir haysiyet hattı bulur. Görebilene, görmek isteyene ve o hattı korumak için nefes alana... Haysiyet hattının aması, fakat şerhlerine hiç ihtiyaç olmadığı, yaşayanların var ettiği titreşimlerden barizdir, fark ediyor muyuz!

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: From Beryanak District – Iran – Majid SAEEDI – Getty Images

Meramda Paylaşılan Haber

İnsani çürümenin kalıcılaştırıldığı gün aşırı yepyeni bir uyaranın ekranlardan buyur edilip durulduğu bir zemindeyiz. Bir küçük ekrana bakarak, sokaktaki yansımayı takip ederek ol hal ve gidişatın nasıl da katran karası bir tahayyüle çıktığını görüyoruz. Yorumlar tepkiyi bildirdiği öne süren sunumlar, tepkisizlikler ve alışılageldik ezberlerle birlikte bambaşka bir cerahatin işlevselleştirildiğini görüyoruz, tanığıyız. Hatırlama ediminin dahi beyin sisi gibi korkunç, ciddi bir yıkıcılık eksenindeki hastalıkla benzeş olagelen bir edimle benzeş, bir örnek kılınmış denemelerle sınandığı, unutturulmaya her an yüz tutulduğu zeminde o gerçekliğin ne olduğunu anlatmaya çalışıyoruz. Çokça anlamlandırmaya çabalanıyoruz iş bu coğrafyada. Sınırın ötesinin dört bir yanımızda apayrı karanlığı göstere geldiği hemen her birisinden bir demokrasi kırımı, kırılgan hayat hakkının her anının kuşatıldığı ya da bir biçimde dönüştürüldüğü çıkageliyor. Her vaka, her deneme biraz daha açık bir biçimle o insani çürümenin nesnelleştirilmesini sağlıyor. Nereye kadar, daha ne kadar!

Akla seza olanın, gösteri toplumunun gereklilikleri denilerek sadece kayıtsız, hiçbir halde ve koşulda tepkisiz bir halle karşılandığı / bunun beklendiği bir zeminde o mutlak çürüme idesi gerçekliğe dönüştürülür. Her hamle biraz daha açıktan bir insana karşıtlığı nasıl açık bir meydan okumaya dönüştürüldüğünü gösterir. Aliyev’in korumalarının mahpus edilen tutsak siyasi mahkumlar için yapılan bir protestoya saldırmasından, bugün yarın saldırılır denilen İran’ın içerisinde yaşanan kaotik çöküşün kalıcılığından, ekonomik cenderenin yanı sıra kuşatmalara haiz kılınan Kobane halkının Colani / El Şara gibi bir El Kaide eskisi ile Türk devletinin insafına terk olunmasına bir dolu hikaye çıkartılabilir. Ol nihai teslimiyet, sonu hepten 1984 yazınsalında George Orwell’in yazdıklarına paralel çıkarım, sonuçlar bugünün güncesinin bir tek gününde var edilir. Türkiye gibi bir örneği de gözler önüne getirdiğinizde bu hazin tablonun her nasıl bir kuşatmaya mahal verdiği zaten açığa düşer. En son yapılan düzenlemelerden birisinde, tasarı gerçek kılındığında kimlikteki ol numaralarla hesabın denk getirileceği, her şekilde yurttaşın tüm bilgilerinin derin ağ içinde ortalıklarda dolaştığı yetmezmiş gibi fişleyerek, tepkimelerin, itirazların önünün alınmak istediği bir “ağ-internet” özgürlüğünün sonlandırılması devreye alınır. İş midir derken, zaten tek mefhumun ol itirazları yok saymak olduğu, iktidarın hep bu tahayyülle yok saydıklarının üstünde imal ettiği yalanlarla, yeniden okumalarla bir iktidar süreğini sağladığı meydana çıkar. Bunlarladır çürüme. Internet zaten bizim neyimize! Söz hakkı şu coğrafyanın haddine mi allasen?

Binbir türlü denemenin, yıkımın, yeniden değerlendirmenin var edildiği bir coğrafyanın kader diye yaşatıldığı kederin örüntüsünü ne gizleyebilir ki, rakamlar, doğrulama kodları ya da onama mesajlarının arasında gerçeklik yalın bir biçimde kendi rotasını oluşturuyor. Hiçbir biçimde gerçekten duyulmayanlar, aralardan, çatlaklardan sızmaya devam ediyor. Ekin Elif Saltık imzasıyla Evrensel gazetesinde yayınlanmış haberi aktaralım, o hakikatin her neresindeyiz bilmek isterseniz şayet diyerekten. “Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu”nun ortak raporunun Mecliste çoğunluk oyuyla kabul edilmesi, Diyarbakır’da farklı tepkilerle karşılandı. Raporu okumadığını söyleyen de vardı, satır aralarında neyin yazılmadığına dikkat çeken de. Politik havanın oldukça ağır hissedildiği Ulucami önünde sohbet ettiğimiz Diyarbakırlıların söyledikleri hem iktidarın “kardeşlik” söylemine hem de muhalefetin süreci yürütme biçimine dair derin bir güvensizliği ve öfkeyi ele veriyor. DEM Parti ve CHP’nin şerhlerine rağmen “evet”, Emek Partisi ve TİP’in “hayır” oyu verdiği rapor, sokaktaki halk için yalan ve oyalamadan ibaret.

“Demirtaş içerideyken hangi barış?”

Güneşin yüzünü gösterdiği ramazan ayında pek çok kesim, hava sıcaklığının da etkisiyle kendini sokaklara attı. Ulucami’nin ayaz dışında hiç bitmeyen kalabalığında emekliler de oturaklarda yerlerini aldı. Yanına yaklaştığımız saçlarına kır düşmüş, bıyıkları kömür karası bir yurttaş sohbet talebimize istekle ama öfkeli bir ses tonuyla karşılık verdi. Raporu tam olarak okumasa da süreci yakından takip ettiğini söyleyerek söze sert girdi: “Tepeden tırnağa hepsi yalan ve Kürtleri aldatma yöntemidir. Madem Kürt kardeşindir, niye Demirtaş içeride? Demirtaş çıkmadan onun ne barışına ne yalanlarına inanırız. Biz onun talebelerini biliyoruz. Artık acemi değiliz. Yüzyıllardır bizi öldürüyorlar. Her şeyini öğrendik.”

“Seni başkan yaptırmayacağım’ demek suç mu? İstemiyorum seni zorla. Beni yok yere on sene, yirmi sene içeride tutuyorsun. Bu hangi yasa, hangi adalettir?” sözleriyle hararetli konuşmasına devam ederken, süreçten bir sonuç beklemediğini açıkça söyledi: “Hiçbir sonuç yok. Hepsi yalan.”

İktidara ve muhalefete güvensizlik

İktidarın İsrail ve ABD ile kurduğu ilişkileri hatırlatan yurttaş, dış politikayı da sürecin samimiyeti açısından sorguladı “Dünyada ne kadar azılı terörist varsa onlarla iş birliği yaptılar. Kürtleri öldürün diye para veriyorlar.”

DEM Parti’nin şerh koymasını önemli bulduğunu ama rapora “evet” demesini doğru bulmadığını belirterek şunları dedi: “Bulanmadan su durulmaz. Ya Kürt haklarını vereceksiniz, kardeş diyorsanız gerçek kardeş gibi davranacaksınız. Türkiye’den ayrılmak istemiyoruz. Ama bizi kardeş olarak görürseniz, Allah’ın verdiği hakları verirseniz kabul ederiz. Vermezseniz bir gün Kürtler sırtını döner.”

Yanında oturan bir başka yaşlı yurttaş ise “Türkler empati yapsın, kendini Kürtlerin yerine koysun. Eğer böyle devam ederse bu iş hiç bitmez” diye ekledi.

