#boerhaave

Meitner operates on the crossroads of scienceand art and is inspired by scientific glass objects. The intellectual, poetic, and always changing work of the American artist Richard Craig Meitner reflects a variety of influences and ideas, from Japanese textiles and Italian painting and applied arts to science and the natural world. The colorless glass surfaces of his quixotic objects often…

The Dreamers’ Paradise

“Hermann Boerhaave” The kingdom of shadows is the paradise of dreamers. Here they find an unlimited land, where they can establish dwellings at will. Hypochondriac vapors, children’s stories, and monastic miracles provide them with abundant material.’i Kant The shadow is not modern. The brilliance of the Enlightenment cannot stand the competition of darkness. Luminosity is now required more…

Le paradis des rêveurs

“Hermann Boerhaave” ‘Le royaume des ombres est le paradis des rêveurs. Ils y trouvent une terre illimitée, où ils peuvent établir des demeures à volonté. Des vapeurs hypocondriaques, des contes pour enfants, et des miracles monastiques leur fournissent d’abondants matériaux.’i Kant L’ombre n’est pas moderne. L’éclat des Lumières ne supporte pas la concurrence des ténèbres. La luminosité est…

Na Naturalis bracht ik een bezoek aan Rijksmuseum Boerhaave. In tegenstelling tot Naturalis is Boerhaave in het midden van centrum Leiden, waardoor het gebouw ook minder opvalt dan Naturalis. In het straatbeeld valt het namelijk niet erg op, maar door het gebruik van banners en tekst buiten werd wel duidelijk dat het museum in het desbetreffende pand zat.

De ingang was ook een stuk smaller dan Naturalis, wat vooral nu gezien de 1,5 meter-regel erg opviel. Dit verklaart waarschijnlijk ook hun streng gebruik van tijdsloten, met precieze tijden in plaats van tijdframes waarin je kon opdagen.

Na de ontvangst ruimte, wat meer een smalle ruimte was in plaats van een grote hal zoals in Naturalis, werd de sfeer al snel steeds intiemer met soortgelijke ruimtes verder in het museum. De route begon bij een gerecreëerde anatomisch theater, waar er een introductie gegeven werd tot het museum. De focus lag hier meer op de verwondering over wetenschap in plaats van de tentoonstelling zelf, om zo de sfeer beter neer te zetten en uit te leggen waar de gedachtegang vandaan kwam om überhaupt te onderzoeken en het belang hiervan. Vervolgens werd de route vervolgd langs verschillende ruimtes volgens een thema, met verschillende wetenschappelijke instrumenten tentoongesteld.

Het viel op dat de ruimtes zelf sober waren aangekleed, met niet veel sfeerversterkers. Om interactie en interesse op te wekken waren er wel hier en daar interactieve delen: een scherm waar je je arm op kon doen waarna er met een lichtprojectie werd laten zien wat er in je arm zat, of een infrarood camera om duidelijk te maken wat er daarmee te zien valt. Deze aspecten hadden een positieve invloed op de tentoonstelling, omdat de teksten die erbij stonden vaak net te lang waren om goed je aandacht te trekken. Wellicht is dit ook expres gedaan met het oog op de bezoekers die hier vooral waren: namelijk ouderen en hobbyisten. Deze doelgroepen zijn in het algemeen geïnteresseerder in het leren over de collectie, waarbij ze voor kinderen in het museum de interactieve elementen geplaatst hebben om hen op een toegankelijker manier te informeren.

Elogio de la revista médica… el viejo arte que se extingue.

Elogio de la revista médica… el viejo arte que se extingue.

Pasé mis días de adolescente, adultez y adultez mayor, madurez, y me complace decir también que los de mi senescencia en las salas de medicina interna del Hospital Vargas de Caracas, desde una lejana época en que muy joven e imberbe me presenté diciéndoles sin vanidad y pleno de noble ambición: ¡soy Muci, quiero ser médico, la más…

Elogio de la revista médica… el viejo arte que se extingue.

Elogio de la revista médica… el viejo arte que se extingue.

Pasé mis días de adolescente, adultez y adultez mayor, madurez, y me complace decir también que los de mi senescencia en las salas de medicina interna del Hospital Vargas de Caracas, desde una lejana época en que muy joven e imberbe me presenté diciéndoles sin vanidad y pleno de noble ambición: ¡soy Muci, quiero ser médico, la más…

Soms kun je als raadslid iets moois bereiken. In 2015 leek het erop dat de verbouwing van de openbare Basisschool Piramide Boerhaave zou worden uitgesteld tot 2020. Ongewenst, omdat er al mooie plannen lagen en de school een zware tijd achter de rug had. Door een een-tweetje met het schoolbestuur kon de verbouwing toch worden vervroegd. Zij betaalden de extra kosten, de gemeente investeerde eerder. Ik schreef er eerder over. 

En zo werd afgelopen vrijdag de nieuwe basisschool geopend. De Globe. Als dank voor het initiatief mocht ik samen met Jan Aalbers van Spaarnesant de naam onthullen. Eervol.