#burmacivilwar

PLEASE SHARE THIS POST!!!!!!!!

For the past two years I have been apart of a volunteer club that visits the United Learning Center (ULC) in Phang Nga, Thailand, a school for Myanmar migrant families. I heard so many stories there that moved me in such a way that I promised them that I would tell the world about it. I was honestly astonished that it didn’t have more coverage already. The world had seemed to forget them. So here I drew some of my interactions with them, my friends.

By sharing this post I hope to raise awareness both about the issue in general and to talk about the FED. I have worked with this organization for the past two years and they are the nicest people you have ever met. Their sole purpose is to help the people around them, the people struggling because of this war. They have changed so many lives and will continue to change more. But any and all help is appreciated, and I urge you to do whatever you can to do so.

For more information, go to FED website: fedgrassroots.org and follow them on Insta: @fedgrassroots

The day I make eight figures, or seven for that matter (six also seems kinda pushing sanity, not to mention decency) the day I really start worrying about the people paying me, like their sanity and such. I know my worth, probably ten thousand bucks more than I make now, max, and that keeps me well under the six figure income bracket.

On the day I make eight figures for inventing a widget that slices bread eight times faster than the latest doohickey on the market, I'm donating that money, and not to my own money laundering charity front either, I'm giving that shit straight to the Peshmerga or Karen National Union (two groups I've always been fond of along with the Zapatista) and keeping back maybe the five figures I need to support my family on. With maybe an extra five thousand a year to support local artists and underfunded historical preservation initiatives... but most of this magical money is going to groups actually doing the work.

I'm hoping, of course, that by the time I become a CEO both Kurdistan and the Karens have achieved independence, but also being realistic about this very silly scenario.

I've been thinkin a ton about Palestine and the atrocities happening there and around the world (The Congo, Yemen, Syria, etc. God, the fact that there's an 'etc' makes me sick). I have many palestinian friends, my neighbors are palestinian/jordanian, some really close friends of the family are palestinian/venezuelan. One of my best friends is palestinian/jordanian and she has been educating me so much. My Pinterest and tumblr are full of statistics, videos, news clips, pictures, and screenshots of posts about whats happening in Palestine.

And wow. Every day I just feel like curling up into a little ball and crying. Hiding away from the world.

I so desperately just want this all to be a horrible dream. I am genuinely hoping this is some kind of simulation and when we wake up we find out it was all just a test, zionists are gone, palestine and so many other places and people are free, and we can just live a normal life. But I know that ain't how it works.

But something that gives me hope is that our voices and our posts on here? they work. Slowly, but they're working. More and more people are being educated every day, and hopefully this will get close enough to the higher-ups that changes are made.

Im gonna put a shit ton of Palestine (and other conflict) related tags to help get 'em trending again. A small contrubtion from a microscopic blog, but a contribution nonetheless.

I remember seeing a video in church showing how horrible it was for them.They couldn't sleep easily for fear that they'd die the next second,especially with the Burmese government dropping bombs randomly.I couldn't be sure why they felt it was necessary to terrorize innocent people but this is indeed ethnic cleansing.This could be inaccurate but there were two ceasefires signed and yet this war is still going strong.I don't even know if calling it a war is right when the odds seem to be against us.This year marks the 75th year since and there's no end to it.

I spent most of my life in the U.S. so I'm luckier than all of them but my mother wasn't.Is she alive?Definitely,but she admitted she almost died at 16 because of this.I find it so odd how,even at times like this,they manage to put faith into God.No one would blame them,especially when they have to change locations repeatedly,if they gave up,but they manage to stand tall.

