#apieceofshit

Meron talagang mga araw na ayokong makipag-usap sa kahit sino, kapag nakakarinig ako ng maingay naiirita ko isang buong araw na magkukulong sa kwarto tanging musika lang ang kasama. Mag-iisip, magmumuni muni kung anong dapat gawin sa buhay ko. 2016 na pero I'm still lost. Trying to get my shit together, still fixing the broken pieces part of me. Thinking of how much more I can take. I said to myself you've come a long way, keep going pero minsan panghihinaan ka na lang ng loob at di mo alam kung magpapatuloy ka pa ba? Minsan yung mga pangarap mo bigla na lang maglalaho at iisiping "hanggang dito na lang". Kahit gaano karaming tao pa ang nagmamahal sayo at nagpapalakas ng loob mo minsan hindi pa rin sapat yun kasi katwiran mo "hindi niyo naman alam yung pakiramdam ng ganito" I can't control my emotions lalo na yung sadness, depression they're eating me alive and I let them. I don't know how to get through this. Buhay pa ko pero pakiramdam ko parang patay ako. Lagi mong sinasabi sa sarili mo "you are always enough" pero bakit parang hindi? Bakit parang pakiramdam mo hindi ka pa sapat? Ano bang mali sayo? Ano bang kulang sayo? Bakit hindi mo makamit yung happiness? What's holding you back? Na sa palagay mo yung happiness temporary lang? Na kahit kelan hindi ka magiging masaya? Na habambuhay ka ng malungkot? Mga tanong na naghahanap ng sagot. Minsan iiyak ka na lang kasi di mo alam gagawin sa buhay mo, tinatry mong maging busy pero nandun yung disturbance. Yung ibang tao natutulungan at napapasaya mo pero sarili mo hindi mo magawang tulungan, hindi mo magawang maging masaya kahit anong pilit mo. Gulo ng buhay ko, mas magulo pa sa magulo.