Dost mu düşman mı?

İlginç bir ayrıntı ise MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’ye dair değerlendirmeler oldu. Yeğeniyle oturan bir emekli, Bahçeli’nin çıkışlarını AKP’nin politikalarından daha dürüst bulduğunu belirterek, “O gerçek düşmandır, ama dürüsttür” ifadelerini kullandı.

Buna karşın Hakan Fidan ve benzer isimlerin özellikle dış siyasette Kürtlere yönelik sürdürdüğü politikalara dair düşmanlık vurgusu yaptı.

“Barış olsun ama tek taraflı olmasın, devlet de adım atsın, herkes için olsun” derken temkinli ama umut beklentisinde bir ses tonu da vardı: “Başka çaremiz yok, bu süreç olmalı. Barışın olduğu yerde refah olur, yoksulluk azalır. Akşam evine ekmek götüremeyen var. Yatırım gelsin, iş olsun. Ekonomi kötü olunca hırsızlık, intihar, aile kopuşu artıyor.”

Ancak aynı kişi, sürecin seçime endeksli olmaması gerektiğini vurguladı: “Oya endeksli olmasın hiçbir şey. Barış herkes için olsun.”

Yeğeni ise DEM Parti’ye çağrıda bulundu: “Halka kulak versinler. Çarşıya gelsinler, halkın içine karışsınlar. Milletvekillerini tanımıyoruz. Kapalı kapılar ardında olmaz, açık ve şeffaf olsun.”

“Ana dili insanın onurudur, seçmeli değil hak olanı istiyoruz”

Ana dili meselesi en net ve ortak taleplerden biri olarak öne çıktı. “Ana dili insanın onurudur. Dilin yoksa onurun da yoktur” diyen biri, ana dilinde eğitimin seçmeli dersle sınırlı kalmasına karşı çıkarak, “Seçmeli değil, şarttır. Her insanın ana dilinde eğitim hakkı vardır” dedi. Sanatçı Ahmet Kaya’nın yıllar önce Kürtçe müzik yapma talebi nedeniyle yaşadıklarını anımsatan bir başka yurttaş ise kültürel hafızanın hâlâ canlı olduğunu gösterdi: “Kürtçe müzik çıksa ne olur? Serbest olsun. Yanlış yaptık dediler ama bedelini o ödedi.”

Diyarbakır sokakları: Adalet olmadan barış olmaz

Ulucami önünde konuşanların sözleri tek bir duyguya indirgenemiyor. Öfke, kırgınlık ve güvensizlik kadar barış isteği de var. “Biz biraz buruğuz ama barış istiyoruz” diyen Diyarbakırlıların sözleri bu ikili hali özetliyor. Devletten eşit yurttaşlık, adalet ve ana dilinde eğitim talebi; siyasi partilerden ise samimiyet, şeffaflık ve halkla doğrudan temas beklentisi yükseliyor. Ve şu cümle, kalabalığın ortasında bir uyarı olarak asılı duruyor: “Bizi kardeş görüyorsanız, Allah’ın verdiği hakları verin; yoksa bu çark tersine dönecek.”

Süreç raporu Mecliste kabul edilmiş olabilir. Ancak Diyarbakır’da Ulucami önünde duyulan ses net: “Adalet olmadan barış olmaz.”

Doğrudan duraksamadan çürütenin ne olduğunu gösterir bir ikrar tablosunu var eder tüm bu konuşmalar, anlatılanlar. Kürd sorununun varlığının inkarından, bir çözümleme yoluna girdiği zikredilen şu uzunca sayılabilecek zaman aralığında havanda su dövmek dışında pek de elle tutulur bir şeye imza atılmayan bir güncelliğin karşısında, politik Diyarbakır’lı meramı her şeyi özetler. Kesinkes masalların değil artık doğrudan bir icraatın var edildiği, barışmaktan söz açılacaksa şayet bunun da doğrudan muhataplarıyla varılan konsensüler, bağlılıklarla bütünleştirilecek bir doğruyu imal etmekten geçtiği zikredilir. Adaletin kalmadığı, bırakılmadığı bir zeminde barışın imkansızlığı öne çekilir. O coğrafyanın, bu yer şu sahanın asırdan uzunca bir süredir var ettiği kaos, içine düştüğü karanlıklardan en nihayetinde kurtuluşunun reçetesi, büyük cümleler, şatafatlı törenler, gövde gösterilerinin arasına sıkıştırılmış iha, siha örneklerinden değil doğrudan sokakta yanıt bekleyenlere verilebilecek kestirmeden barış pratiklerinde görünür kılınır. Mezopotamya bütün arasız ve fasılasız çıkagelen dayatmalar karşısında onurlu bir barışın var edilebilirliğini savunur halen.

Birkaç kısa örneği iliştirelim: “Nalin Öztekin'in Bianet'teki haberinden kısaca aktaralım: "Şırnak’ta Rojava protestoları nedeniyle gözaltına alınan 37 çocuktan 12’si tutuklandı. Avukat Azat Bayram, gözaltında çocukların avukat talebinin karşılanmadığını, tek renkli şalların dahi suçlama konusu yapıldığını, bir çocuğa 30 yıldır kayıp olan amcasının sorulduğunu paylaştı." ve Sosyal Hizmet Emekçileri Sendikası (SES) 21 Şubat Dünya Anadili Günü ile ilgili yazılı bir açıklama yaptı. Bu açıklamadan kısaca aktaralım: Anadilinde verilmeyen bir sağlık hizmetinin, hastanın bilgilendirilmesi ve tedavi hakkının engellenmesi sonucunu doğurduğunu ortaya koyduğunun altı çizilen açıklamada; “Bu durum başta sağlık göstergeleri olmak üzere her şeye yansımış bölgeler arası eşitsizlikleri derinleştirmiştir. Çünkü başka dilde hizmet sunan sağlık kurumlarında hastanın dilini bilmeyenlerin onu anlaması, tanı koyması ve tedavi etmesi, derdine derman olması mümkün değildir. Günlük pratiğimiz bunun binlerce örneği ile doludur. Yetkililer ‘hastanelerde böyle bir sorun yok dil bilmeyen birkaç yaşlı olsa da hemen orada tercüman bulunuyor sorun çözülüyor’ deseler de aslında hastanelerde tercüman kullanmanın bu sorunu çözmediğini de pratiğimiz göstermiş/göstermektedir. Mahremiyetin ön plana çıktığı, psikiyatri ve somatizasyon bozukluklarında ve tercüman bulmanın dahi mümkün ol(a)madığı kimi acil vakalarda tercüman kullanmak mümkün ol(a)mamaktadır. Tercüman kullanmanın kimi trajikomik durumlara yol açtığı da bilinmektedir” diye belirtildi.”

