#budho

La koro (citta) estas la plej intima kaj punkta parto de nia menso, de nia konscio. Ĝi estas la punkto, kie ni “scias” kaj distingas la bonon disde malbono, la realon disde la imagito, la lertan disde la mallerta. Se nia koro estas bone kulturita (subhāvitaṃ), bone disvolvita, ĝi estas kiel kabano bone tegmentita, kien la pluvo ne penetras abunde. Tiel la veneno nomita rāga, volupto, avideco, avareco, dezirego, ne penetras nian menson kaj konscion. Ĉi tie kulturado (bhāvanā) estas tuta serio da mensaj agadoj lertaj: studi la tekstaron, pripensi pri la instruoj, kontempli la virtojn, kaj mediti.

La koro (citta) estas la plej intima kaj punkta parto de nia menso, de nia konscio. Ĝi estas la punkto, kie ni “scias” kaj distingas la bonon disde malbono, la realon disde la imagito, la lertan disde la mallerta. Se nia koro estas nekulturita (abhāvitaṃ), malmulte disvolvita, ĝi estas kiel kabano malbone tegmentita, kien la pluvo penetras abunde. Tiel la veneno nomita rāga, volupto, avideco, avareco, dezirego, penetras nian menson kaj konscion.

En ĉiu traduko de Dhammapada, kiun mi konas, ĉi tiu ĉapitro Papa estas titolita “malbono” aŭ “malico” aŭ io simila. Tamen mi preferas la vorton “peko”, ĉar ĝi portas la saman malbonan senton, kiun la originala “papa” portas en palio.

Plej ofte la nomo de tiu ĉapitro (arahanto) estas tradukita kiel “budho” aŭ “vekiĝinto” aŭ io simila, ankaŭ en la angla kaj la hispana. Sed arahanta signifas “indulo”, eĉ “perfektulo”. Budhoj ankaŭ estas arahantoj, sed ne ĉiu arahanto estas plenvekiĝinto (samasambuddho).