4750 krokussen later… 💪🏻

Ik was het opgroeien al beu nog lang voor ik opgegroeid was. Hoe langer ik werd, hoe meer mijn geest onder mij uit schoof, hoe minder ik me op mijn plaats voelde. Ik besefte uiteindelijk dat ik hier verdwaald was, dat we allemaal verdwaald waren en dat we maar eventjes tijd hadden. Het universum laat ons maar kort aan het woord en ik moet snel uitzoeken waar ik thuishoor. Waar ik naartoe moet met mijn leven, voor ik plots nergens meer ben. Ik moet iets nuttig doen. Iets dat rimpels maakt. Iets dat de mensen na mij helpt.

En zo gebeurde het dan dat ik mijn hele leven binnen zat. Na te denken, te piekeren, te werken. Hopeloos iets moois te proberen maken van dit bescheiden rommeltje dat God mij gegeven had. Zou ik de bossen kunnen doen blijven? Zou ik de mensen kunnen aansporen tot een meer solidair bestaan? Zou ik de mensen kunnen gelukkiger maken? Zou ik sterk genoeg zijn om tegen onrecht te vechten? Misschien. Misschien wel als ik ontdek wat ik kan doen. Als ik ontdek hoe ik de gaven kan gebruiken die ik gekregen heb om deze planeet een goede trap tegen haar achterwerk te geven. Of kan ik dat niet? Moet ik eerste nog wat nieuwe gaven leren?

Ik zal het wel vinden. Mijn plek. De plek waar ik thuishoor, voor ik nergens ben. Misschien vind ik het vandaag. Of morgen. Overmorgen. Volgend jaar.

Vandaag wandelde ik door de natuur. Het weer was deprimerend grauw. Het miezerde in de koude lucht. Donkere wolken zweefden dreigend over de bomen. De wind blies golven over het water in modderplassen. Ik stapte door de kale bomen. Op een tragere pas dan mijn compagnons, achterop. Toen ik jong was kon ik nooit een kinderboek lezen zonder te stoppen om naar elk prentje te kijken. Nu kan ik niet door een bos wandelen, zonder te stoppen aan elke splitsing; Te turen naar elke boom, steen of modderplas.

Het was maar een klein bos, zoals alle bossen hier. Ik dacht in mezelf dat men ooit een plek als deze als onkruid zal zien, en dat ik nu goed moet opletten voor het bos weg is. Misschien moet ik foto’s nemen of het water in de plassen filmen. Zodat ooit wanneer er geen bos meer op aarde is, mensen naar die beelden kunnen kijken en denken “wat was de aarde toen raar.”

Waarom wandelen we ook door landschappen waarvan we weten dat we ze aan het vernietigen zijn? Ik zou het beter documenteren. Of redden. Dat zou nuttig zijn.

Maar dan kwam ik een informatief bord tegen over honingbijen. Waarschijnlijk neergezet door de makkers van Natuurpunt. Het stond niet eens op het pad maar ik ploeterde toch een paar passen door de modder om het bord te lezen. Ik ben namelijk dol op bijen. Ik vind ze schattig en bewonderingswaardig. Klein en delicaat maar toch ongelooflijk briljante diertjes. Hoe ze zoemend van bloem tot bloem vliegen in een eindeloze poëtische dans van het leven. Hoe ze nesten bouwen waar ze met honderden leven en dan elkaar begroeten met een “bzzzz!” telkens als ze tegen elkaar botsen. Fantastisch. Telkens als ik een bij zie vliegen wordt ik meteen blij. Nu is het te winters om de bijen te zien vliegen natuurlijk. Ik las het bord.

“Honingbijen zijn heel nuttige beestjes.” Staat er.

Ik dacht daar over na. Het was waar. Bijen zijn heel nuttig voor ons. Maar was dat waarom ik zo van bijen hield? Is dat dan wat de bijen waardevol maakt? Honing maken? Bloemen bestuiven? Een hoeksteen in ons ecosysteem zijn?

Heel eventjes stelde ik me voor dat bijen mensen waren. Dat ze stopten met bloemen te bestuiven, om in plaats daarvan nectar van het internet te downloaden. Dat ze plastiek en koolstofdioxide maakten in plaats van honing. Zou ik de bijen dan niet meer leuk vinden?

Ik zou ze minder leuk vinden, dat zeker. Maar als ik er eentje zag voorbij zoemen met haar harige gestreepte insectenpoep (Nederlanders: lees insectenbips, of zoiets) dan zou ik toch opnieuw blij worden.

Nee, ik geloof het niet. Ik geloof niet dat bijen zo prachtig zijn omdat ze nuttig zijn. Ik denk dat ze prachtig zijn omdat het kleine gestreepte toverfeetjes zijn die desondanks hun vele domme bijenoorlogen en hypothetische CO² uitstoot toch van elkaar houden en voor elkaar zorgen.

Werkt deze bijenanalogie? Ik denk van niet maar ik ben al te ver om terug te gaan.

Bijen maken me gelukkig, niet door nuttig te zijn, maar door bijen te zijn. De rimpels die zij in mij maken ontstaan door de natuurlijke oprechtheid en eenvoudigheid van hun bestaan. Ik dacht hier over na terwijl ik verder wandelde en ik zag nog wat dieren. Kraaien die voorbij vlogen. Een reiger op uitkijk. Grazende Galloways. Ook zij maakten me blij, zonder dat ik begreep wat hun nut was. Het kwam me te binnen dat ik stiekem ook een dier was.

En zo kwam ik dan tot de constatatie dat mijn hele leven nuttig proberen te zijn, het nuttelooste was dat ik ooit gedaan heb. Nuttig zijn, is een goed idee om te overwegen maar een slecht idee om te lang achterna te jagen. Ik denk dat de mens al zoveel tijd en moeite heeft verspild om belangrijk te zijn, in een wereld waar uiteindelijk niets belangrijk is. Niets buiten de bijen, de vogels, de koeien, de bossen en de modder.

Das Hummel-Paradoxon: Die Hummel hat 0,7 cm² Flügelfläche und wiegt 1,2 Gramm. Nach den Gesetzen der Aerodynamik ist es unmöglich, bei diesem Verhältnis zu fliegen…-die Hummel kümmert das nicht und fliegt trotzdem!

Doch wie kann es sein, dass die Hummel dennoch fliegt? –Ignoriert sie einfach die physikalischen Gesetzte?

Die Lösung liegt im Flügelschlag der Hummel, der einen Wirbel erzeugt und somit einen Auftrieb bewirkt. Man könnte es mit einem Mini-Tornado unter den Flügel vergleichen. Die obige Berechnung geht dagegen von steifen Flügeln aus.