#candor

Siya nagreachout sa akin sa chat. Nagkita kami June 5. Nagpaalam ako na si Chulver kasama ko at hindi siya. Like I was trying to protect her from the anger of my mum, but really it’s me who doesn’t want to hear questions. I am tired of explaining.

It was hard to see Ayson, to let him go. I was there and it sink in. Di kami close but I feel for the family. And I have these thoughts na what if ako yung nawala, would my family cry for me? Or if I said I was gay would they build funeral for me too?

It’s hard lalo na kung aamin ako na lesbiana ako. Magagalit si mama, especially her. Dati kasi nakakita lang siya ng 2 cartoon na babae naghahalikan sa cellphone ko nagtanong na agad siya kung bakla ako, kung oo daw papakabitan niya ako ng tite. Haha funny sa inyo pero nakakatakot. At kapag nagalit yon minsan nanghahagis ng monoblock na upuan, what if nagusap kami hawak niya ang kutsilyo? Nambabato kasi siya ng mga gamit. Or kapag sobrang galit niya minsan nanampal siya or ingudngod niya mukha ko sa surface. Ang dami lang possibilities. Palagi na lang niya ako pinagsasabihan na wala na akong ginawang tama sa buhay ko. Para daw ako matuto. Talaga?! Ganyan lang ba talaga matatanggap ko sa kanila, ni isang beses hindi ko narinig sa kanila na proud sila na nakagraduate ako with academic excelence? Not once from you ma.

OVERHEARD

“So, given the realities,” I asked, “where are the consolations?”

The 1200RS in logging is an interesting MU-monster! Air tanks and other backwoods-built modifications really add character and uniqueness. Handrails? Who needs handrails?

ask not why astarion’s dogs are out in the first photo and instead ask why you are looking in the first place

Anyways if binabasa mo ito, I still have anger in my heart, bakit mo akobiniistalk pa, wala na tayoo. But I am also tired na so I just have to let you go Gorgie. I have repented my mistakes na sabihan ka ng masasamang salita para lang makaganti ako. Mali ko iyon and I am sorry, the damage has been done, at wala akong excuse. Kung naging honest lang ako sa iyo noon pa hindi na sana nagkaganito.

At sana mapagtanto mo na nasa maling panahon lang tayo, maling oras. Pinapatawad na kita sa lahat ng paulit-ulit mong hindi pagiging seryoso sa mga usapan natin, sa pagtanggi sa akin na makita ka, sa mga sagot mo na wala, walang plano, at sa pagiging negatibong outlook sa buhay. Pinatatawad na kita sa mga malilit na bagay na nagkakamali ka, gaya ng hindi mo pag-intindi sa mga impormasyon na hindi mo naman kayang dalhin. Pagsexualize mo sa aking mga darili kapag ako ay nagigitara, at sa pagdodrawing ko ng hubad na tao na pawang intensyo ko ay mag-aral ng anatomy. Nasaktan ako dahil pawang katuwaan lamang sa iyo ang aking paghihirap na makapag-aral sa mundo minamaliit ang sining. At pinapatawad na kita sa madalas mong pag-iterrupt kapag ako ay nagsasalita, at sa paghingi mo ng tawad.

Kung sa totoo lang, hindi naman mahirap magmahal, ang mahirap ay maging pantay sa lebel na hindi natin kayang abutin. Hindi tayo pwede, kahit ipinilit ko pa na ibigin ka, sadyang magkalayo lang tayo ng agwat, ng personality, ng ambisyon, ng gusto. Hindi kita type, pero minahal naman kita at pinahalagahan, nawalan ako ng kapasidad dahil na rin sa sarili ko, hindi marunong magtanggap ng pag-ibig ng gaya sa iyo. Naghanap ng paraan para magalit ka sa akin para ikaw ay lumayo, at makaganti, nasaktan kita at wala akong excuse diyan.