zamanın akışının hep hızlı olduğunu düşünürüm. olduğum yerden geçmişe baktığımda sanki her şey bi anda olup bitmiş gibi gelir bana. fotoğraflara bakarken her defasında bunun bi yanılsama olduğunu fark ediyorum.

zaman şimdi baktığımız yerden derinliğini korusaydı, yani gerçekten totalde yaşadığımız zaman kadar derinleşseydi her şey, acılarımız o ilk ankinden daha daha katlanılamaz bi şey olurdu. ve işte bundan dolayı geçici her mutluluğumuz da.

Sürekli "başaracağım" diye tekrarlama. Ruhum bunu zaten biliyor. Ruhunun ihtiyaç duyduğu şey uzun bir yürüyüş sayesinde büyümek. Ufka yayılmak, gökyüzüne ulaşmak. Takıntıya kapılmak hem hedefine ulaşmak için fayda getirmez hem de tırmanıştan alacağın zevki yok eder ama dikkat et: "sandığımdan daha zormuş diye" tekrarlamaktan da kaçın. Çünkü böyle yaparsan içindeki gücü yitirirsin.

( Paulo Coelho, Akan Nehir Gibi )

.

.

.

.

.