#capigtalism

(...) Figurativisht do ta krahasoja sistemin oligarkik (...) që kanë ngritur këta me një godinë trekatëshe ku në katin e parë qëndron (...) i ashtuquajturi biznes, në katin e dytë (...), të ashtuquajturat media, kurse në katin e tretë është e ashtuquajtura politikë (...).

(T)rafikantët të paktën vënë veten në rrezik, kurse këta punojnë të sigurt nën mbrojtjen e policisë, mediave dhe drejtësisë. Mirëpo një sistem ku vjedhja mbetet e vetmja mënyrë për t’u pasuruar krijon varfërim gjithnjë e më të madh – kujtoni piramidat – sepse dikush duhet të punojë që këta të vjedhin.

Ka të dhëna, që kati i tretë dhe ai i dyti nuk i bëjnë të njohura, që këta kapitalistë kafshërorë janë në krizë, sepse janë të zhytur në borxhe dhe tani po negociojnë me kryeaktorët e katit të tretë se si t’i kalojnë këto borxhe në kurriz të shqiptarëve.

(...) Kjo shpjegon se pse kryeaktori i katit të tretë që këta e veshin nga koka te këmbët për ta nxjerrë sa më të bukur në skenën e mashtrimit, ka lëshuar policinë që të mjelë lopën me hir dhe me pahir. Dhe meqë lopa nuk po prodhon më qumësht, ka zëra se më të fortët e godinës trekatëshe do të vendosin për therjen e saj përfundimtare dhe ndarjen e mishit në tre katet që rrezikon të përfundojë me vrasje brenda godinës (...). Jemi në logjikën e Bllokut të vjetër, mos harroni, veçse ai ishte socializëm me fytyrë kafshërore, ky është kapitalizëm me fytyrë kafshërore. (...)

Parku i Liqenit Artificial të Tiranës është njëfarë ishulli kontrastues dhe sfidues përballë një qyteti monstër si Tirana, që babëzia njerëzore dhe papërgjeshmëria qeverisëse e ka krijuar përgjatë shumë e shumë viteve. Dukej e habitshme se si ky ishull po i rezistonte ende gllabërimit të monstrës. Masa masive e betonit dhe e shëmtisë ka tentuar jo pak ta kafshojë ishullin në anët e tij, por pa mundur t’i hyjë në zemër. Kafshimet kanë qenë jo të pakta: disa lokale, disa pallate, madje në ndonjë rast është synuar edhe tharja e liqenit për ta zëvendësuar këtë të fundit me pallate dhe për ta ngushtuar edhe më shumë darën e rrethimit të parkut, por ai gjithsesi kishte mbijetuar. Madje ai i rezistoi edhe vandalizmit të 97-ës, vit kur sipërfaqja e tij rrezikonte të shpyllëzohej dhe të pushtohej nga ndërtimet. Si duket, ishulli ka qenë tmerrësisht mbresëlënës edhe për më të pamëshirshmet qenie njerëzore, sa janë ndjerë të frikësuara t’ia mësyjnë. Dhe, falë Zotit, ai është ende aty.

Nëse kemi menduar se parku më në fund kishte shpëtuar, e paskemi pasur gabim. 

(Q)everia hapi një konkurs të papritur “ndërkombëtar” për një kompleks banesash që do të ndërtohen pikërisht në pjesën e parkut që është në krah të godinës së Universitetit Politeknik të Tiranës. Projekti i titulluar në mënyrë eufemike “Hyrje në parkun e Tiranës”, është në të vërtetë sulmi më i rëndë që i është bërë parkut. (...) Pse nuk e organizon opozita një referendum qytetar për çështjen? Pse nuk i dërgon njerëzit të protestojnë për ditë para Kryeministrisë(...)? Pse nuk i nxjerr papagajtë e vet të deklaratave të përditshme nëpër media që të flasin edhe për këtë çështje? (...)