#begrafenis

Laatst ervoer de piot het belang van een kundige ceremoniemeester. Het is geen geheim dat de piot namens het HuisvandeMens vrijzinnig humanistische afscheidsplechtigheden uitspreekt. Maar ook daarnaast is hij vaak present op een begrafenis van een familielid, een vriend of een ander belangrijk persoon, als eerbetoon voor de overledene en de nabestaanden. Ditmaal schuift hij aan op de begankenis…

Laatst nam de piot afscheid van een gentleman. De winter klopt aan, in alle betekenissen van het woord. Niet alleen kruipt de kilheid meer en meer in de botten van de piot. Er gaat geen maand voorbij of de sukkelaar moet definitief afscheid nemen van een kennis, een vriend of een idool. Net voor die zorgzame overbuur van de Via Prosperità de strijd verliest tegen een slepende ziekte, brengt het…

24 augustus 1566. Donderdag. Het blijft sowieso een wazige tijd. Normaal gezien een ordinaire werkdag, en toch klingelen de klokken niet om aan het werk te gaan. Sommigen werken. Velen vertikken het. De meeste mensen lopen de stad buiten op weg naar Brielen waar er weer zal gepredikt worden. Om negen uur is de kerk er al gezuiverd van ongelovige symbolen en beginnen de grote klokken van de…

Laatst reflecteerde de piot over leven en dood. Ook een verwacht overlijden draagt altijd – naast meer of minder verdriet – een beetje verrassing in zich. Bij het afscheid van Den Dreet’n is dat niet anders. Zijn laatste levensjaren zijn een gestaag en steeds sneller ijlen richting die fameuze laatste mijlpaal. En nu staat die daar, voor eeuwig geheid. Het rouwproces kan beginnen. Een oprechte…

Laatst mocht de piot op vraag de pen scherpen. Soms mag de piot zich ontfermen over een opdracht. Gelukkig zijn dat niet altijd bevelen van Mijn Groote Liefde. Heel af en toe komt het verzoek uit een andere hoek, zoals bijvoorbeeld het HuisvandeMens Brugge. Het gebeurt onder meer dat onze sukkelaar een of meerdere tekstjes bijeen pent voor hun jaarlijkse Herdenkingsplechtigheid, een thema-avond…