#can baba

Bileklerimizi morartmış yeni Alman kelepçeleri, otobüsün kaloriferleri bozuldu. Kaman'dan sonra, sekiz saat oluyor karbonatlı bir çay bile içemedik, başımızda prensip sahibi bir başçavuş, Niğde üzerinden Adana cezaevine gidiyoruz..

Bir sen eksiktin ay ışığı,

Gümüş bir tüy dikmek için manzaraya!

Can Yücel Kahkaha Çiçekleri - Kahkaha Dirençleri “Can Yücel, şiirimizin hiç yaşlanmayan çocuğu... Şiirleriyle kahkaha çiçekleri üreten, sözcüklere ha bire takla attırtan, dizeleri rengârenk çemberlerde fır döndüren yaramaz bir çocuk... Sokağın diliyle konuşan bir dil cambazı... İmgelere pabucunu ters giydiren ve onları altüst eden sihirbaz... Kahkahayı dirence, direnci kahkahaya dönüştüren bir afacan... Ammmaaa... Aynı zamanda eleştiriyi hiç mi hiç ıskalamayan, hedefi hep on ikiden vuran... İroniyi mızrak, kara mizahı miğfer kılan... Amansız bir silahşor! İçi gibi şiiri de iyilik ve şefkat dolu... Bakmayın sık sık yaramazlık yapıp dizelere küfrü, sövgüyü, ayıp sözcükleri kattığına, sapanını sağa sola doğrulttuğuna; hedef aldıkları da bal gibi hak ediyordu o taşlamaları! Ne yapalım, bu ele avuca sığmazın toplumsal duyarlılığı ağır basıyor! Şiirimizin âsi çocuğu... Yaşadığı gibi yazan, yazdığı gibi yaşayan... Bütün bunları engin kültür birikimiyle taçlandıran keyifli mi keyifli bir “çocuk”... Aramızdan ayrıldığında (1999) 73 yaşındaydı. O gün bugün benim için hep o “çocuk” kaldı. Artık hiç yaşlanmayacak! Hemen itiraf edeyim, Can Yücel’i tanıdığım ilk yıllarda ondan korkardım. Daha doğrusu çekinirdim. O koskoca sesinden, koskoca cüssesinden... Ne zaman dalga geçiyor ne zaman ciddi, anlamakta güçlük çektiğimden... Zamanla, onu tanıdıkça, ironi dolu diline, herkesinkinden daha hızlı çalışan zekâsına, sözcük oyunlarına, sesine alıştıkça, sonra kültür birikimine hayran oldukça, hele hele yufkayürekliliğini keşfettikçe onun yanında kendimi çok iyi hissettim. Onunla yaptığım sayısız röportajda az güçlük çekmedim değil. Soruya yanıt vermek yerine ne isterse anlatması, davudi sesiyle gürül gürül, noktasız virgülsüz konuşması, daldan dala sıçraması, sorularla yanıtlara köşe kapmaca oynatması, öfkesiyle neşesini tahterevalliye bindirmesi... Bir kez, sorumu tekrarlamak için sözünü kesip araya girecek oldum. “Vazgeç,” diye uyardıktan sonra şöyle dedi: “Gözaltındayken, hayatını anlat dediler, bir başladım, nasıl susturacaklarını bilemediler, sonunda ...tir ol git deyip kovdular.” Anladım ki hapiste, karakolda herkese konuşturmak için baskı yapılır, Can Yücel’e susturmak için... Diyelim, röportaj için randevulaşmışız ya da herhangi bir yerde karşılaşmışız... “Merhaba Can Yücel, nasılsınız, iyi misiniz?” ya da ne bileyim, “Bugünlerde kendinizi nasıl hissediyorsunuz?” diye soracak olmuşum... Hani basit bir hâl hatır sorma durumu... Anında gürül gürül çağlayanlar gibi yanıtı yapıştırır: “Vallahi Zeynepçiğim, kendimi nasıl hissettiğim havaya bağlı, yaptığım işe bağlı, bulunduğum yere bağlı, arkadaş ihaneti ve dostluğuna bağlı, yazılarımın düzeltilecek denli güzel olmasına bağlı, çiçeklerin açması, kelebeklerin uçması, kuşların ötmesine bağlı ve sevişmeme bağlı...” Hoppala! Nereden nereye geldik! Gencim o zaman, kızarır bozarırım... O hemen atılır, “Pek severim karımı haa! Babam bana, ‘Sen tek karıyla yaşamaya mahkûmsun,’ derdi. Güler’le yaşıyorum. Çok seviyorum canımın içini,” diye, haydaaa, başlar karısı Güler’i, çocukları Hasan, Su ve Güzel’i anlatmaya... Zaten şiirlerini okuyan onun ailesini tanır, çünkü şiirlerinde de onlara duyduğu sevgi ve bağlılık vardır...

Önüne geçemediğin tek şey kaderdir.

Seni yaşama bağlayan her şey

aslında bir mucizedir.

Bugün yaşadığın her şey

dünden kalma sebeplerdir.

Ve aslında hayat dediğin;

Yaşayabildiğin kadar güzeldir...

Farzet hiç ayrılmadık

Gözümde tütüyor

Gözümü tütsülüyorsun hala

Hep birlikteyiz sanki

Seninle ben ve dünya..

Ben kimseye sana baktığım gibi bakmadım..

Gittin mi büyük gideceksin, ayrılık bile gurur duyacak seninle. Gittin mi ayakların onun yakınından bile geçmeyecek, gölgen bile kalmayacak ardında. Gittin mi onurunla gideceksin; haklıysan gidecek. Gitmişsen dönmeyeceksin..

Belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla, öylesine delice bakmasalardı eğer. Çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı belki de, kalp göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer..