Op een ochtend in een klein dorpje in Nederland, waar de fietsen tegen de hekken leunden alsof ze daar altijd al hadden gehoord, liep een jongen van acht met zijn handen diep in zijn jaszakken naar het dorpshuis. Hij heette Bram. Niet omdat dat speciaal was, maar juist omdat het paste bij het dorp: kort, duidelijk, en nergens te moeilijk.














