#ateshboceyi

ne kadar ağlasam geçer bu duygu?! kendimi ne zaman yeterince iyi ve mutlu hissederim?! galiba artık hiç bir fikrim yok.. artık tekrar iyi hissedemem..

bazen kıskanıyorum insanları, çevremdeki insanları.. keşke bende onlar kadar sevilsem diyorum.. keşke bana da gerçekten nasıl olduğum sorulsa, keşke beni de gerçekten anlayan, aslında gerçekten canımın yandığını farkeden birileri olsa.. keşke bazı şeylere mecbur kalmasaydım, canımı birazda kendim yakmasaydım..ya da keşke çevremde hep ne kadar kırılmış olsam özür dileyip geri döneceğimden emin olan insanlar değilde gönlümü almaya, kırdıkları kalbimi onarmaya çalışan birileri olsa.. keşke bende gerçekten acı çektim diye bilsem ve bunu birilerini kaybetmekten korkmadan anlata bilsem.. keşke bana gerçekten değer veren, anlayan insanlarla dolu bir çevrem olsa.. ama neyse ki her zaman tek başıma çok iyi hallettim, çok iyi atlattım.. Kimse yanımda olmadı, olmakta istemedi belki ama ben kendim hallettim... Her şeyin üstesinden kendi başıma gele biliyormuşum ve bunu öğreten insanlar oldu tabi ki.. teşekkürler..

umuyorum ki bir mucize, son bir umut yolu beklerken kendimizi yitirmeyiz...

git gide kötüye gittiğimin farkındayım. daha fazla uyuyorum, kafamdaki sesler artdı, tutunacak dallarım teker teker kırılıyor. artık hiç bir umudum kalmadı...

kafamın içinde susmak bilmeden bağıran "yeterince iyi değilim" sesi nasıl susturulur?!!

ağlamaktan nefes alamadığın, kalbinin acısını kaldıramadığın günleri unutma...