İnsani çürümenin kalıcılaştırıldığı gün aşırı yepyeni bir uyaranın ekranlardan buyur edilip durulduğu bir zemindeyiz. Sorunların yok addedildiği, dünyaya barışın havariliğine dair açıklamalar birbirini kovalarken aynı hattın hep kötüsünün, daima beterinin yolunun iktidar pratiklerinden çıkageldiği bir zeminde onca barış denilirken şu yaşatılanlar her neyin nesidir, sahiden? Yaşatılanların korkunçluğu, bir asırdan uzunca bir zamanda heder edilmiş olanın, ötekisi olarak anılan gel gelelim kökleri buranın ta dibinden olagelenlere olan nefretin / ayrımcılığın / yok sayıcılığın hiçbir çıkışı bırakmadığıdır. Bugünlerde enikonu var edilmiş barış tahayyülünün de öylesine kör topal kılınmasının hiçbir müşterek insani uzamı var etmemesinin sonucu nereye vardırır hepimizi, düşünüyor musunuz? Sınırların, iç içe geçmiş, kemikleşmiş sorunların bağrında, insani çürümenin artık bir normatif kılındığı yerde, bakıp, görmekten artık usanmadınız mı? Geleceğin bir kez daha şimdiden çalınmasına karşı sessiniz çıkıyor mu? Kaybedilmiş renklerinin, yaşam ve kimliklerinin ardından ah vah etmekten ötesini var etmeyen bir ülkenin bir kez daha kıyısında, dibinde bucağında olan, belki komşu, belki tanışı olduklarının dertlerini yine önemsemeden, umursamadan geçip gidebilecekleri bir ülkenin korkunçluğu sizi de düşündürmüyor mu? Barış olmadan hayat var edilebilir mi, tek renk, tek ses, tek akılla... Düşünüyor musunuz?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Vedat ÖRÜÇ – csgorselarsiv.org v/ Artı Gerçek

Meramda Paylaşılan Haber

Oyunun yapısı değişiyor artık. Sıradan insanın hayatta var olma istem / tahayyül / eylemi bir biçimde yeknesak tarumar ediliyor. Ne kimsenin feryadına vakit var duyulacak, ne de bunca ağır sınamanın ortasında kalakalmış olagelen o insan figürünü kurtarabilecek belli bir çaba. Dünyanın konformizmi daha derin kalıcı güvenlikte bulduğu, bir anın öncesinde yaşananları aşan bir tahayyülle karanlık kılındığı bir zeminde söz un ufak ediliyor. Eylem, adımlamalar, var edilen kanunlarla / düzenlemelerle birlikte cürme uzak kalındığından bir biçimde dem vuruluyor. Sular yükseliyor, çağın cehennemi katran karanlığını politik tavır diye kakalayanların oyun sahasını gizleme çabasında kurdukları tezgahlar birer birer aleni kılınırken derin ve kalıcı kırılamaların önü açılıyor. Oralarda hiç değilse hukukun zerresi var olduğundan gidişatın karanlığını bina edenler karşısında binbir türlü direnişin alenen ve açıktan var edileceğini gösteren tahayyüller var. Bir cerahat gibi sarıp sarmalayan ırkçı / aşırı sağcı / popülist milliyetçilerin var ettikleri Avrupa dönüşümüne karşı var edilen ol ortak itirazlar gibi. Amerikan Göçmen Polisi olarak nam salmış “ICE”’ın Avrupa’nın orta yerine çöreklenmesine mahal veren olimpiyat oyunlarının kendi birleştiriciliğini alt eden kurgusuna kalıcı / önlenemez itirazlar. Bir yerlerde hakkın gasbı var edilirken bunu yarın bir başkasının takip edeceğini bilerek var edilen itirazlar çoğunlukla o kurulmuş tezgahlar eksenini lağvediyor, en azından şimdilik. Meselenin müştereken bir itirazı ortaklaştırmak olduğu daim yineleniyor, açıktan!

Bu sahada ise her şeyin “tersine” işlediği bir düzlem bina ediliyor. Adam sende ağzımızın tadı kaçmasın denilerek göz ardı edilenlerle birlikte artık hakaretler birer ikişer normatifin ta kendisine dönüştürülüyor. Ne atılan imdat feryatları görülüyor, ne var edilen açmazları aşabilmek için en ufak bir çabaya düşülüyor. Daha yepyeni asgari ücretin ele geçmesinin birkaç gün üstüne var edilmiş zam sağanağı, Müslümanlar için kutsal addedilen Ramazan ayı öncesinde fahiş fiyatlandırmalarla cebi yakarken, market, pazar raflarında fiyatlar bariz bir giyotin gibi yükseğe çekilip fişi çekilince insanın altında kaldığı tahayyüllere bir biçimde dönüştürülüyor, çıt çıkmıyor. Sebze, meyve için var edilmiş cerahatli yuvarlama, yukarıya kırdırılmış fiyatlamalar artık günlük gıda tüketim maddelerinin hepsinde de belli başlı bir yıkımı var ediyor. Asayiş berkemal buyrulurken bir yandan da çarkların enikonu dönmediği bir sistem bina ediliyor. Muhtaç kılmak, yoksullaştırmanın türlü boyutlarından sahnelemeler olağanımız kılınıyor. Fahiş fiyata müdahale yerine, zorun / betin / berbat ol çıkagelen tahayyülün esiri kılınıyor bir menzil. Açsanız, düzene biat etmediğinizden oluyor denilerek her şey kestirilip atılıyor. Düzenin muğlaklığını yok etmek değil tüm bu puslu / gri havayı sahiplenmek matah addediliyor. İyi de sorun halen dağ gibi yükseliyor, her yerde, her şekilde! (Not: Türk-İş Ocak 2026: Açlık sınırı 31.224 TL, yoksulluk sınırı 101.706 TL, bekar çalışanın yaşam maliyeti 40.541 TL. Asgari Ücret ise 2026 için net 28.075 TL civarında, Açlık sınırının altında kalmış bir asgari ücret, yoksulluk sınırıyla uçurum açılmış...)

Çözümsüzlük girdabı daha bu masa başlarında var edilmiş düzenlenmiş enflasyonla, bir tırpanla var edilmiş yaşamak için elzem görülen asgari ücretin yoksulluk sınırının altında açlık sınırının bile gerisinde kaldığı bir zemini bina ediyor. Sessizlik mutlak istikamettir diye bildirilirken, biriken cerahat insanların birbirini kırdığı bir menzili göstere geliyor. O sahnede hiç kimsenin yaşam hakkının muhafazası söz konusu edilmiyor. Düzen sıradana bir kaosu reçete ederken, sokak birbirinin gırtlağına çökenlerle, kendi kanununu kendisi eliyle kuranların var ettiği astığım astık kestiğim kestiklere dönüştürülürken, cürmün, ceberut bir akılla var edilmiş cerahatin odağındaki memleket olur öyle şeyler denilerek geçiştirilir. Budur fecaat, bu kadardır felaketin kıyısına taşınmak o cehennemde yaşamak! Bizim buralarda 'ağzımızın tadı kaçmasın' diye yutkunurken kimileri, rakamların soğukluğu bir giyotin gibi iniyor raflara. IMF’nin 'kemeri sık' dediği o kemer, aslında boğazımıza dolanan ilmiğin ta kendisini bildiriyor bir yandan... kalanı aşağıdadır;

BirGün Gazetesinden aktaralım: “32 ayda somut hiçbir başarı getirmeyen ekonomi programı, iktidarın içinde giderek daha yüksek sesle eleştiriliyor.

İktidar medyasında, Yeni Şafak'ta yer alan haberlerde Şimşek'in özellikle yüksek faiz politikası eleştirilirken son olarak Sabah gazetesinde yer alan bir yazı eski bakan ve AKP'li Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın damadı Berat Albayrak'ı istedi.

Sabah gazetesi Ankara Temsilcisi Okan Müderrisoğlu, dün gazetenin ekonomi sayfasında yer alan yazısında, "2027’ye doğru yol alırken 'belirsizlik aralığına' dikkat!" başlıklı yazısında, seçimi işaret ederek "Türkiye ekonomisi belli ezberler etrafında daha fazla döndürülmemeli" diye yazdı.

Albayrak İsmi Zikrediliyor

"Enflasyonun düşürülebilmesi güçlü siyasi irade ve siyasi sabır yanında, sade vatandaştan iş insanlarına kadar uzanan yelpazede ekonomik direnç ve dayanıklılık gerektirmektedir. Bugün uygulanan programdaki sıkı para politikası, arkasında Cumhurbaşkanı'nın açık desteğinin hissedildiği bir tür meydan okumadır. Cari şartlar dahilinde faiz silahının çekilmesine geniş yetki verilmişse, Merkez Bankası yönetimine kalan alan likidite yönetimi becerisi ile iletişim stratejisinden ibarettir" diyen Müderrisoğlu, Berat Albayrak'ın ismini vererek bakanlığı süresinde uyguladığı politikaları da övdü.

