#arsthetic

🎸 One man. One guitar. One voice. An entire orchestra.

Nereden bilebilirdik ki dünyanın bu kadar ağır bir yük olduğunu?

Herkes aynı yolda yürüyor ama

kimi için yokuş, kimi için iniş,

kimi içinse dar bir çıkmaz…

İçimize attığımız, kimselere göstermediğimiz duygular var.

Bazımız gündüzü gece yaşar,

bazımız gecenin içinde kaybolur.

Kimi nimeti taşır avuçlarında,

kimi umut kırıntılarının peşinden koşar.

Kalbi burkulmuş insanlar varken

dünya hâlâ renkli görünür bazılarına.

“Maviler sizin olsun,

yeşiller bizim…” dedik.

Ama sonbahar vurdu yine;

kuruyan yapraklar gibi savrulduk.

Niye varız biz?

İnsan olmak, sevmek ve sevilmek

bu kadar zor muydu?

Zalimin eksik olmadığı bir yerde

nefesimiz kesildi.

Sevgiye muhtaç olan biz miydik,

yoksa sevgiyi hiç tanımayanlar mı?

Yorgunum…

Ama hâlâ kalbimde bir sızıyla

insan kalmaya çalışıyorum.

Ayın altında, denizin sessizliğinde

adını kalbimde yeniden söyledim.

Bazen kelimeler yetmez ya…

işte sen tam olarak o yerdesin.

Seninle her şey biraz daha gerçek,

biraz daha cesur,

biraz daha kader gibi.

Düğümlenen ne varsa içimde

senin varlığınla anlam buluyor.

Kördüğüm diyorlar ya bazı aşklara…

Ben biliyorum,

bazı düğümler çözülmek için değil,

birlikte taşımak için vardır.

Eğer bu dünya bir anlığına dursa

ve herkes susup bize baksa,

şunu görürlerdi:

Ben seni sevmekten hiç yorulmadım,

sen de kalbime en güzel yerden bağlandın.

Ve bil… ♥♥🌹

nerede olursak olalım,

hangi yoldan gidersek gidelim,

benim kalbim hep