တပ်မတော် နဲ့ တိုင်းရင်းသား တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ စစ်အင်အား နှိုင်းယှဉ်သုံးသပ်ချက်

ရမခ တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး MNDAA ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်နေတဲ့ တော်လှန်ရေးတပ်ပေါင်းစုကြီးလက်ထဲကျရောက်ခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ ဒီအပတ်အတွက်တော့ မြန်မာ့သတင်းလောကအတွင်းမှာသာမက အာရှသတင်းစာတိုက်ကြီးတွေမှာပါ ခေါင်းကြီးပိုင်းသတင်းအနေနဲ့ အတော်လေးနာမည်ကြီးခဲ့ပါတယ်။ နေဝန်းနီလို့ အမည်ပြောင်ပေးထားတဲ့ အရှေ့မြောက်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ် (ရမခ) ဟာ စစ်အင်္ဂါစဥ်အလိုက်ဆိုရင် နေပြည်တော်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်နှင့်မြောက်ပိုင်းတိုင်းစစ်ဌာနချုပ် တို့ပြီးရင်စစ်တပ်အတွက် တတိယမြောက်အရေးပါဆုံး တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး စစ်တပ်ဘက်မှအမြဲတစ်စေ ဂုဏ်ဖော်ပြောကြားပြီး အောင်မြင်မှုမှတ်တမ်းထူနိုင်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတွေအတော်များများကို အောင်မြင်အောင်ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သော တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်တစ်ခုလို့ဆိုရင်လည်း မမှားနိုင်ပါဘူး..။

မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နပိုလီယံ(သို့) စစ်မှော်အောင်ထားသော ဗိုလ်ထွန်းရီဆိုပြီး နာမည်ကြီးခဲ့သော ဗိုလ်ချုပ်ထွန်းရီဦးဆောင်တိုက်ခဲ့သော ကွမ်းလုံရက်(၄၀) တိုက်ပွဲ၊ တရုတ်ဖြူကျူးကျော်မှုတွေကို တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော စစ်ပွဲတွေနဲ့ နာမည်ကြီးခဲ့သော အရှေ့မြောက်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ် (ရမခ)ဟာ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း၌အင်အားကောင်းလာသော ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီကို အပြည့်အဝထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် ၁၉၇၂ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ၂၇ရက်နေ့မှာ လာရှိုးမြို့တွင် စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်တစ်ခုပဲဖြစ်ပါတယ်။

ရှမ်းမြောက်မှာထိုင်ထားတဲ့တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်တစ်ခုဖြစ်တာနဲ့အညီ အဆိုပါနယ်မြေအတွင်းရှိ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေးအဖွဲ့တွေနဲ့ မကြာခဏဆိုသလိုပင် ထိတွေ့တိုက်ပွဲတွေဖြစ်ပွားခဲ့ရပြီး မုံကိုးတိုက်ပွဲ၊ လောက်ကိုင်တိုက်ပွဲတွေကဲ့သို့ အနီးစပ်ဆုံး နှစ်တွေက ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့တိုက်ပွဲတွေအတွင်းမှာကို စစ်တပ်အနေဖြင့် အနိုင်ရရှိအောင်စွမ်းဆောင်ထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဗိုလ်ထွန်းရီတို့လက်ထက်က ကွမ်းလုံတိုက်ပွဲ၊ တရုတ်ဖြူကျူးကျော်စစ်ကိုတုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့နိုင်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတွေနဲ့ ယနေ့မျက်မှောက်ခေတ်တိုက်ပွဲတွေမှာပါ အသာစီးရအောင် တိုက်ခိုက်ထားနိုင်တဲ့ တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်တစ်ခုဖြစ်တာကြောင့်ပဲ စစ်တပ်ထောက်ခံသူတွေနဲ့ ဝါဒဖြန့်ချီသူတွေကိုယ်တိုင်ကပင် ရမခဟာ အစဥ်အလာကောင်းတဲ့အပြင် စစ်တပ်ရဲ့အောင်မြေဌာနချုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတစ်ခေါက် ပြည်သူ့အစိုးရကို အတင်းအဓမ္မဖမ်းဆီးထောင်ချပြီးတဲ့နောက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့တော်လှန်ရေးတိုက်ပွဲတွေ အထူးသဖြင့် မြောက်ပိုင်းညီနောင်သုံးဖွဲ့က ဦးဆောင်ပြီး နွေဦးတော်လှန်ရေးအတွင်းပေါ်ပေါက်ခဲ့တဲ့ တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေများစွာ ပူးပေါင်းပါဝင်ဖော်ဆောင်ခဲ့သော ၁၀၂၇ စစ်ဆင်ရေးအတွင်းမှာတော့ စစ်တပ်ရဲ့အစဥ်အလာကောင်းမွန်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ အရှေ့မြောက်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်ဟာ ၎င်းတို့ရဲ့ ဌာနချုပ်နယ်မြေအတွင်း အရှုံးတွေနှင့်ဆက်တိုက်ဆိုသလိုရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ၁၀၂၇ စစ်ဆင်ရေးရဲ့ ပထမကာလအတွင်း ၂၀၁၆ လောက်ကမှ လောလောလတ်လတ်အနိုင်ရထားတဲ့ လောက်ကိုင်မြိူ့အပါအဝင် သမိုင်းမှာ အစဥ်အလာကြီးမားခဲ့တဲ့ ကွမ်းလုံမြို့နှင့် နေရာတော်တော်များများကို လက်လွှတ်ခဲ့ရပြီး၊ ဒကစ ၆ ခုအနက် အမာဆုံးပါဆိုတဲ့ လောက်ကိုင်ဒကစ တစ်ခုလုံးလက်နက်ချအညံ့ခံကာ စစ်တပ်ရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံအတွင်း လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားရသည်အထိ ဆုံးရှုံးမှုတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။