Seçime Nasıl Yürünecek

Halkın sırtına yüklenen ağır yüke rağmen düşürülemeyen enflasyon, artan işsizlik, zaten düğüm olan borçluluk sarmalının yüksek faizle kördüğüme dönüşmesi, emek gelirlerinin üzerindeki baskı; emeklilerden emekçilere giderek daha fazla yükselen itiraza yol açtı.

Müderrisoğlu'nun da ifade ettiği gibi 2027'de seçime hazırlanan tek adam rejimi, bir yandan sosyal politikalardaki göstermelik değişikliklerle rıza üretmeye, bir yandan da paha biçilemez kamu varlıklarını özelleştirmelerle satarak gelir elde etmeye hazırlanıyor. Seçim ekonomisine hazırlıklar giderek kendini daha fazla hissettirirken halkın en yakıcı gündemi olan kriz, AKP'liler içinde Şimşek'e yönelik eleştirilerin de artmasına neden oldu.

Çünkü kemer sıkma politikalarının uygulayıcısı Şimşek'in şimdiye kadarki performansı bu eleştirilerin dayanak noktası oldu. Ekonomiyi toparlama amacı ile getirilen Şimşek, bütün faturayı halka kesse de işler rejim açısından iyi değil. Toplumun tepkisi de oynamaktan çok zevk aldıkları rakamlar da Saray yönetiminin bu pozisyonda seçime giremeyeceğinin ihtimalini güçlendiriyor.

Zamanın yavaş yavaş tükendiğini, havanın seçime doğru kaydığını düşünürsek bu şartlar altında rejim seçim ekonomisine geçişte de zorlanacak.

"Şimşek'in birikim sürecinin sonuna mı geliniyor? İktidar içindeki eleştiriler nereye doğru evrilecek" sorularının cevaplarını da Saray'ın seçimi göze alıp alamayacağı koşullar belirleyecek. Ancak şimdiden görünen o ki durum böyle devam ederse tek adam rejiminin Şimşek yönetimiyle bir seçim sathına girmesi zor.

.....

IMF’den Şimşek'e: Kemeri Daha Çok Sık

Öte yandan Şimşek'in uyguladığı ekonomi programı IMF tarafından yakından izleniyor. Fon bu yönetimin "başarının sırrını" daha fazla kemer sıkmaya dayandırdı.

Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek'in, uluslararası finans çevrelerinin 'güvenini' kazanmak için uyguladığı program bu çevrelerden övgü görse de yetersiz bulunuyor. Şimşek'in kemer sıkma politikaları, IMF tarafından az bile bulundu. Şimşek'in Haziran 2023'ten beri Uluslararası Para Fonu IMF'nin "tensip ve takdirleri" ile yürüttüğü ekonomi programı, Fon tarafından değerlendirmeye tabi tutuldu. IMF İcra Direktörleri Kurulu, Türkiye ile 2025 yılı 4. Madde konsültasyonunu tamamlayarak değerlendirmelerini duyurdu. Fon yetkilileri, "2024 yılı 4. Madde konsültasyonundan bu yana Türkiye'nin dezenflasyon programı başarılar gösterdi" değerlendirmesinde bulundu. Sıkı para politikası, emek gelirlerinin baskılanması ve kamu harcamalarının kısıtlanması politikaları birer birer övüldü, daha fazlasına ihtiyaç olduğu kaydedildi. Dezenformasyon takdiri açıklayan IMF'ye göre bile 2026 yıl sonu enflasyonu yüzde 23 olarak bekleniyor. Fon ayrıca, "Politika faizinin daha da düşürülmesi ve artan güvenin etkisiyle büyüme oranının 2026'da yüzde 4,2 olmasının öngörüldüğünü" kaydetti. Şimşek'e, "Kemeri biraz daha sık" denilerek "Kapsayıcı orta vadeli büyümenin desteklenmesi için daha sıkı bir makroekonomik politika bileşimi ile iddialı yapısal reformların gerekliliği" ifadelerine yer verildi.”

Gıda Enflasyonunda şampiyonlar liginden bir türlü düşemeyen, her anında bambaşka bir zalimliğin bina edildiği menzilde, hakkın, hukukun lağvedilmesi gibi, bir de ekonomik ol cenderenin sürgit yinelenmesi var edilir. Bugünün ekonomi kurmaylarının açmazları, tüm o cerahatli karanlıklarda şekillendirdikleri yeni ülke tiradında cebe girenle, çıkan arasında uçurumun varlığını muhafaza etmek, sermayenin içteki dıştaki temsillerinin daha da fazla kemer sıkın nidalarını beraberinde olur addederek gidilen istikamet çürütendir, dert sahibi yapan! Enflasyon için hükumetin marketlerden fiyat anlayışı talep ettiği bir zeminde bütün o kayıkçı kavgalarının, sistemi dönüştürelim, kayıt altına alalım derken makul ücretli, asgari yaşam hakkını elinde tutmak isteyen insanlara reva gördükleriyle gerçek bir karabasan sarmal var edilir. Ucuzluk kokarken her yer, her gün aşağılama, her an hakir görülme, sürekli bir hırpalanma ihtimaller dahilinde kılınır. Ekmek, aş müdahalesi değildir bu aynı zamanda biyopolitik bir dönüşümün son raddesini var etmektir. Hiç birimiz ama hiçbirimiz için bir çıkışın bırakılmadığı, her günün karalara çıktığı bir zeminde onca oynak rakamla, açık tahribatla, sürekli anlatılan laf kalabalıklarıyla bir gün öyle bir gün böyle diyerek bir ülke var edilemez, edilemiyor da. Kemer sıkmalar, uluslararası kan emicilerin direktiflerine kulak vererek, emekçinin, emeklinin, sıradan tüm insanların haklarının tarumar edildiği bir zeminde oyun falan kalmaz, kalmamalıdır. Zira boğaza geçirilen ilmik halen kemer diye yutturulmaya çalışılıyorsa, orada artık siyaset değil, sadece sistemli bir kıyım vardır. Bu kıyımın ortasında 'oyun devam ediyor' diyen her ses, aslında o giyotinin ipini tutan elin yankısıdır. Fark ediyor musunuz ey ahali...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Emrah GÜREL – AP / Euronews

Meramda Paylaşılan Haber

Kıyamet kopuyor. Modern zamanın insanının, kendisinden evvelinden artık ileriye doğru hamle ettiğini, geleceğini biçimlendirdiği zikredilirken, dönüş enikonu taş devrine sabitlik kazanıyor. Kıyametler kopuyor, hayat heder ediliyor. Düzen denilenin var ettiği mekanik halin ortasında yaşamın ihtimallerinin sıfırlanması söz konusu kılınıyor. Yaşam öylesine bir mesel değilken, bunlara da alışılır denilerek modern kölelik, gücü yetenin ötekisine ol kişi, kadın, çocuk, erkek, yetişkin, öteki kısmından işaretlenmiş herhangi bir inanç ya da duruştan olması kafi görülüyor. Yaygın medyanın şaklabanlıkları arasında olan biten hep ama her dem çürüyen bir menzile varılıyor. İnsanın hakkının da hukukunun da çer çöpün ta kendisine indirgendiği koca bir siktir çekilen dünya gerçekliği var ediliyor. Hüzünlerle, yaralarıyla, yıkımların ortasında dımdızlak konulmasıyla, enikonu çaresizliğin içerisinde mıh gibi çakılı bırakılarak o cendere, cehennemi kıyamet yeryüzünün her gününe içkin kılınır. İzler, sınırlar ve hayatlar denkleminin tarumar edilmesi Amerika’da Minnesota’da aklına eseni vuragelen devletin Ice ajanlarından, Yemen’in arka sokaklarında cereyan eden yok etme sistematiğinde, bir günde var edilen yepyeni savaş cepheleri duyrulurken o yıllar yılıdır süreduran Ukrayna, sessizlikte biçilen Gazze, arada bir yoklanan Lübnan ve şimdi artık her günümüzde karşımıza çıkan Rojava’dan belirgin kılınır. İnsan elli kıyamet tahayyülü her anlamda hayatta var olma istemine saldıranların kurgusu olarak hakikatte bir karşılığa kavuşturulur. Daha nereye kadar?

