#annelergunu

en güzel, 

en vefalı, 

en sevilesi kadını kimdir deseler "ANNE" derim... 

Çünkü; her evlat için dünyanın  en güzeli  kendi annesi' dir... 

"Annem dünyanın en güzel kadınıydı..." 

En güzel gülümseyen kadını...

Suya şeker katsa, Sütlaç olurdu...

Toprağa kül dökse, GÜL..." 

Kurbanın olurum, Annemmmmm Mekanın cennet olsun...

Tüm Annelerin günü kutlu olsun...

Çocukluğuyla kardeşlerine annelik yapmış.

Çok geçmeden de kendi çocuklarına.

Nasıl bir hayatı olsun isterdi düşünecek vakti bile olmadı belki.

Her şeyin tam da olması gerektiği gibi olduğuna güveniyordu belki de.

Çünkü,

Tevekkülü, şükretmeyi bilirdi ninem. Kanaatkârdı. Bi yandan şikayet edip bi yandan ''buna da şükür'' dediğini duymadım. Bereketi de burdan geliyordu. Şimdilerde anlayabiliyorum.

Annem, annesinin eteğinin dibinden ayrılmak istemeyen tam bir ana kuzusuymuş. Ninemin annesizliğinin gölgesi ona düşmüş belli ki..

O zamanların normali olan 18 ini görmeden evlenmelere karşı çıkmış annem. Erkenden eş de olmak istememiş,anne de. Okumak, öğretmen olmak istemiş.Ilkokul bittikten sonra 3 yıl ortaokula kaydolmayı beklemiş. Olmamış.Şunla evleneceksin denmiş, kabul etmemiş.Gücü yettiğince istemediklerine direnmiş. Madem okutmayacaklar, taliplerden kendi seçtiğimle evleneyim ısrarıyla anneliğini en azından 18 'ine kadar geciktirmiş.

Tüm bu istememelere rağmen, istemeye istemeye annelik etmedi bize.olmayanlara annesi gibi tevekkülle yaklaşamadığını farkedemedi, ancak anneliği sevdi, bizi sevdi.

Ben, 5 yaşımda doğurmayı hayal eden bir çocuktum.

Hayatımla ilgili net şekilde hayal kurduğum tek şey, çocuk doğurmaktı.

Onun da şartı evlilikten geçtiğinden, otomatikman senaryo, üniversiteyi bitirip, bi süre çalışıp sonra evlenmek uzerine kuruldu. 25, 26 lara tekabül ediyordu bu da.

34 ümde evlendim, 40ıma gidiyorum. Çocuk doğurmadım. daha da ilginci doğuracak kadar istemedim.Düzenli, başarılı bir çalışma sürecim de olmadı.

Hayatıma dair kurduğum tek net hayalim gerçekleşmedi. Senaryom, hayatımın filmi olamadı.

Anne olamadım.

Olamadım mı hakikaten?

Aklımın ucuna dahi gelmeyecek onlarca şeyi art arda  yaşarken buldum kendimi.

O kadar çok soru sormuştum ki, cevaptı gelenler aralıksızca !

Hayal kurmanın ne demek olduğunu, aslında neler istediğimi, yeteneklerimi, bu yaşama neler getirdiğimi ve "bunları yapabilirim" diye söz verdiklerim için araçlarımın neler olduğunu hatırladım. Kendime katacaklarımı ve bırakacaklarımı .Döngüsel düzende bunun daima böyle devam edeceğini. . Devamlı yenileneceğim gerçeğine hakikatine uyandım. Ve tüm bunların arka planında ninemin ve annemin rolünü.

Onlardan bana kalan ,onlara da annelerinden kalan gölgeleri keşfedip aydınlattıkça ,ben de aydınlandım. Işığım güçlendi. ''Ben de varım bu hayatta'' diyebildim nihayetinde.