ဒါတင်မက အခုနောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လည်ဖြစ်ပွားခဲ့သော ၁၀၂၇ ဒုတိယလှိုင်း တစ်နည်းအားဖြင့် တစ်ကျော့ပြန်ရှမ်းမြောက်စစ်ဆင်ရေးအတွင်းမှာလည်း နောင်ချို၊ ကျောက်မဲနှင့်မိုးကုတ်မြို့တို့သာမက တိုင်းစစ်ဌာနချုပ် ၁၄ ခုအနက် တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ပြည့်ဝပြီး အမြဲစစ်ဆင်ရေးဝင်နေပါတယ်ဆိုတဲ့ အရှေ့ မြောက်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးပင် တော်လှန်ရေးတပ်ပေါင်းစုရဲ့ ပူးပေါင်းထိုးစစ်တွေအတွင်းကျရောက်အရှုံးပေးခဲ့ရပါတယ်။ ကြားသိရသလောက်သတင်းတွေအရဆိုရင် ရမခ စစ်မြေပြင်အတွင်း တိုက်ပွဲကို အဓိကကိုင်တွယ်ညွှန်ကြားနေသော ရမခ ဒုတိုင်းမှူးကိုယ်တိုင် တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ ဒရုန်းဗုံးသီးကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး၊မူဆယ်မှ ကွပ်ကဲနေသော ရမခတိုင်းမှူး ဗိုလ်ချုပ်စိုးလှိုင်ဟာလည်း ရမခ ကျပြီဆိုသော သတင်းနှင့်အတူတပ်မှထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ သိရပါတယ်။

အခလိုတိုင်းမှူးတွေ၊ ဒုတိုင်းမှူတွေကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးတာတွေ စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြီး တပ်ကနေထွက်ပြေးရတဲ့ ဖြစ်စဥ်တွေဟာ စစ်တပ်သမိုင်းမှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဖူးသော ဖြစ်စဥ်တွေဖြစ်ပြီး မင်းအောင်လှိုင်နဲ့ အထက်စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်သိုက်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် စစ်တပ်ကိုအသုံးပြုနေသော လုပ်ရပ်ရဲ့ ဆုတ်ယုတ်မှုအကျိုးဆက်ကို ကျွန်တော်တို့ဟာ မျက်ဝါးထင်ထင်နဲ့ မြင်တွေ့နေရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြည်သူသည်သာ အဓိကဆိုတဲ့ စစ်ရေးသန်းစာကို ကောင်းကောင်းမညေခဲ့သော မင်းအောင်လှိုင်တို့အုပ်စုအတွက်တော့ အခုလိုဆုံးရှုံးမှုတွေဟာ ပြည်သူ့ထောက်ခံမှု ဘယ်လောက်ထိအရေးပါလဲဆိုတာ ပြသနေတဲ့ ဥပမာကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန် သမိုင်းသင်္ခန်းစာတွေအတွက်လည်း အတုယူစရာ ဖြစ်ရပ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့မယ်ဆိုတာသေချာနေပါတယ်။