Nefret söyleminin güncellenebildiği bir zeminde olanca hınçla ötekisi olarak anılana karşı gerçekleştirilen her kırım savunulur, avuntuyla geçiştirilir. Üstü örtülebilir zannedilen şey binbir kırımın kırk kuruştan ibrasıdır, onanmasıdır. Etraflıca dünya gündemine baktığımız vakit o aymazlığın her neleri yok ettiğini, hangi umutları daha senenin başında heder ettiği ortaya çıkar. Henüz yılın biricini ayının 25. günündeyiz, ya sonrası! IŞİD’in 2014’te başlayan ve 2015’te püskürtülen saldırılarından 11 yıl sonra Kobane bir kez daha cihatçı gruplar tarafından kuşatıldı. HTŞ ‘Enfal’ suresiyle Kürtlere karşı ‘fetih’ ilan ederken, Rojava yönetimi “seferberlik” çağrısı yaptı, Haseke’de halk silahlandı. SDG, Kobanê’ye yönelik saldırılara karşılık verdiğini ve HTŞ güçlerini çekilmeye zorladığını açıkladı. Süleymaniye’den, Nisebin’den çok sayıda kişi destek için Rojava’ya gitti. Basitçe geçiştirilebilecek bir mesel / mefhum değil yanı başımızda salt Türk devleti öyle istemiyor diye bir kere daha bir kapan kurulur. Türkiye sınırlarında kurumsallaştırılmış olagelen nefret ediminin / ırkçı sayıklamaların, kimilerinin hezeyanları olagelen devlet kurarsa o Kürtler bahsinin vardığı paranoya ile birlikte bir kez daha insanların hayat memat mücadelelerine terk olunması gündeme düşer. Yaygın medya kanallarında yer bulan bir temsilin ağzından çıktığı haliyle, Kobani şimdi düştü, düşüyor inşallah! Bu nasıl bir iradesizlik, kötülüğü onama diye soran olmadığı için her gördüğünü terörist bilen, gören anlayışın memleketinde en büyük başarıları bu cendere eksenini sonuna kadar savunmak olur, bu mudur irade, özgür, aklı başında!

2016-2019 yılları arasında Afrin, Gire Spi, Sere Kaniye'nin, Türk devletince ilhak edilmesi sonrasında Rojava devriminin enikonu yıkılması tahhüdünü aralıksız olarak işleyen bir aklın, Esad rejiminin devrilmesi sonrasında hamisi olduğu Ahmet El-Şara, Colani nam terör şebekesinin piyonlarından birisiyle kurduğu ilişki / yönlendirmelerle birlikte bir kez daha bir kapana kısılır insanlar. Kobane özellikle bu sahadaki en önemli görülen yerle bir edilmesi, insanların aç konulması, tehcir olunmasının en elzem bildirildiği bir saha olarak görülür. Tarihinde soykırıma dair hiçbir leke yoktur, olmamıştır denilirken günbegün o katran karanlığını yeniden imal etme cüretine sahip çıkan, şimdinin Talat, Enver ve Cemal paşalarının suna geleceği müşterek barış ne olur? Onca barış lafzını zikrederken çürümenin ve daha keskin ayrıştırmanın filizlendirildiği bir zeminde kim günyüzü görebilir sahiden? Dışişleri koltuğunda oturan temsilin var ettiği bir biçimde uygun gördüğünü dikte ettiği rejimin, Suriye’de Kürd, Ezidi, Alevi, Ermeni, Süryani ve Kıptilere verebileceği bir hayat söz konusu mudur! Bu kadar afaki bir kinle her nereye varılabilir, belirgin bir fasit döngüden gayri. Tarih hep mi tekerrür eder...

Mezopotamya Ajansından aktaralım: “QSD Genel Komutanlığı üyesi Cemîl Kobanê, “Kürt halkının direnişi de özgür yaşamak isteyen bütün halklar için bir ilham kaynağı olacaktır” dedi.

HTŞ, DAİŞ ve Türkiye destekli paramiliter grupların Rojava’ya yönelik saldırısına ilişkin Suriye Demokratik Güçleri (QSD) Genel Komutanlığı üyesi Cemîl Kobanê, Kobanê kentindeki Şehîd Egîd Meydanı’nda, binlerce Kobanêlinin katılımında açıklama yaptı. Her halk gibi Kürt halkının da artık özgürlüğünün vaktinin geldiğini belirten Kobanê, “Halklar arasında Kürt halkının özgürlüğü, birçok azınlığın özgürlüğünün de öncüsü olacaktır. Suriye’de, dünyada ve Ortadoğu’da Kürtler, Süryaniler, Çerkezler ve Ermeniler nasıl inkâr ve imhaya maruz kalmışlarsa, Kürt halkının direnişi de özgür yaşamak isteyen bütün halklar için bir ilham kaynağı olacaktır. Bugün verdiğimiz mücadele tam olarak bunun mücadelesidir; bu yüzden direniyoruz” dedi.

‘Ortadoğu'da Kendilerine Bağlı Bir Devlet İstiyorlar’

Rojava üzerinde yürütülen soykırım saldırılarının büyük güçlerin Ortadoğu’daki büyük komplolarının bir devamı olduğunu vurgulayan Kobanê, “Bugün büyük güçler Ortadoğu’da kendi bünyelerinde büyük bir devlet yaratmaya çalışıyorlar. Kürt, Arap ya da başka bir millet olması fark etmiyor. Onları tanımıyorlar; iradelerini, varlıklarını tanımıyorlar. Ortadoğu’da büyük bir devlet yaratmaya çalışıyorlar. Daha önce de söylediğimiz gibi maalesef birçok dost ve birçok güç, Ortadoğu’daki komplonun bir devamı olan bu durumu tam anlamıyla kavrayamıyor. Bu yüzden direniş ve devrim konusunda bizim gibi hareket etmiyor, farklı farklı düşünüyorlar. Kimisi sırtını dış güçlere dayamış, kimisi ise bazı yerel güçlere yaslamış durumda. Bu şekilde varlıklarını ifade etmeye çalışıyorlar.”

‘İradelerini Satanlar, Dış Güçlerin Silahı Olarak Hizmet Ediyor’

Uluslararası güçlerin “Kürt savaşçıları kahramandır, savaşçıdır” sözlerini hatırlatan Kobanê şunları söyledi: “Fakat bugün çıkarları farklı olduğu için sessiz, düşüncesiz, sağır ve kör kalıyorlar. Devrimci ve yoldaşlar olarak çok iyi biliyoruz ki, bizim hakiki dostumuz yine biziz. Kürt’ün dostu, Kürt’ün kendisidir. Bu yüzden bugün YPG ve YPJ’ye saldıran güçler de bu projenin birer silahıdır. Eskiden DAİŞ, El Nusra ve Ahrar eş Şam vardı. Bunlar iradelerini sattılar ve dış güçlerin çıkarlarına teslim oldular. Bugün ise dış güçlerin projelerinin hayata geçirilmesi için birer silah gibi onlara hizmet ediyorlar; bu dış güçlerin öncülüğünü yapıyorlar. Bu savaş sadece Suriye, Irak ve İran’la sınırlı kalmayacaktır. Önümüzde çok büyük bir savaş vardır. Biz bunu Üçüncü Dünya Savaşı olarak nitelendiriyoruz. Şu anda girdiğimiz savaş yeni bir başlangıçtır ve Üçüncü Dünya Savaşı çerçevesinde dış güçler ile ulusal güçler arasında fiilen başlamıştır.”