Eksikleri, gedikleri ,yaraları birer ''bütünlenme'' fırsatı olarak yakalayabildikçe köklendim. Köklendikçe işin özünde eksik,yetersiz olmadığımı tüm bu deneyimlerin bütünlüğümü hatırlama yolculuğu olduğunu öğrendim.

Ben burada ,dünyada köklendikçe, artık dünyada olmayan annemin ninemin ,dişi atalarımın miraslarını onurlandırmayı bildiğim her gün hafifledim, kanatlarımı keşfettim.

İstinasız her birimizin ata öykülerinde travmalar var. Çok ağır, nesiller boyu taşınan acılar. Göçler, kayıplar, kıtlık, savaş, tecavüz, haksızlıklar, ani ölümler, yaşamlarca susulanlar, unutulmak istenenler.. Ama sistem unutmamızı değil, hatırlayıp görmemizi ister. Buna yönlendirir, o ''sorun'' ''hastalık '' dediklerimizle oraya bakmamızı ister.

O travmaları, etkilerini fark ettiğimizde sorduğumuz sorulara, aldığımız aksiyonlara göre yeni olasılıklar yükleniyor. Hayatımızın dümenini elimize alıp, daha bilinçli seçimler yapmış oluyoruz. İşte tam da burda ,kutsal metinlerde ' biz her insanın kaderini kendi çabasına bağlı kıldık '' denmesi büyük mana kazanıyor. Sistem kimseyi kayırmıyor. Tam aksine en ufak detayına kadar adil.

Annem benim  başımı hiç okşamadı diyorsanız, okşayamadı demeyi deneyin.

Annem sevgisini hiç göstermedi diyorsanız, gösteremedi deyin.

Sırtıma yük bindirdi, beni ezdi yerine yükü öyle çoktu ki, bana verdiğini fark edemedi deyin.

Bir de böyle demeyi deneyin ,çünkü olan bu. Sadece bilmiyorlardı.

Herkes bildiği kadarını yapıyor.

Daha iyisini bilselerdi inanın yaparlardı.

Payımıza düşenlerin üstüne koyup, altından alıp daha iyisini yapmak elimizde.

''Tek hayalim buydu, çocuk doğuracaktım. Anne olacaktım !''

Her fırsatta karnımı şişirir anneme" baak" derdim.

Başka şehirlere gittiğimde elimi belime koyar göbeğimi öne çıkarır öyle yürürdüm. Gebe olduğumu sanmaları beni mutlu ederdi.

Tek hayalim buydu ve gerçekleşmedi. Bu kadar isteyip de olmaması..

Bu haksızlık...

Demedim. Diyemeden, ninemin, çok kıymetli " tevekkül " mirasıyla buluşmuştum şükürler olsun. Önce, benim kendimi kendimden doğurmamla, kendi anneliğimi yaratmamın ,kendime şefkatli destekleyici, esnek olarak annelik etmem gerektiğini gördüm.

Anneliğin bildiğimden çok daha derin manalarını keşfettim. Anne bir sıfat değildi sadece, hayatın her yerinde bulabileceğim bir kavramdı da.

Danışanlarımın tutundukları inançlarını, artış işlevini yitirmiş kodlamalarını bırakıp ,yeniden doğuşlarına şahitlik ettim, şefkatle sevgiyle alan tuttum.

Yaşamın içinde herhangi bir şey doğurmak, yaratmak, beslemek, geliştirmek, aktarmak ve korumaya adanmak gibi çokça kavramda anneliği gördüm böylece.

Dilerim, her birimiz kendi içsel çocuğumuza annelik etmenin mümkün olduğunu öğreniriz.

Büyüyememiş annelerimizin, yetişkin olamamış çocukları olmaktan çıkıp; olgun ,dengeli merkezinde birer insan ve anda kalmayı başaran; coşkulu, yaratıcı eğlenceli çocuğu tek bedende bütünleyerek gelecek nesilleri kendimizden doğururuz.

Anneliğimiz kutlu olsun. 💙

Benden bana, benden sana..

Sevgimle katkı olsun 🌻