#aysevball

Noktalı virgülü düşünme

Dünyada her gün en az 137 kadın aile üyelerinden biri tarafından 0ldürülüyor.

Her 10 dakikada bir, bir kadın partneri veya aile üyesi tarafından 0ldürülüyor.

2024 yılında Türkiye'de 398 kadın 0ldürüldü.

Çalışan kadınların yaklaşık %60'ı iş yerlerinde m0bbinge uğruyor.

Dünya genelinde 130 milyon kız çocuğu okula gidemiyor.

Dünyada her 5 kadından biri erken yaşta zorla evlendiriliyor.

Üniversite öğrencisi kadınların yaklaşık %20'si eğitim sürecinde c!nsel tac!ze uğruyor.

Kadınlar, erkeklerin ortalama maaşından %20 daha az kazanıyor.

Dünya genelinde 1 milyardan fazla kadın sağlık hizmetlerine erişemiyor.

Her yıl 300.000 kadın gebelik komplikasyonları nedeniyle hayatını kaybediyor.

Kadınlar, erkeklere kıyasla depresyon ve anksiyete gibi psikolojik sıkıntılarla daha sık ksrşılaşıyor.

2024 Türkiye'de 9 bin 354 kız çocuğu evlendirildi.

"Aile yılının" ikinci ayında

31 kadının 0lümü şüpheli

Kadınların %69'u evinde 0ldürüldü.

Kadınların %81'ini ailesi veya eski eşi 0ldürdü.

"Aile yılının" birinci ayında

33 kadın 0ldürüldü.

32 kadının 0lümü ise şüpheli.

8 Mart olduğuna göre bazı " homurdanmalar" duyar gibiyiz.

Biz de isterdik altın tepside sunulan toplumsal ayrıcalıklarla yaşamayı, ancak dünyanın her yerinde kadın olmak beraberinde ayrımcılıklarla mücadele etmeyi, hayatta kalmak için daha fazla efor sarf etmeyi gerektiriyor.

Kadınlar için özel bir gün var, evet. Çünkü mücadele etmeye, örgütlenmeye, güçlenmeye ve bir arada durmaya ihitiyacımız var.

İyi ki 8 Martımız var, kutlu olsun.

Sanki yüreği kendi ağırlığına bile yabancı kalır.

Bir deniz düşün, dalgasız, kıpırtısız… İşte öyleyim.

Ne sevinç var içimde, ne de derin bir keder.

Sadece bir boşluk…

Kendine bile dokunmaktan korkan,

kendini bile uyandırmaya cesaret edemeyen bir sessizlik.

Geceleri penceremin önünde otururken,

ay ışığının odamın duvarlarına düşen gölgesini izliyorum.

Hiçbir şey sormadan, hiçbir şey istemeden.

Sadece var olmak yetiyor mu, bilmiyorum.

Bazen öylece kalmak istiyorum;

bir gölge gibi, bir nefes gibi…

Ne kimsenin göreceği bir gülüş, ne kimsenin fark edeceği bir gözyaşı.

Ve içimde bir yerde,

sessizce bir şeyler çırpınıyor.

Belki unuttuğum bir hayal,

belki yarım kalmış bir kelime,

belki de kimseye anlatmadığım bir korku.

Ama susturuyorum hepsini.

Çünkü hissetmemek, bazen daha az acıtıyor.

Çünkü hissetmemek, bazen en derin hissetmenin adıdır.

Şimdi buradayım.

Ne gidecek bir yerim var, ne beklediğim bir yol.

Sadece gecenin koynuna sığınmış bir kalp,

Sahilin kenarında sessizce omzuna yaslanmak

Karşılıklı çay içmek

Gülerken gözlerinin içine yakından bakabilmek

Tek bir kez bile elini tutabilmek

Kokunu hissetmek

Belki de seni sadece gerçekten görmek

Nasıl hissettirirdi?

Heyecanlanırdım

Hatta o kadar ki karnım bile ağrıyabilirdi

Belki de ağlardım

Seni gördüğüm için ağlardım

Tüm gün boyunca gülerdim mesela

Koşar mıydım yoksa yerimde mi dururdum

Bilmiyorum

Ne konuşurduk

Tekrar tekrar konuştuğumuz hayallerimiz

Gitmek istediğimiz yerler

Espriler

Saçma sapan rüyalar

Çocukluklarımız

Ya da sessizce otururduk belki

Ama her şeye rağmen bir gün olacak

Kalbimin sağındasın

Ellerin ellerimde

Yürüyoruz özgürlüğümüze