Her şeyin yanlış bir düzleme oturtulduğu, aleni ve afaki bir yıkım tehdidi karşısında tüm o Kobane ve Haseke hattından yükselen avaz / avaz meram bütün o insan elli cehennemin her nasıl biçimlendirildiğini de örnekler. Daha yepyeni beş çocuğun soğuktan can verdiği bilgisinin dolaşıma çıktığı bir zeminde, Türklerin bunların hepsi boş laf kalabalığı tantanası güncellenirken, beş sene önce Azerbaycan’ın, para karşılığı kullandığı çetelerle 120 binden fazla Dağlık Karabağ Ermenisine yönelik kullandığı aç bırak, susuz, sefil koy hamlesinin yenilendiği bir zemin söz konusu olur. Bu kadar açmazın en son Ruanda katliamı güncelliğinde var edilebildiği bir dünyada, binaların çatısından insanların çöp gibi atıldığı, yollarda, kontrol noktaları ya da rejim unsurlarınca ele geçirildiği zikredilen yerlerde var edilen dehşet dolu katliam / cinayet pratikleri de o cehennemin her neye tekabül ettiğini gösterir, yalın! 20-24 Ocak arasını kapsayan ateşkes, on beş günlüğüne tekrar uzatılırken, olmakta olan cerahatli yıkım tahayyülüne karşı bir dur ne zaman ortak bildirilecektir! Bunca yılın medeniyetler beşiği, her inancın sembolik değil doğrudan ol topraklarda ortak yaşamı inşa ettiğinden dem vurulurken, sahiden iş işten geçmeden tüm o kıyamet senaryoları, yeni tehcir ve soykırım hamlelerine bulaşmadan evvel barış söz konusu edilebilir mi? Ortadoğu’nun bu en kanlı sureti temsillerinin elinde hayata hiç ama hiçbir zaman yer bırakılır mı?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Rojava Protestosu - Evrim KEPENEK – Bianet

Meramda Paylaşılan Haber

Cemîl Kobanê: Direnişimiz Özgürlüğün İlham Kaynağı Olacak - Mezopotamya Ajansı

Nefret bir yazgıymış gibi doğrudan bu habis fasit döngülerin rehini menzilde bir sabitimiz kılınıyor. Herkes bir ötekisini, başkasını hedef kılıyor, hakir görüyor. Ne aşağılamalara bu topraklarda bir son veriliyor, ne cerahatli iğnelemelerin bir ardı geliyor. Ne tahakküm sahi ama sahiden bitiyor, ne de ben ben ben diyen iktidarcı şablonların tekrarından vazgeçmek söz konusu ediliyor. Koca bir sahanlık bir ötekisi için çukur kılınıyor, başkası için yıkım sahnesi. Aparat addedilmiş kendi benliklerini, idelerini iktidara rehin eden, bekasını onlar için hizmet ederek, sessiz kalarak var eden, bir yerlere gelenlerin refakatinde yol, yön hep karanlığı bildiriyor. Bir yol, yön arayanların ülkesi salt cürmü sahiplenen, nefreti aleni bir biçimde ete kemiğe büründüren bir mezbahaya dönüşüyor. Biyopolitik bir bataklık halini bütünleştiren tümden yaşam idesini törpüleyen ideoloji her dem taarruz hali ile birlikte iş bu sahada güncelleniyor. Ne eksik, ne fazla. Yarınsız bir menzilin bütünlüğü bu şablonda birbirilerine enikonu düşürülecek insanların varlığıyla biçimlendiriliyor. Herkes birbirine kati düşman olabilsin ki mekanizma çalışsın. Herkes birbirinin gözünü oysun ki düzen bir biçimde yoluna devam edebilsin.

Sadık kitleler yaratılırken ya da korunurken, mümkün mertebe o düşmanlık akımının, her bir ötekisini yaftalama çabasında dizginler elde tutulurken ortaya garip garabet bir menzil çıkartılır. Tümüyle bambaşka şeyler gündem kılınırken, nefret köpürtülür. Düşmanlıklarla birer ikişer hedefler belirlenir. Ortaya saçılan, iktidarın işinin bittiğini göstere gelen halen de devam etmekte olan uyuşturucu, seks, kara para, bahis, hile hurda vesaire üstünden var edilen çıkar çevrelerine yönelik operasyon silsilesi sırasında da bu denklik var edilir. Bir biçimde düzen yoluna devam ederken, o kendisini yol verdiği temsiller, üstünde yük olan artık dayanılması imkansız sömürü çemberinin kenef taşları, lazımlıkları birer ikişer kapı önüne süpürülür. Birlikte ve beraberce kotarılmış onlarca yılda sürdürüle duran kirli, kan ve insanlık dışı muamelelerin var edilebildiği hepsinin de geçer akçe para için olur kılınır bilindiği bir zeminde geçmeyen geçmiş yeniden var edilir. Nasılsa karışan görüşen artık kalmadığı için nefretlik kılınmış olanlar birer ikişer gözden çıkartılır. Sıradan insanların o yaşamı var etmek için binbir emek verenlerin gözlerinin önünde şatafatın ağır bir insanlık sınaması olduğu bir kere daha açığa düşer. Bunu ne iktidar bildirir, ne de o yakalananlar veya suçüstü olanlar.

Kirli ilişkiler ağı, ortaya karışık çıkıveren örgütlenme / çeteleşmeler bütünüyle nefret simyasını yeniden imal edebilmeyi amaç edinenler için de aranan taze kandır. Çürümüş, ezilmiş bir halkın boynuna aralıksız sicim gibi sallandırılan yeni vergi boyundurukları ol dolaylı / tek seferlik denilirken arasız / fasılasız kalıcılaştırılan, paşa gönlüm öyle istedi abi vergileri / söğüşleri arasında çıkagelen cerahatli bir yok sayma, üstte / seçkin addedilen tüm bu çete unsuru / maşa / piyonların hikayeleri ile sulandırılır. Asgari ücretin hazin temsiline, yeniden değerlendirme oranına dair tek bir itiraz dahi gösterilmez. Çünkü Ela Rumeysa Cebeci’nin yatak odasında kimlerle ne yaptığının daha büyük ehemmiyeti vardır! Kendilerine hala gazeteci diyebilen Mehmet Akif Ersoy, Veyis Ateş gibilerin bariz belirgin pezevenklikleri, dost meclislerinde sundukları al takke ver külahların üstü, escort kadın pazarlarının / grup seks ayinlerinin “ekmek mücadelesi” kadar kıymeti yok, görülmez bildirilir. Onun bununla yatak arkadaşı olmasının, şunun berikinin altına yatıp, uyuşturucu ticaretinin tekerinde yedek stepne olabilmesinin magazini gerçek gündemin ta kendisi olagelen açlığı bastırır, unutturur. Açlık sınırı 30 bin 143 liraya yükselir! Ne gam değil mi?