ဗိုလ်ချုပ်ထွန်းမြတ်နိုင် – ရက္ခိတလမ်းစဉ်မှသည် စစ်အာဏာရှင်တော်လှန်ရေးဆီသို့

၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် အသစ်ပေါ်ပေါက်လာသော ရက္ခိုင်အမျိုးသားအဖွဲ့ချုပ်/အာရက္ခတပ်တော် (ULA/AA) နှင့် အဖွဲ့တည်ထောင်သူ ဗိုလ်ချုပ်ထွန်းမြတ်နိုင်သည် အခြားသော ERO များနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက သက်တမ်းအလွန်နုပါသည်။ သို့သော် ဗိုလ်ချုပ်ထွန်းမြတ်နိုင်၏ ခေါင်းဆောင်မှုအောက်တွင် ULA/AA လက်ရှိ ရရှိထားသော ရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ စစ်ရေး အောင်မြင်မှုများက သက်တမ်းရင့် ERO များပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သော အောင်မြင်မှုအဖြစ် စံချိန်တင်နိုင်ခဲ့ သည်။

“၁၀၂၇ စစ်ဆင်ရေး” ကို ဦးဆောင်ခဲ့သော ညီနောင်မဟာမိတ် ၃ ဖွဲ့ ထဲတွင် AA သည် ရခိုင်စစ်မျက်နှာတွင် မနားတမ်း စစ်ဆင်နွှဲနေပြီး၊ သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့သော နယ်မြေများ ပြန်လည်လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း မရှိသေးသော တစ်ခုတည်းသော ERO ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရခိုင်ဒေသတွင် ကာလကြာရှည်တည်ရှိခဲ့သော လူမျိုးရေးပဋိပက္ခကြီး၊ ရခိုင်ပြည်နယ် ပထဝီနိုင်ငံရေး မဟာဗျူဟာအကျိုးစီးပွား ဆုံချက်ဖြစ်နေခြင်း၊ အိမ်နီးချင်းအင်အားကြီး တရုတ်နှင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံကြီးနှစ်ခု၏ အကျိုးစီးပွားများ ကြီးကြီးမားမား တည်ရှိနေခြင်းက အခြား ERO များ ရင်ဆိုင်ရခြင်းမရှိသော အခက်အခဲများကို AA သည် တစ်ပါတည်း အမွေဆက်ခံ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလာရသည်။

ထိုအခက်အခဲများကို ဖြေရှင်းကျော်လွှားနိုင်မည်ဆိုလျှင် AA ခေါင်းဆောင် ဗိုလ်ချုပ်ထွန်းမြတ်နိုင်အတွက် တောက်ပသော အနာဂတ်တစ်ခုက စောင့်ကြိုနေပါသည်။ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေး သမိုင်းတွင် မြန်မာပြည်သူတစ်ရပ်လုံး၏ နိုင်ငံရေးနိုးကြားမှုကို ရှေ့ဆောင်နိုင်ခဲ့သော ရခိုင်ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ ပြီးလျှင်၊ ရခိုင်လူမျိုးများအကြားတွင်သာမက မြန်မာပြည်သူတစ်ရပ်လုံး၏ အမျိုးသားခေါင်းဆောင်အဆင့်ထိ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ရှိနေပါသည်။