#ayine

Görünür sûret-i yâr”

Aynaya bakıldıkça görünen, insanın kendi sûreti olmakla birlikte, kendi sûretinde yâri görenler de vardır. 18. asrın şairi Şeyh Gâlib; “Âyîneye baksam görünür sûret-i yâr” diyerek kendi cisminde O’nu gizlemiş ve seyrettiği artık O olmuştur.

Kâinât Allah’ın tecellîgâhıdır ve daima O’nun güzelliğini yansıtan bir aynadır. Öyleyse insanın bu aynaya her baktığında göreceği kendi yüzü, fakat seyredeceği doyumu olmayan O’nun güzelliğidir. Yine denilir ki, insan gönlü de aynadır ve bizi O’ndan uzaklaştıran, O’ndan gayrı her şey -buna mâsivâ denir- bu aynaya değmiş tozlardır, buna da “gubâr” denir. Fakat her zaman bu aynada güzellik görülmez, bu gördüğü hâşâ O’nun güzelliğinden bir şey kaybettiğini göstermez. Bu aynaya bir toz değdiğinin göstergesidir, zira insan kendine karşı da pek zâlimdir ve nefsine uyar.

Allah insanı bir ayna olarak yaratmış, onda Zâtının güzelliğini seyretmiştir. Şairler gönlün bir ayna olması ilgisiyle şiirler söylemişlerdir. Onlardan biri de şudur:

“İki cihânın mebde’i bir kalb içinde gizlidir,

Âyîne-i dîdâr olur âşıkların gönülleri”