Duygu Ayber Gültekin'in Evrensel'deki haberini aktaralım: "Türkiye İşçi Sendikaları Konfederasyonu (Türk-İş), çalışanların geçim şartlarını ortaya koymak amacıyla otuz dokuz yıldır sürdürdüğü "Açlık ve Yoksulluk Sınırı" araştırmasının Aralık 2025 sonuçlarını kamuoyuyla paylaştı ,. 2026 yılı için belirlenen yeni asgari ücretin, henüz işçinin cebine girmeden açlık sınırıyla arasındaki makas açıldı. Ankara’da yaşayan dört kişilik bir ailenin sağlıklı, dengeli ve yeterli beslenebilmesi için yapması gereken aylık gıda harcaması tutarını ifade eden açlık sınırı, Aralık ayında 30 bin 143 lira 75 kuruşa yükseldi.

Asgari ücret açlık sınırının 2 bin lira gerisinde

Raporda, 2026 yılı için geçerli olacak asgari ücretin 28 bin 75 lira olarak belirlendiği hatırlatıldı. Ancak Aralık ayı verilerine göre bu rakam, dört kişilik bir ailenin sadece mutfak masrafını ifade eden açlık sınırının 2 bin 68 lira altında kaldı. Asgari ücretin, bir işçinin ailesiyle birlikte insanca yaşayabileceği bir geçim ücreti olarak ele alınması gerektiğine vurgu yapılan raporda, mevcut seviyenin yalnızca barınma, ulaşım ve sağlık gibi zorunlu giderleri değil, sağlıklı beslenme maliyetini bile karşılamaktan uzak olduğu belirtildi. Gıda harcamasının yanı sıra giyim, konut, ulaşım, eğitim ve sağlık gibi zorunlu ihtiyaçların da dahil edildiği yoksulluk sınırı ise 98 bin 188 lira 11 kuruşa ulaştı. Bu tabloya göre, 2026 yılı asgari ücreti, yoksulluk sınırının ancak yüzde 28,6’sını karşılayabiliyor.

Bekâr çalışanın yaşama maliyeti 39 bin lirayı aştı

Araştırmada sadece aileler değil, bekâr çalışanların durumu da mercek altına alındı. Bekâr bir çalışanın aylık yaşama maliyeti Aralık 2025 itibarıyla 39 bin 123 lira 8 kuruş olarak hesaplandı. Bu veri, tek başına yaşayan bir çalışanın dahi asgari ücretle geçinmesinin imkânsız hale geldiğini, yaşam maliyetinin asgari ücretin yaklaşık 11 bin lira üzerinde seyrettiğini ortaya koydu. Mutfak enflasyonundaki artış da hız kesmedi. Ankara’da yaşayan dört kişilik bir ailenin "gıda için" yapması gereken asgari harcama tutarındaki artış bir önceki aya göre yüzde 1,06 olurken, son on iki aylık artış oranı yüzde 42,97 olarak gerçekleşti. Yıllık ortalama artış ise yüzde 40,15 oldu.

Et ve meyve fiyatları cep yakıyor

Gıda fiyatlarındaki ürün bazlı hareketlilik de raporda detaylandırıldı. Süt, yoğurt ve peynir grubunda fiyat hareketliliği devam etse de ortalamada büyük bir değişiklik gözlenmedi. Ancak et grubunda dana kıyma ve kuşbaşı fiyatlarında artış yaşandığı, tavuk etinin kilogram fiyatının da yükseldiği tespit edildi. Balık fiyatlarında ise tezgahlardaki çeşitliliğin artmasıyla sınırlı bir gerileme görüldü. Pazar tezgahlarında sebze fiyatları görece gerilerken, meyve fiyatlarındaki artış dikkat çekti. Ortalama meyve kilogram fiyatı 107,78 lira olurken, sebze kilogram fiyatı 74,03 lira olarak hesaplandı. Temel yağ ürünlerinde zeytinyağındaki dalgalı seyir sürerken siyah ve yeşil zeytin fiyatlarında sınırlı artış tespit edildi. Çay ve ıhlamur fiyatlarında artış gözlemlenirken, ekmek, reçel, bal ve şeker fiyatları bu ay sabit kaldı."

Nefret bir yazgıymış gibi yaygınlaştırılırken, yıkım ve cerahat esir addedilen hayatın belli bir hakikate dönüşümü var edilir. Türkiye’nin Siyasal İslami yapısının, dışarıdan bakıldığı vakit kendilerine benzese de aynı saymayan hatta din dışı addedilen, tağut diye bildirilen o aksiyona rehin kılınan bir yer gerçekliği var edilir. Karın tokluğuna yaşamanın dahi çok dahi fazla addedildiği bir zeminde çürümüşlüğü örtbas edebilmek adına nefret / ayrım / bir biçimde ötekisi ilan etme / yaftalamalar silsilesi yeniden ve yeniden kurgulanır. Oh olsunlar ayağa düşerken kuru ekmekle, kendisini örtmeye / gizlemeye yarayacak olagelen bir kıyafeti sağlayabilen şanslı addetsin kendini denilir. Cürüm, çürümeye mahal verirken söz kifayetsiz kalsın da herkes işine baksın, bakar gibi görünsün, birbirini yesin yiyebilsin ki düzen devam etsin buyrulur. Çünkü bu menzilde düzen, yarayı iyileştirmek için değil; cerahati kutsayıp, birbirinin kanında boğulanların seyriyle ayakta kalmak için kurulmuştur. Hakikatin yıkıcılığı ortada, sözün var ettiği gerçeklik ayan beyandır. Zira bu cerahat ülkesinde hakikat; magazinle örtülen, nefretle beslenen ve açlıkla terbiye edilen bir cesetten ibarettir, kesin bilgi!

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2025

Görsel: Şehri İstanbul Sitesinden...

Meramda Paylaşılan Haber

"Her millet kendi kokuşmuşluğunu bir gelenek gibi sırtında taşır; asıl felaket, bu kokunun artık kimseyi rahatsız etmemesidir." E. M. Cioran

Bir yazgı haline dönüştürülmüş, kesintisiz bir cerahat sarmalının içinde hayat heder edilip duruyor. Herkesin, nüfusu olan, seçilmiş addedilmiş ve muktedirin payandası olanları da kapsayarak silsile halinde bir ötekisini alt ettiği, cürmü öncelediği bir yerin gerçekliği ile kuşatılıyoruz. Ne ki olan biten bir matriks imgelemi, filmdeki gibi yalan / gerçek ayrımı, yalanların sahiciliği değil. Doğrudan varlığı tescillenmiş bir gerçek üstü yıkımın güncel, daimi kılındığı her şeyin tarumar olunduğu bir izlek hayatı kuşatıyor behemehal. Düzen başka hikayeler anlatırken, gerçeklik tümüyle yıkımın kılınıyor. Mahvetmek, kısır döngü içinde umutları tarumar eylemek birer hakikat eyleniyor, eksiksiz tastamam. Biyopolitik bir cendere sahnesinin ortasında bir ülkenin dönüşümü kesintisiz. Yeni nizam, tahayyül içinde ülke şablonu devreye sokulurken bu yazgı kılınmış olagelen cerahatli tavırla tüm o hayatın kuşatılmasında her gün apayrı evreler var edilir. Sonu sıradan insanlar için daima hüsran, hep eksik gedik. Var edilmiş karanlığın arkası belirsiz bir geleceğin yıkıcılığını da barındırır. Olan biten her birimizin ortak payandası eylenen o cerahat ikliminde unutulsun diye çabalanan umuttur. Yeni düzen kapitalist yıkıcılığın ekseninde başka bir cehennemi imal ederek güncelliği var edilendir. İstikamet hep kapkaranlık.

Hayat heder edilip durulurken var edilmiş ülke profili de iyice enikonu dibi boylar. Dibin dibinde çıkagelen üçüncü sayfa haberlerinin ta kendisinden mülhem bir yerin gerçekliğini var eder misal ülke. Haber bülteni sunarken mahir takılanların, tevekkülü önceleyenlerin o laflarının kıyısında altı sıfırlı maaşlarının, birbirilerinin koyunlarına yatmaktaki cüretleri ve beraberinde uyuşturucudan, şikeye ya kurye ya teslimatçı ya da kullanıcı olmalarının var ettiği bir ucubelik düzendir misal o yeni ülkenin karanlığı. Onlar ekranlardan Ak Parti iktidarını güzellerken, güncellikte olan biten yıkıma, insanların üç otuz paraya tamah edip hayatlarını sürünmekten beter kılmalarına kulaklarını kaparken, elde ettikleri imkanları ol rant pazarlarında bedenlerini satmaya kadar düşkünleşmiş olmalarının utancı karşılar artık var edilmiş ülke gerçekliğini. Kendi bekalarını sağlama alırken ateş kesilenlerin bu ülkede yaşayan insanların, sıradan olanların arkasında kimsesi kalmayanların yaralarına bırak ses olmayı, adlarını dahi kendi çıkarları varsa andıkları bir ucuz insanlık pazarının adıdır yeni ülkenin yaygın medyası. Şanı, şerefi bir kenara terk edip, dün tüh kaka ettiklerinin var ettiği her şeyi yeniden imal eden, dünün gizli karanlık suretlerinin evlatları olarak apak bir geleceğe adımlıyor olduklarını zikrederken aynı çarkın başka bir yüzeyinden yeniden hak gasplarına imza attıklarını gösteren bir yansı var edilir. Türkiye kendi geçmişinin tüm o katran karanlığını yeniden, yeniden imal edenlerindir.

Başka bir sapağı dönelim. Evrensel Gazetesine bağlanalım: “30 yıl çalıştı, emekli oldu ama geçinemedi… Cilt kanseri hastası 70 yaşındaki Tahsin Uzun, emekli maaşıyla yaşamını sürdüremediği için çöplerden kağıt topluyor. Barınacak evi olmayan Tahsin Uzun, bir depoya sığınarak yaşıyor; her gün Fikirtepe’den Üsküdar’a yürüyerek kilometrelerce yol kat ediyor. Günde 250–300 lira kazanabilen Tahsin Uzun, yaşına ve hastalığına rağmen çalışmak zorunda bırakıldığını söylüyor ve yetkililere sesleniyor: “Bir el uzatılsın.”

İstanbul'da yaşayan 70 yaşındaki emekli Uzun da, cilt kanseri olmasına rağmen geçinemediği için kağıt toplayarak yaşamını sürdürmeye çalışıyor. 2011 yılında emekli olan ve geri dönüşüm emekçileri arasında "Tahsin dayı" olarak bilinen Uzun, aldığı emekli maaşının temel ihtiyaçlarını karşılayamadığını söylüyor. Sağlık sorunlarına rağmen her gün kilometrelerce yol yürüyerek çöplerden kağıt topluyor. Yıllarca çalıştıktan sonra emekliğinin kendisi için dinlenme değil, daha ağır bir mücadeleye dönüştüğünü anlatıyor.

“Emekliyim fakat geçinemiyorum”

Yaklaşık 30 yıl boyunca çalıştığını belirten Uzun, emekli olduktan sonra yaşam koşullarının her geçen yıl daha da zorlaştığını ifade ediyor. Artan kira, gıda ve sağlık giderleri karşısında emekli maaşının yetersiz kaldığını söyleyen Tahsin dayı, “Emekliyim ama geçinemiyorum” sözleriyle yaşadığı durumu özetliyor.

Kanser hastası, ama çalışmak zorunda

Cilt kanseri olduğunu ve uzun süredir sağlık sorunları yaşadığını anlatan Tahsin Uzun, 2003 yılında ameliyat geçirdiğini söylüyor. Hastalığına rağmen çalışmak zorunda kaldığını vurgulayan Uzun, bu durumun kendisini her geçen gün daha da yıprattığını dile getiriyor.

“Hastayım ama çalışmak mecburiyetindeyim. Başka bir gelirim yok” diyor.

Tahsin Uzun, İstanbul’da kalacak bir evi olmadığı için Fikirtepe’de arkadaşlarının bulunduğu bir depoda yaşadığını söylüyor. Düzenli bir barınma alanı olmadan, temel ihtiyaçlarını bile zor şartlarda karşılayan Tahsin dayı, bu koşullarda hayatta kalmaya çalışıyor.

Her gün kilometrelerce yol ve günün karşılığı: 250-300 lira

Her gün Fikirtepe’den Üsküdar’a, oradan tekrar Fikirtepe’ye yürüdüğünü anlatan Tahsin dayı, günde en az 20 kilometre yol kat ettiğini belirtiyor. İlerlemiş yaşına ve hastalığına rağmen bu yolu yürümek zorunda kalıyor. Gün boyu çöplerden topladığı kağıtlar karşılığında 250 ila 300 lira kazandığını söyleyen Tahsin Uzun, bu paranın sadece günü kurtardığını ifade ediyor. “Kazandığım para ne sağlığa ne de düzgün bir yaşama yetiyor” diyor.

Yetkililere çağrı

Uzun, yaşadığı zorlukların artık dayanılmaz hale geldiğini belirterek yetkililere çağrıda bulunuyor: “Ben bu ülkeye yıllarca emek verdim. Emekliyim, hastayım, yaşlıyım. Bu halde çalışmak zorundayım. Devlet büyüklerinden buna bir el atmalarını istiyorum.”

Bir yazgı haline dönüştürülmüş, kesintisiz bir cerahat sarmalının içinde hayat heder edilip duruyor. Cerahat sarmalı binbir türlü var edilmiş şiddet / yıkım / yok etme pratiklerini de kapsayan bir toplamda hayat insanların burunlarından fitil fitil getiriliyor. Bırakalım bir tek gün rahat yüzünü, karın tokluğu dahi çok görülüyor. Barınma bir hülyanın kendisine, Tahsin Uzun gibi 70 yaşındaki bir insana sağlığından olsa da halen çalışmaya mecbur kılındığı bir cendereye evriliyor. Her şey tozpembe, her gün sütliman denilirken, hayatın hiç de anlatılan gibi olmadığının yansısı aralıksız var edilmiş tümü birden biyopolitik bir hattı merkezinde toplayan, derdest eden, yerle yeksan kılan bir tecrübeler silsilesinde var ediliyor.

"Cioran’ın penceresinden baktığımızda, Türkiye’deki toplumsal manzara sadece bir kriz değil, bir 'alışkanlık' sorunudur. Umut, bu toprakların sırtında bir kölelik prangasına dönüşmüş; yerini kolektif bir uyuşukluğa bırakmıştır. Artık kimse bu çürümeden kurtulmayı düşlemiyor; herkes sadece bu kokuya nasıl daha iyi uyum sağlayacağını öğrenmeye çalışıyor. Cioran'ın dediği gibi, bizler artık acı çekmiyoruz; sadece 'insan olma alışkanlığımızı' yavaş yavaş kaybediyoruz. Tümüyle en başından bu yana aksettirmeye ol mimli iktidar mefhumunun suna geldiği, çokça kamplara ayrıştırdığı, gündelik bir yaşam akdini dahi yerle bir etmek adına her şeyin gündem bombardımanı altında çarçur edildiği, görünmez kılındığı bir zeminde insan olma alışkanlıklarımız da sizlere ömür kılınıyor işte. Belki de asıl mesele Tahsin Uzun’un uzattığı eli tutup tutmamak değil, o elin neden uzanmak zorunda kaldığını soracak kadar 'insan kalma' inadıdır. Cioran haklı olabilir; kokuya pekala alışmış olabiliriz. Ama bu koku genzimizi yaktığı sürece, henüz tamamen ölmemişiz demektir... değil mi?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2025

Görsel: Mural By Inti via Street Art Avenue

Meramda Paylaşılan Haber